آزادنويس

خورشيد خانم: اون ممه رو در دیار غرب لولو برد

2011-07-30T02:10:00.002+10:00

هیچی نمی تونست منواینطوری بزنه زمین و مجبورم کنه سه روز استراحت مطلق باشم مگر این لوزه ها. احساسمی کردم توپ پینگ پونگ رفته تو گلوم و چیزای قلمبه از تو گلوم روییده. رفتم دکتر وایندفعه استثنائا زحمت کشید و گفت دهنت رو باز کن و بعد از یک ثانیه گفت لوزه هاتچرک کرده، پنج ثانیه بعد نسخه آنتی بیوتیک رو نوشت داد دستم، ده ثانیه بعد هم گفتآب نمک قرقره کن (خیلی کار مفیدیه، توصیه می شه) و اگه درد داشتی بروفن بخور، وپونزده ثانیه بعدش داشت منو می نداخت از در مطب بیرون. با توجه به اینکه در بیست وهشت تا سرماخوردگی قبلی ام موفق نشده بودم دکتر رو راضی کنم معاینه ام کنه و یاتوصیه ای بهم بکنه و فقط گفته بود بشین درد بکش تا خوب شی، این برخورد ایندفعهخیلی به دلم نشست. اگر صابون دوادرمون کشورای غربی به تنتون نخورده باشه ممکنهتعجب کنین، ولی خب اون ممه رو در دیار غرب لولو برد که دکتر سه ساعت بشینه دل وقلوه بده باهاتون و بعد هم خودتون لیست بلند بالا بدین نسخه رو بنویسه به سفارششما و چند جور آنتی بیوتیک و مسکن های مخدر و غیره هم بده. خلاصه خوشحال و شاد وخندان از اینکه یک ثانیه ای دکتر نظری به گلوی من کرده و حتی آنتی بیوتیک نوشته،دعاگوی سازمان بهداشت بریتانیا رفتم، دواهام رو گرفتم و اومدم تو تختم رو به قبلهخوابیدم. تب و درد و هذیون اونقدر شدید بود که نمی شد حتی لپ تاپ به دست گرفت.خلاصه لحظاتی که بیدار می شدم و حوصله ام سر می رفت نگاهی به سر و روی همدم اینروزهای زندگی ام که بغلش می کنم می خوابم می نداختم و اپلیکیشن فیس بوکش رو باز میکردم ببینم رفقا چی به اشتراک گذاشتنن. کلا سرم گرم شد این چند روزه با یه سری ازاین چیزا. گفتم اینجا بنویسم اگه یه موقع وقت نکردین در طول هفته ببینین یه نگاهیبندازین و آخر هفته اتون پربار شه.

اولین چیزی که حالکردم باهاش ویدیوی شوی کلبر بود. این تیکه مربوط به ماجرای تیراندازی تو نروژه واینکه چطور اولش رسانه ها احتمال می دادن کار مسلمونای تروریست باشه و واکنش هایبعدشون وقتی که واقعیت روشن شد. نقد بامزه ولی در عین حال بسیار تند و تیزی داره بهسیاست های رسانه ها. کارش خیلی بهم چسبید به خاطر اینکه خیلی موقع ها مخاطب حواسشنیست که پشت کار رسانه ها چه سیاست هایی ممکنه خوابیده باشه یا کارشون چه تاثیریمی تونه داشته باشه. بعد هم خیلی ها که در این زمینه می نویسن یا نقد می کنن یاهشدار می دن حوصله سر بر هستن. ولی خب این ویدیو رو ببینین هم احتمالا یه خوردهروشن می شین و هم کلی روحتون شاد می شه و می خندین. خلاصه دم آقای کلبر گرم که بهخوشمزگی تمام سعی کرده سواد رسانه ای ملت رو بالا ببره:

ویدیوی دوم و سوم روتو یه بسته می خوام بذارم. اول یه ویدیویی دست به دست می چرخید از عروسی ساناز جونو امیر جون در بلاد کفر. اولش تیریپ فیلم خوب بد زشت اومدن و رفتن به زمان قدیم وبرا هم عشوه خرکی میان و دختره می گه می خوام بکشمت و پسره با ناز و ادایی رعشه آورمی گه تو که منو خیلی وقته کشتی و الا آخر، بعد هم عقدشونه و بعد یه سری عکس هایمکش مرگ ما. احساساتی که مردم به این ویدیو نشون دادن رو فیس بوک متفاوت و متنوعبوده. خندیدن، مسخره کردن، حالت تهوع گرفتن، رعشه گرفتن، و سوالاتی از قبیل اینکهآخه مجبورین؟

بعدش حالا یه تیکهاز یه برنامه صدا و سیما داره دست به دست می چرخه راجع به عروسی ها تو ایران. تیکهمورد علاقه فیس بوکی ها اون قسمتش بوده که ملت پنج میلیون تومن می دن هلیکوپترکرایه می کنن که عکس و فیلم عروسی بگیرن. کلا گزارش تلویزیونی در مورد بریز و بپاشهای عروسی های چند میلیون تومنیه. هشدار می دم که یه مقداری تصویرهای غذاهای وسوسهبرانگیز هم داره که اگه مث من مریض و گشنه تو دیار غربت باشین ممکنه ضعف کنین.

دیدین تو ویدیو یهتیکه داره قاضیه داره به یکی از شاکیای این شرکت هایی که عروسی برگزار می کنن وظاهرا سر این شاکی رو کلاه گذاشته گیر می ده که شما اصن مجوز داشتین برای عکس وفیلم و بی ناموسی و غیره؟ (من متوجه نشدم اولش، یه دوستی توجه من رو جلب کرد بهش).انگار نه انگار که مساله شکایت از یه شرکت دیگه است و هر چیزی جای خود دارد و قاضینمی تونه شاکی رو محاکمه کنه وقتی شاکی داره شکایتش رو می گه، و البته خب بعد شایدبشه نتیجه منطقی گرفت که احتمالا اونایی که باید به یه همچین قاضی ای و سیستمیاعتراض کنن مشغول عروسی تو هلیکوپترن یا رفتن لوس آنجلس وسترن بازی می کنن واسهعروسیشون و خلاصه بادابادا مبارک بادا ایشالا مبارک بادا و در نتیجه حالا که اینقدرهمه چی آرومه من چقدر خوشحالم که وضعیت عروسیامون اینطوریه، شما هم برین با یکی ازآخرین محصولات ارزشمند عرصه موسیقی پاپ ایرانی قرش بدین و در متن ترانه این آهنگتامل کنین تا آخر هفته خیلی خوبی داشته باشین:

شهزاده سمرقندی: زمانه تبعيض قائل نيست

2011-07-30T00:44:00.001+10:00

رادیوی زمانه به زودی پنج ساله می شود. رادیویی که من از تمام دیگر رادیوهابیشتر دوست اش دارم و بیشتر از هر رادیوی دیگری با زندگی هر روزه من آمیخته است. -زندگیمن تاجیک که یکی از ده‌ها هزار تاجیک دیگری هستم که افتخار می کند که رادیویی بینالمللی مثل زمانه از درد و غم و گرفتاری مردم من می نویسد و با مخاطبان همدل وهمزبان خود مارا وصل می کند.

رادیو زمانه از اولین رسانه‌هایی ست که دیگر همزبانان خود را که در کشورهایافغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و دیگر کشور های آسیای میانه پریشانند از بدنهاصلی خود جدا نکرده است و برای آنها قفسه جدا و یا مرزی نگذاشته است. مهمترینمسایل ایران، افغانستان و تاجیکستان را با هم پوشش داده است و این حسن زمانه استکه از دیگر رسانه‌های فارسی زبان یک گام جلوتر است. زمانه فارسی زبانان را و یامخاطبان خود را طبقه بندی نمی‌کند و همه آنهایی را که فارسی می‌خوانند و فارسی می‌گویند سر یک سفره می‌نشاند. و این است رعایت حقوق بشر! و این است تقسیم نکردن مردمبه فارسی گویان درجه اول، دوم و یا سوم.

رادیو زمانه انسان دوست ترین رادیویی بوده که تا به حال می‌شناسم. اولین رادیوییبوده که به من تاجیک نگفته این جمله و یا کلمه‌ای را طوری بخواننم که لهجه تاجیکیمن پیدا نباشد. هیچ گاه!

اما در طول این پنج سال همکاری با زمانه آموختم که ما فارسی زبانان باید بازبان و لحنی سخن گوییم که خود را به منطقه ای و یا مردمی محدود نکنیم. ما باید بازبان فراگیری گفتگو بکنیم که بیشترین افراد مارا بفهمند.

راهی که رادیو زمانه می رود راه آینده تمام رسانه دیگر فارسی زبان است. این راهیست که فعالان حقوق بشر کنده-کنده در گوشه و کنارهای مناطق مختلف دنیا در حالمعرفی اند. در حال تلاشند که مردم چه از لحاظ طبقاتی و چه از لحاظ زبانی با همبرابرند.

این رادیو پنج ساله شاید در کنار رادیو و رسانه های دیگر فارسی زبان که دیگرموی سفید و پیر شده اند برای فارسی زبانان توجه بیشتری داشته باشد. توجه بیشتری بهکوچک ترین غم ها و گمنام ترین تاجیکی، افغانی، هزاره ای، ازبکی و یا قرقیز و قزاقیکه در همسایگی ایران غم های مشترک دارند و گل از گل شان می شکفد وقتی رادیویی ازکشور هلند با آنها تماس می گیرد و از حال و غم های آنها جویا می شود. از فارسیزبانان دیگر می گوید و پلی می شود. شاید کاری برای رفع مشکلات شان نکند اما مطرحکردن مشکلات راهی ایجاد می کند برای احتمال رسیدن دست یاری از مخاطبی که در گوشهامنی از جهان نشسته است.

این گونه هم بوده. رادیو زمانه باعث شده که شاعری تنها و خانه زندانی درسمرقند صاحب کامپیوتر شود، جوانان بی کتاب سمرقند و بخارا و تاشکند کتاب های دستدوم ادبی دریافت بکنند. نوقلم ترین شاعر و نویسنده های تاجیک و افغانبرای این رادیو اولین شعر های خودرا خوانده اند و اولین بار صدای خودرا از رادیوییبین المللی شنیده اند. کاری که رادیوهای بزرگ و قدیمی دیگر برای این کار نه وقت میگذارند و نه سراغ این مردم دور افتاده را دارند.

بار ها و بار ها از دوستان تاجیک می شنوم که چرا زمانه به خط سیریلیک هم منتشرنمی شود؟ زمانه پنج ساله برنامه های زیادی دارد به خصوص برای گسترده کردن زمان واضافه کردن صفحه های جدید روی وبسایت. اما مشکلات مالی این برنامه هارا عقب انداختهاما از دل و لیست کار هایی که باید انجام داد بیرون نکرده است.

اما این همه کارهای که تا به حال انجام شده با کمک و یاری دوستانی بوده کهمارا از راه دور یاری کرده اند و مارا در جریان خبر ومشکلات خود و نزدیکان خودگذاشته اند. عکس های خود را برای ما فرستاده اند و اطلاع دست اول به ما داده اند.از این افراد و دوستان زمانه مثل همیشه ممنونم.

ولی گاهی از صدا و یا نوشته های دوستان فارسی زبان دیگریمثل تاجیک و افغان خود می فهمم که انگار باورشان نمی شود که این رادیو واقعا رادیوهمه فارسی زبان هاست.

امادلم می خواهد به این دوستان و دیگر دوستان بگویم که آنها نیز با ما همکاری بکنندبا این رسانه ای که همیشه پشتیبان و منبری برای فارسی زبانان دنیا بوده همکاریبکنند. اشتراک شما همیشه توانایی زمانه پنج ساله را بیشتر می کند.

پژواک صمدانی: خوبا رو میگن، بدا رو نمیگن

2011-07-30T00:03:00.003+10:00

فعال شدم. روزای کاری مجبورم صبح زود از خواب بیدار شم. حموم و مموم وصبونه و اینا که برم زود به قطار برسم بتونم نه سر کار باشم. تا پنج اینا که سرکارم. بعدش میام خونه خریدی مریدی چیزی اگه لازم بود میکنم اگه هم نه کهجیم! کلن شبا چهار پنج ساعت میخوابم. بعد هر از گاهی، هر چند روزی یه باریهو می افتم دوازده ساعت پشت سر هم کپه مرگ.

شنبه صبح پاشدم، به جمع و جور کردن، بعد رفتم جیم. اومدم خونه ناهار. عصریرفتیم با بر و بچ فستیوال فرانسوی ها تو ساوت بنک. موسیقی زنده و رقص و غذا وشیرینی. هر چند بارون گرفت و گند زد بهش. بعد شام، بعد پارتی خونه یکی دیگه. بعداز همه با هم کلابینگ! تا سه چهار صبح. جاتون خالی. عوضش کل یکشنبه رو خواب بود.یعنی هی پامیشدم یه چیزی میخوردم، دوباره میگرفتم میخوابیدم.

اخر سال مالیه و موقع مالیات دادن و مالیات گرفتن. من که تو سال گذشتهسه چهار تا کار عوض کردم باید صبر میکردم فرم های همشون بیاد تا بتونم اظهار نامهمالیاتی پر کنم و اضافه مالیاتی که دادم رو بتونم پس بگیرم. حالا مگه میفرستن. بایدیه سری هم بشینم درباره این کارایی که هی زرت زرت عوض میکردم بنویسم. حالا خوب شدکه نامه های همه شون اومده و میتونم فردا فرم رو کامل پر کنم و بفرستم.

ولی فعلن این کاره که دارم راضیم. تا سال دیگه قرار داد دارم و گوششیطون کر انگار راضین ازم. منم راضیم. حالا تنوع زمانی و مکانی نداره و روزمرهاست، ولی ثابت و تمام وقته لااقل.

دارم عادت میدم خودمو به کتاب خوندن دوباره. من آی کیو بعده یه ماه ونیم که تو دانشگاه کار کردم تازه دوزاریم افتاد که میتونم برم از کتابخونه دانشگاهکتاب امانت بگیرم. یعنی میگن عقل که نیست جان در عذاب است. حالا رفتم دو تا کتابگرفتم و دارم میخونم. تازه خوبیش اینکه به پرسنل که کتاب میدن محدودیت زمانیش خیلیطولانیه و میتونی دو سه ماه کتابو داشته باشی. دو تا کتابی که گرفتم یکی ارباب مگسهاست، یکی هم رهایم مکن! حوصله ندارم فونت رو انگلیسی کنم خودتون اسم انگلیسیش روحدس بزنین.

میخوام دوباره روزمره نویسی رو شروع کنم. میخوام روباره با فرهنگ شم. بایدکلی جبران این چند هفت هشت ماهی که هیچی ننوشتم رو بکنم. کلی اتفاقا برام افتاد تواین مدت. کلی عوض شدم. کلی کارای عجیب غریب کردم که به ذهن خودمم نمیرسید که ازمبرمیاد. یادمه یه بار نوشته بودم آدما همیشه یه فرم کارت پستالی از زندگیشون نشونمیدن. خوبا رو میگن، بدا رو نمیگن. واسه همین فکر میکنی که زندگی بقیه چقدر گل وبلبله و تو چقدر بدشانس عالمی که همه بلاها سر تو میاد. حالا میبینم خودممهمینطورم. شاید نشستم یه روز بد و خوبو با هم نوشتم.

مجيد آل ابراهيم: مکافات

2011-07-30T00:01:00.002+10:00

می‌گوینداز “هر دست که بدهی از همان دست پس می‌گیری” و “مر خلق را تقلیدشان بر باد داد” منصحت این دو جمله را تائید می‌کنم. البته این تائید چندان هم بدون دلیل نیست ونمونه‌های زیادی را برای استناد سراغ دارم که این تازه‌ترین مورد آن است.

به رسم تمامپدران ِ همه چیز دان ِ نگران وضعیت تحصیلی فرزندان، هر از چندگاهی برای یادآوریاینکه موجودی به نام پدر هم در خانه وجود دارد، کتاب فارسی را به “کف آورده” واملایی غرا به فرزند می‌گفتم که تفاوت آن با غیر غرایش انتخاب تک جمله‌هایی از چنددرس متفاوت و گفتن آنها پشت سر هم بود، کاری که همیشه اعتراض فرزند را در پی داشتو خنده‌های شیطانی من و البته آن چیزی که به جایی نمی‌رسید صدای اعتراض‌ها بود.

روزی به“تقلید” از فرنگی جماعت خواستیم در خانه تمرین دموکراسی کنیم و جایگاه‌های سنتی رابرای مدت کوتاهی جابجا کنیم، پدری را با فرزندی و بالعکس. هنوز جوهر امضای این تفاهمنامه خشک نشده بود که فرزند ِ بر جای پدر نشسته به پدر ِ کودک شده امر کرد که کتابگلستان و قلم و کاغذ را حاضر کن که می‌خواهیم کمی املا تمرین کنیم و متن زیر حاصلبخشی از آن املا شد:

“حکیمیپسران را پند همی داد که جانان پدر سیم و زر اندوزید که علم و هنر دنیا را اعتمادنشاید و علم و هنر دنیا را یا حکیم یکباره ببرد یا دانش‌آموز به تفاریق بخورد. اماسیم و زر چشمه زاینده است و دولت پاینده و گر ثروتمند ز دولت بیافتد غم نباشد کهثروت در گنجینه اوست. هرجا که رود قدر ببیند و در صدر نشیند و با هنر لقمه چیند وسختی ببیند.

روستازادگان دانشمند / به گدایی به روستا رفتند

پسرانوزیر ناقص عقل / به وزیری پادشاه رفتند”

نمرهشانزده در پای ورقه نشست و پاسخ اعتراض نویسنده املا به این قلع و قمع بی رحمانهحکایت شیرین گلستان هم این بود که اگر من سعدی بودم یا او در این دوره می‌زیستهمین را می‌گفت که من گفته‌ام.

ناصر کرمی: کامه‌ای درتوصیف هفت بورژوای لیبرال

2011-07-29T23:58:00.004+10:00

آنها هفت مرد مبادی آداب هستند مقابل یک در بسته مستراح.اولی که آمد، در بسته بود. مودبانه از در فاصله گرفت و منتظر ایستاد. بعد بقیهآمدند. توی پاگرد به آن کوچکی، البته جا نبود که صف بایستد. اما هر کدام یک جورینشان می داد که بعد و قبل از چه کسی آمده است، تا نوبت هیچکس نقض نشود. حالا مدتزیادی است که هرهفت نفرشان دارند این پا و آن پا می کنند. چون به یکدیگر معرفی نشدهاند، معذب هستند برای بازکردن سرصحبت. در سکوت با چشم هایی ملتمس به در مستراحنگاه می کنند. این دورو برها هم مستراح دیگر نیست که بخواهند آنجا بروند. اینکه دربزنند و کسی را که آن داخل است مطلع کنند اینهمه آدم توی نوبت دستشویی هست، فکریاست که از سر همه می گذرد. اما این کار را نمی کنند. چون خیلی مودبانه نیست و ازطرف دیگر، ممکن است موجب عصبانیت آدمی بشود که آن داخل دارد قضای حاجت می کند. واز کجا معلوم هم که آدم خشن و بی نزاکتی نباشد؟

حالا دیگر آنقدر نیازشان شدید شده که نمی توانند از قصد قضای حاجت منصرف شوند.آشکارا همه دارند به خودشان می پیچند. از دهن یکی دو نفر می گذرد که شاید هم کسیآن داخل نباشد و دربی خود بسته مانده است. اما ابراز این فکر، اقدام عملی برا ی درزدن و حتی بازکردن آن را در پی دارد که هیچکس جراتش را ندارد. رعایت آداب اجتماعیو اصل عاقلانه احتیاط هم به آنها چنین اجازه ای را نمی دهد. سرانجام نفر اول، عناناز کف می دهد و خودش را خیس می کند. دیگران نیز با دیدن فراغتی فرحبخش که او ازاین کار پیدا می کند، مهار خود را رها میکنند.

هفت مرد با شلوارهای خیس، دستشویی را ترک می کنند. بی آنکه دریابند آیا کسی تویدستشویی بود، یا نه ؟

پرشين سعيد واقفی: جام جهانی 2010

2009-11-20T15:46:00.001+10:00

پس از 2 سال و 2 ماه 24 روز (816 روز - 4 شهریور 1386 تا 28 آبان 1388) از آغاز اولین دیدار مقدماتی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی و برگزاری 846 دیدار، چهره سی و دو تیم راه یافته به نوزدهمین دوره جام جهانی مشخص شد.

این نخستین بار است که کشوری آفریقایی میزبان مسابقات خواهد بود و پس از 32 سال این دوره از مسابقات در نیمکره جنوبی برگزار خواهد شد.

بنابر برنامه ارائه شده از سوی FIFA، این مسابقات روز جمعه 11 جون 2010 (21 خرداد 1389) آغاز و روز یک‌شنبه 11 جولای 2010 (20 تیر 1389) به اتمام خواهد رسید.

شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد که 204 کشور در مسابقات مقدماتی جام جهانی شرکت کردند تا تنها 31 تیم (به علاوه میزبان) بخت حضور در پر بیننده‌ترین رویداد ورزشی جهان را داشته باشند. 64 دیدار دوره قبل این رقابت‌ها در مجموع 26 میلیارد و 290 میلیون بیننده داشت. یعنی به طور متوسط 410 میلیون و 781 هزار 250 برای هر مسابقه (6% از کل جمعیت جهان). تعجبی ندارد که دیدار نهایی این رقابت‌ها در سال 2006 با 715 میلیون و 100 هزار نفر بیننده (11% جمعیت جهان)، رکورددار پر بیننده‌ترین رویداد ورزشی دنیاست. در جام جهانی گذشته 376 کانال تلویزیونی از 214 کشور جهان مسابقات را تحت پوشش قرار دادند و در مجموع 73 هزار و 72 ساعت مسابقات جام جهانی 2006 روی آنتن‌های کشورها بود. به عبارت دیگر اگر 73072 ساعت از یک کانال بخواهد پخش شود، 8 سال و 4 ماه، شبانه روز زمان خواهد گرفت.

در نوزدهمین دوره این رقابت‌ها و برای دومین بار در کل تاریخ مسابقات جام جهانی، از تمام قاره‌‌ها نماینده‌ای در مسابقات حضور دارد. قاره آفریقا برای اولین و با توجه به میزبانی آفریقای جنوبی، 6 نماینده دارد. آسیا 4 نماینده، اقیانوسیه 1 نمیانده، آمریکای شمالی 3، آمریکای جنوبی 5 و اروپا 13 نماینده در این دوره از رقابت‌ها دارند.

پیش از این تنها در جام جهانی 1982 اسپانیا، تمام قاره‌ها در جام جهانی نماینده داشتند. البته ذکر این نکته ضروری است که تیم ملی فوتبال استرالیا تاکنون سه بار به جام جهانی راه یافته ولی هر سه بار به عنوان نماینده آسیا (1974، 2006 و 2010).

×××

اطلاعاتی در مورد تیم‌های این دوره به تفکیک قاره:

آفریقا:

الجزایر: از آخرین مسافران جام جهانی که در شرایط کاملاً مشابه با رقیب دیرینه خود، مصر، قرار داشت. الجزایر که پس از 24 سال به جام جهانی راه یافته، پیش از دو بار در جام جهانی حضور داشته که هر دو بار در دور اول حذف شده است.

کامرون: بهترین تیم قاره آفریقا در رنکینگ فیفا که در جام جهانی 1990 به جمع هشت تیم برتر هم صعود کرد.

ساحل عاج: یکی از 7 تیمی است که بدون شکست به این مرحله رسیده است (6 تیم دیگر: نیجریه، کره‌جنوبی، آلمان، هلند، اسپانیا و ایتالیا). این دومین حضور ساحل عاج در جام جهانی است و حضور دیدیه دروگبا در این تیم از نکات قابل توجه است.

غنا: اولین تیمی است که از قاره آفریقا (بدون احتساب میزبان)، به جام جهانی 2010 راه یافت. بهترین رکورد غنا، مربوط به تنها حضور این تیم در جام جهانی 2006 است که به دور دوم راه یافت.

نیجریه: دو حضور در مرحله دوم از افتخارات این کشور پر جمعیت آفریقایی است. نیجریه یکی از بهترین نتایج دور مقدماتی را کسب کرده است (12 بازی، 9 برد و 3 تساوی).

آفریقای جنوبی: میزبان این دوره که به گواه نتایج و رتبه‌اش در رنکینگ فیفا (89)، امید چندانی به این تیم نمی‌رود.

آسیا:

استرالیا: نماینده غیر واقعی آسیا که به همراه هلند، ژاپن و کره‌جنوبی اولین مسافران آفریقای جنوبی بودند. این سومین حضور ارتش طلایی در جام جهانی است و بهترین رکوردشان صعود به دور دوم جام جهانی 2006 بوده است.

ژاپن: چهارمین حضور پیاپی لاجوردی پوشان شرق آسیا در جام جهانی، که بهترین حضورشان در سال 2002 و به میزبانی خودشان بوده، که به دور دوم راه یافتند.

کره‌جنوبی: پرافتخارترین تیم آسیا در جام جهانی که با 8 حضور در کل و حضور در 7 دوره متوالی گذشته یک پای ثابت جام جهانی محسوب می‌شوند. کره‌جنوبی در سال 2002 با ایستادن در سکوی چهارم (هر چند با تقلب) به بهترین رکود در بین تمام تیم‌های آسیایی دست یافت.

کره‌شمالی: این دوره و در غیاب نمایندگان غرب آسیا در جام جهانی، کره‌شمالی پس از 44 سال پا به این مسابقات می‌گذارد تا بلکه خاطرات شیرین تنها حضور خود در جام جهانی 1966 را زنده کند.

اروپا:

دانمارک: یکی از کم جمعیت‌ترین کشورهای حاضر در جام جهانی که علی رغم حضور در گروهی دشوار با حذف سوئد و فرستادن پرتقال به پلی-آف، دست به کار بزرگی زد و مستقیم به جام جهانی راه یافت.

انگلیس: تیم پر مدعای کم افتخار. انگلیس که تنها یکبار قهرمان جهان شده، همیشه به عنوان مدعی وارد مسابقات شده ولی ناکام مانده است. درست مثل اسپانیا و هلند. این هفتمین حضور پیاپی و سیزدهمین حضور کلی انگلیس در جام جهانی است و احتملاً آخرین جام جهانی بازیکنانی نظیر استیون جرارد و فرانک لمپارد.

فرانسه: تیمی پر از مهره که نتایج ضعیفی در دور مقدماتی کسب کرده و با تقلب در دیدار پلی-آف مقابل جمهوری ایرلند، به جام جهانی رسیده است. فرانسه هم مثل انگلیس همیشه مدعی بوده و معمولاً ناکام. فرانسه یک بار در سال 1998 قهرمان جهان شده است.

آلمان: پس از برزیل بهترین تیم 18 دوره گذشته بوده که تنها در دو دوره از این رقابت‌هاحضور نداشته. 7 حضور در دیدار نهایی و 3 قهرمانی حاصل کار آلمان بوده است. این پانزدهمین حضور پیاپی ژرمن‌ها در جام جهانی است.

یونان: از قدیمی‌ترین کشورهای دنیا ولی غریبه با جام جهانی. تنها یک حضور در جام جهانی 1994 و پذیرش سه شکست، 10 گل خورده و بدون گل زده؛ آمار چندان جالبی به نظر نمی‌آید.

ایتالیا: از بزرگان جام جهانی و مدافع عنوان قهرمانی دوره قبل. مانند آلمان، 17 حضور خود را جشن می‌گیرد و این سیزدهمین حضور پیاپی لاجوردی پوشان ایتالیا در جام جهانی است.

هلند: 8 بازی و 8 برد حاصل کار این تیم در دور مقدماتی بوده است. هلند با فوتبال شناور خود همیشه در دنیا مطرح بوده است. اما تا زمان شروع جام جهانی 2010، حسرت نتیجه گیری خوب این تیم در جام جهانی 32 ساله خواهد شد.

پرتقال: از جمله تیم‌هایی که پس از سال‌های افول، یک دهه درخشان را سپری کرده ولی دوباره از اوج فاصله گرفته است. بهترین عنوان پرتقال کسب رتبه سوم در جام جهانی 1966 انگلیس است.

صربستان: از میهمانان قدیمی جام جهانی (تحت عنوان یوگسلاوی) که پس از تجزیه این کشور برای دومین بار است به جام جهانی راه میابد.

اسلوواکی: تنها تیم این دوره است که تاکنون در جام جهانی حضور نداشته. در واقع اسلوواکی میهمان تازه وارد پربیننده‌ترین رویداد ورزشی دنیاست.

اسلوونی: دومین حضور یکی دیگر از کشورهای تجزیه شده یوگسلاوی سابق که با حذف روسیه کار بزرگی را به انجام رسانده است.

اسپانیا: بهترین تیم دور مقدماتی که امید فراوانی به کسب اولین عنوان قهرمانی جام جهانی دارد. اسپانیا با سیزده حضور (9 حضور پیاپی)، از تیم‌های با سابقه جام جهانی است.

سوئیس: خیلی‌ها معتقدند که سوئیس به لطف سپ بلاتر رئیس فیفا در گروهی آسان قرار گرفت تا بتواند نهمین صعود خود را جشن بگیرد. اما در آفریقای جنوبی اوضاع فرق می‌کند.

آمریکای شمالی:

هندوراس: مردم این کشور پس از 28 سال بار دیگر حضور در جام جهانی را تجربه می‌کنند. هر چند که نخستین حضور این تیم گمنام آمریکای مرکزی به حذف زودهنگام آنان انجامید.

مکزیک: به لطف حضور در همسایگی آمریکا، همیشه از بخت مساعدی برای حضور در جام جهانی سود می‌برد و تاکنون 14 بار به جام جهانی راه یافته است. مکزیک پر شکست ترین تیم جام جهانی است و تنها دوبار به جمع هشت تیم برتر راه یافته و هر دو بار خود میزبان بوده است!

آمریکا: بهترین عنوان این تیم مربوط به 80 سال قبل است! اولین دوره جام جهانی که آمریکا در آن سوم شد! آمریکا به لطف فیفا که سهمیه بیش از انتظاری را برای آمریکای شمالی در نظر گرفته، ششمین حضور پیاپی خود را جشن می‌گیرد.

اقیانوسیه:

نیوزیلند: باور کنید فوتبال ورزش دهم این کشور است! ولی این مهمان حاشیه نشین فوتبال با حذف تنها نماینده امیدوار کشورهای عرب آسیا، پس از 28 سال دوباره به جام جهانی آمده تا خودی نشان دهد.

آمریکای جنوبی:

آرژانتین: دو عنوان قهرمانی و مارادونا! این خلاصه آرژانتین است! این غول فوتبال دنیا، تا آستانه حذف از این دوره هم پیش رفت ولی در آخرین دیدار جواز حضور در جام جهانی را گرفت.

برزیل: پر افتخارترین تیم جام جهانی که در تمام ادوار آن حضور داشته است! برزیل همیشه یک بخت مسلم قهرمانی است!

شیلی: تیمی که در دور مقدماتی توانست بالاتر از آرژانیتن مدعی قرار بگیرد، حتماً پس از 12 سال غیبت در جام جهانی، حرف‌هایی برای گفتن خواهد داشت.

پاراگوئه: نتایج چشمگیر دور مقدماتی از پاراگوئه تصویری جدید ساخته است. این چهارمین حضور پیاپی راه راه پوشان آمریکای جنوبی است.

اروگوئه: آخرین مسافر جام جهانی که پس از 8 سال دوباره به این مسابقات راه یافته است. قهرمان دو دوره از جام جهانی که سال‌هاست کسی امیدی به تکرار قهرمانی این تیم در جام جهانی ندارد.

×××

رکوردهای جام جهانی فوتبال:

بیشترین حضور در جام جهانی: برزیل (حضور در تمام ادوار)

بیشترین قهرمانی: برزیل با 5 قهرمانی

بیشترین حضور در دیدار نهایی: برزیل و آلمان 7 حضور

بیشترین حضور در جمع چهار تیم برتر: آلمان 11 حضور

بیشترین تعداد بازی: برزیل و آلمان 92 دیدار

کمترین تعداد بازی: اندونزی (هند شرقی هلند) 1 دیدار

بیشترین برد: برزیل 64 برد

بیشترین باخت: مکزیک 22 باخت

بیشترین تساوی: ایتالیا و آلمان 19 تساوی

بیشترین گل زده: برزیل 201 گل

بیشترین گل خورده: آلمان 112 گل

تیم‌هایی که هرگز در جام جهانی گل نزده‌اند: کانادا، چین، اندونزی، یونان، ترینیداد و توباگو و کنگو (زئیر).

بیشترین دیدار تکرار شده :برزیل – سوئد، 7 بار (1938، 1950، 1958، 1978، 1990 و دوبار در جام جهانی 1994).

دیدار نهایی تکراری: برزیل – ایتالیا (1994 و 1970)، آلمان آرژانتین (1986 و 1990)

بیشترین برد در یک دوره از جام جهانی: برزیل 7 برد 2002

بیشترین گل زده در یک دوره: مجارستان 27 گل 1954

کمترین گل خورده در یک دوره: سوئیس بدون گل خورده 2006

بیشترین گل خورده در یک دوره: کره‌جنوبی 16 گل 1954

طولانی‌ترین رکورد گل نخوردن در یک دوره: ایتالیا 517 دقیقه 1990

تیم‌هایی که دو دوره پیاپی قهرمان شده‌اند: ایتالیا 1934 و 1938 – برزیل 1958 و
1962
بیشترین عدم راهیابی به دور دوم: اسکاتلند 8 دوره

ناکام‌ترین تیم در صعود به جام جهانی: لوکزامبورگ 18 دوره (1934 تا 2010)

طولانی‌ترین نوار پیروزی: برزیل 11 پیروزی 2002 و 2006

طولانی‌ترین نوار شکست ناپذیری: برزیل 13 دیدار 2002 و 2006

طولانی‌ترین باخت متوالی: مکزیک 9 شکست 1930 تا 1958

طولانی‌ترین نوار عدم پیروزی: بلغارستان 17 دیدار 1962 تا 1994

طولانی‌ترین نوار گلزنی در هر دیدار: برزیل (1930 تا 1958) و آلمان (1934 تا 1958)، 18 دیدار

رکورد بازیکنان:

بیشترین حضور در جام جهانی: لوتهار ماتئوس (آلمان) و آنتونیو کارباخال (مکزیک) 5 جام جهانی

بیشترین قهرمانی: پله (ادسون آرانتس دوناسیمنتو) برزیل 3 دوره

بیشترین حضور به عنوان کاپیتان: دیگو آرماندو مارادونا (آرژانتین) 16 دیدار

جوانترین بازیکن: نورمن وایت‌ساید (ایرلند شمالی) جام جهانی 1982 - سن 17 سال و 41 روز

مسن‌ترین بازیکن: رژه میلا (کامرون) جام جهانی 1994 – سن 42 سال و 39 روز

بیشترین گل زده در دیدارهای جام جهانی: رونالدو (برزیل) 15 گل

بیشترین گل زده در بازی مقدماتی جام جهانی: علی دایی (ایران) 30 گل

سعيد ضيايی: موومبر

2009-11-20T15:39:00.005+10:00

طبق یک سنت دیرینه، مثلا فکر کنید ده ساله- آخه مگه مورچه چیه که کله‏پاچه‏ش چی باشه، در ماه نوامبر سبیل می‏گذارند تا آگاهی در مورد سلامت مردان و به خصوص سرطان پروستات بالا بره. این سنت که از شهر ادلاید شروع شده به بعضی دیگر از کشورهای دنیا سرایت کرده.‏ دیگه آدمیزاده دیگه. دوست داره یه کاری باشه که با بقیه انجام بده. اگه هم یه جا از نظر تاریخی و مذهبی و ملی به اندازه کافی از این کارهای دور- هم- باشیم- خوش- بگذره وجود نداشته باشه، جدیدش رو ابداع می‏کنه. حالا مثلا سرطان روده بزرگ شاید خیلی خطرناک‏تر باشه ولی جذابیت سینه و پروستات رو نداره که یه سری آدم دورش جمع بشن خوش بگذره.‏ نمی‏دونم شاید هم حق دارن. من رو که البته می‏شناسید. همه‏ش دوست دارم ساز مخالف بزنم و عجیب آن ‏که شدیدا هم واسه دورهم بودن پایه‏ام.‏

خلاصه که در ماه نوامبر توی استرالیا آدم سیبیلو زیاد می‏بینید. شرکت ما یه سری آدم داره که اصولا نزده درحال عروسی پاتختی هستن چه برسه که مناسبت هم پیدا کنن.‏

تبلیغ جهت پیوستن به جنبش موومبر

طبیعی است که در این ماه در مورد ریش و سیبیل مکالمه زیاد می‏شنویم. هرچند در اصل قرار بوده در مورد سرطان پروستات بیش‏تر بشنویم ولی در مجموع صحبت‏ها در مورد اینه که سیبیل کی خنده‏دارتره و به کی میاد و به کی نمیاد. مسئول نیروانسانی شرکت ما هم جمعه هر هفته می‏آد و از کسانی که سبیل گذاشتن عکس می‏گیره بعد همه رو می‏ذاره توی یه ایمیل و برای کل شرکت می‏فرسته که خوراک این بحث‏های مفید کم نباشه. حالا عکس من رو هم ببینید که آگاهی‏تون در مورد سلامت مردان بالاتر بره.‏

در واقع قرار بود ترسناک‏تر بشویم، نشد

البته من خیلی جزئیات مناسک رو بلد نبودم. گویا باید روز اول نوامبر نیت کنی و سیبیل رو بتراشی ولی من روز قبل‏ش اصلاح کرده بودم و نیت هم نکرده بودم ولی بعد که استفتاء کردم گفتن اشکال نداره.‏

محمد خواجه‌پور: کاربردها، نتيجه گيری‌ها

2009-11-20T10:54:00.002+10:00

از یک عدد مرغ متاهل می‌پرسند: چرا تخم نمی‌ذاری؟ می‌گه: واسه چی واسه 200 تومن این همه زور و ضرب بزنم؟! می‌شه رفت از بقالی تخم مرغ خرید.

یکی از کارهایی که ما به شکل خودکار در ذهن مرتباً انجام می‌دهیم. برآورد سود و زیان رفتارهای ماست. هر گاه که می‌خواهیم تصمیم بگیریم به دنبال سنجیدن میزان سود هستیم که آیا ارزش تلاش کردن دارد یا نه. کسانی هستند که در این محاسبه سهل‌گیرتر هستند و در نتیجه فعالیت‌هایی بیشتری دارند اما عده‌ای می گویند آخرش که چی؟ تفکر اندیوالیستی و یوتیلیتاریانیسم معمولاً این جور وقت‌ها معیارهایی را تعیین می‌کند که معمولاً مادی و ملوس است و با توجه به آن می‌شود تصمیم گرفت که کاری را انجام داد یا نه. ولی همیشه هم کار این قدر ساده نیست و مثل مرغ این جک نمی‌شود گفت که 200 تومان ارزش‌اش را ندارد. زیرا گاهی تخم گذاشتن برای سود به دست آوردن نیست بلکه عقوبت و نتیجه کارهای دیگر توست.

کاربردها

وقتی می‌خواهید به دوستان بگویید حال ندارید بروید مسافرکشی.

وقتی زن شما خفت‌تان را گرفته است که صبح پا شوید و بروید سر کار.

وقتی امتحان فردای شما تنها نیم نمره در نمره نهایی اثر دارد.

وقتی در نقش یک گربه دست‌تان به گوشت نمی‌رسد و می‌خواهید بگویید پیف‌پیف اما به دنبال دلیل منطقی می‌گردید.

وقتی یک مرغ‌اش دچار یاس فلسفی شده است و سعی می‌کند به مرغ‌اش دلداری بدهد.

نتیجه‌گیری فلسفی

بررسی‌ها سازمان‌های امنیتی نشان داد که مرغ مورد نظر بی‌تردید دارای گرایش‌های فمنیستی بوده است.

این جک دارای ورژن‌های مختلف است که توسط بقال سرکوچه به روز می‌شود.

در نسخه‌های قدیمی‌تر این مقایسه میان مرغ ایرانی و مرغ آمریکایی انجام می‌شد اما به دلیل جلوگیری از اشاعه تفکرات پسااستعمارگرایی این نسخه مورد استفاده قرار گرفت.

برخی مرغ‌های بی‌ادب برای دلیل آوردن از Slang استفاده کرده بودند که مورد تایید نویسنده جک‌های فلسفی نمی‌باشد.
خروس‌های جهان متحد شوید.

هر کسی را بهر کاری ساختند اما کیه که کارش رو درست انجام بده.

شعار انقلابی: تخم نذاشتن مرغ از بی غیرتی خروس‌شه.

به نظر می‌رسد طرح هدف‌مند کردن یارانه‌ها سرانجام این مرغ خودباخته فمنیست را به این نتیجه برساند که تخم گذاشتن ارزش‌اش را دارد.

پيام هاديان: سفرنومچه اروپا، قسمت دوم

2009-11-20T10:34:00.012+10:00

آمستردام،

Dam Square میدون اصلی آمستردام

آقا این آمستردام خیلی‌خیلی‌جای بیناموسیه. یه “red-light district.” داره که تا نروی ندانی. سیگاری و بل بل هم ردیفه، البته از اون مدل خارجیهاش، آزاد هم هست و توی بعضی‌کافه‌ها سرو می‌کنن. موزه چی‌داره؟ موزه س.ک.س، موزه دراگ، موزه بی‌ناموسی، موزه .... حیف که اینجا وبلاگ مردمه، وگرنه این سینه یه دنیا حرف داشت براتون! عجالتاً چند تا عکس از یکی از این موزه ها ببینید تا بعد.

نمونه ای از کتب تربیتی-اخلاقی اونوقتا ، آمستردام- موزه بی ناموسی ( سانسور از نگارنده)

اگه گفتین این ملا شیطون زیر عباش چی داره؟ (بی خود زور نزنین که فکرشم نکنین عمرن، جواب پایین صفحه)

البته، اگه بچهٔ خوبی‌هستین هم تو آمستردام حوصلتون سر نمیره. مثلا اگه طرفدار نظریه دکتر محمود در مورد دروغ بودن هولوکاست هستین، یه سر به خانه آنه فرانک (Anne Frank House) بزنین، اونجا اسنادشم موجوده! یا اگه با هنر و نقاشی ‌حال می‌کنین موزه‌های ونگوگ و رامبرند هستند. قسمت قدیمی شهر هم با شبکه کانال‌های داخل شهر، تاکسی های آبی‌ و ساختمون‌های قدیمی ‌لب کانال خیلی ‌دیدنیه. بعضی‌از این ساختمونها به علت شلی زیر پی کج و کوله شدن مثل پیزا. چند تا پل هم داره که معروفترینشون (Magere Brug) "Skinny Bridge”هست؛ فقط مواظب باشین کسی ‌رو زیرش ماچ نکنین که میگن تا آخر عمر بیخ ریشتون گیر میکنه، حالا از ما گفتن.

Dancing Houses

Magere Brug

دوچرخه (مخصوصاً از نوع قدیمی‌و اوراقش)، گل، کارخونهٔ الماس، چینی‌های آبی و سفید ، آسیاب بادی، و گاو شیری هم از چیزای دیگه یی که تو هلند زیاد پیدا میشه. راستی‌این هلندیا خیلی‌هم غولن، به قولی‌، هیکلین چوخ. میگن چون از بچگی ‌شیر و لبنیات زیاد می‌خورن.

آمستردام، شهر دوچرخه ها

ما یه شب و یه روز تو آمستردام بودیم و بعد از ظهر به سمت جنوب حرکت کردیم، یعنی آلمان. هآای هیتلر.

رآین لند، آلمان

هلدربرگ - آلمان

تور ما واقعا به آلمان ظلم کرده بود. یه شب و یه روز اونم کلیش تو اتوبوس، انگار اصلا آلمان نرفتی. همینقدر فهمیدیم که آلمان جای خیلی‌قشنگیه و باید یه بار دیگه سر فرصت رفت.

اتوبوس بعد از ظهر از امستردم راه افتاد و شب رسید به یه روستایی به اسم؛ اندرناخ. شب رو در یک مهمونخانه قدیمی‌لب رآین موندیم، خوش گذشت، خیلی‌.

صبح کروز سواری داشتیم روی رآین که واقعا زیباست. هر طرف رو نیگا کنی‌از وسط جنگل و نوک کوه یه قلعه یی چیزی زده بیرون مال دوره رومیها. جون میده برا عکاسی. رآین غیر از زیبایی طبیعی و ارزش تاریخی‌، اهمیت اقتصادی زیادی هم داره، چون شاهراه ترانسپورت داخل اروپاست، و اقتصاد فرانسه، سویس، آلمان، هلند و در نتیجه همه اروپا بهش وابسته هست.

ظهر رفتیم هلدربرگ که یه شهر قدیمی و دانشگاهیه. و بعد از ظهر حرکت به سمت سویس. مسیر خیلی‌قشنگ هست و اتوبانهای آلمان هم که آخر اتوبان، مخصوصاً اگه عشق سرعت باشین. اتوبان‌ها بعضاً حد سرعت ندارن، ۱۳۰تا رو توصیه کردن ولی‌بالاترش جریمه نداره، فقط بیمه پوشش نمیده، که خوب نده، سرعتو عشق است.

آلمان- راین

شب رسیدیم سویس. کشور کوههای آلپ، طبیعت، دریاچه های زیبا و ساعت.

این سفرنومچه ادامه دارد ...

راستی تا یادم نرفته جواب مسابقه رو بدم، یعنی خودتون ببینین بهتره:

هه هه، دیدین گفتم فکرشم نکنین عمرن. عقل جن هم به کار این ملاها قد نمیده!

پيام هاديان: سفرنامچه اروپا، قسمت اول

2009-11-13T11:50:00.008+10:00

قسمت اول؛ پاسپورت گرفتی برو حالشو ببر.

شما جای ما، اگه بعد از یه عمر زندگی‌ با پاسپورتی که باهاش بورکینافاسو هم راهتون نمی‌دادن، پاسپورت استرالیا بگیرین، دست و پاتون رو گم نمی‌کنین؟ خوب ما هم همینجوری شد که یهو سر از سفر اروپا درآوردیم. اینهم سوغاتش: یک سفرنامچه برای آقا همایون و خواننده‌هاش.

برنامه‌ی سفر؛

ما یک برنامهٔ ۴۰-۴۵ روزه ریختیم که کلیتش اینجوری بود؛ یک تور ۱۶ روزه به غرب اروپا با COSMOSکه از لندن شروع میشه، ۷ تا کشور رو سک ‌سک می‌کنه و برمی‌گرده لندن. خودمون هم ۲ هفته بهش اضافه کردیم، ۳روز قبل از تور برای دیدن لندن و ۱۰ روز بعد از تور برای اسپانیا و یک روز اضافه هم آلمان. بعدش دوبی‌ و ۱۰-۱۲ روز هم ایران قبل از برگشت به ملبورن. بلیط‌های هواپیما رو با Emirates گرفتیم که روی هم شد نفری ۲۷۵۰ دلار استرالیا.

لندن؛

دیدنی‌های لندن رو میشه اینجوری لیست کرد:

British Museum, London Eye, Big Ben, Trafalgar Square, St. Paul's Cathedral, 10 Downing Street (prime minister house), Buckingham Palace, Westminster Abbey, Tower of London, Hyde Park, National Gallery, Science Museum

اگه بیشتر از ۳-۴ روز وقت دارین می‌تونین یه سر برین آکسفورد، یا شاید هم شهر‌های دورتر که ظاهراً خیلی‌ با لندن فرق دارن. ما که نداشتیم و نرفتیم.

من کلا با لندن حال کردم، یه مترو (underground) داره که آخرشه، پوشش خیلی‌ خوبی‌ داره و خیلی‌ هم سریعه، بر عکس ملبورن تو لندن اصلا ماشین احتیاج نداری مگه برای الواتی. شهر خیلی‌ زنده هست و شلوغ پلوغ، البته هواش چنگی به دل نمیزنه و به گرونی هم که معروفه، هرچند ما اونقدر هم گرونی ندیدیم، شاید بخاطر کم شدن ارزش پوند باشه.
راستی لندن‌ یه فروشگاه هم داره به اسم “Harrods”. اگه از اونائی هستین که عشق کلاس و لباس مارک دار دارن، یه سر حتما اونجا بزنین. می‌تونین یه لنگه دمپایی رو بخرین ۱۰۰۰ پوند.

British Museum

( British museum Cyrus The Great Cylinder-) منشور کوروش

Harrods

شروع تور؛

تور صبح زود از لندن با اتوبوس شروع شد. رفت مستقیم تا بندر “Dover” در جنوب انگلیس، بعد سوار ferry (قایق بزرگ) شدیم و رفتیم اونور کانال مانش یا به قول انگلیسی‌ها "انگلیش چنل"، حالا کدوم راست میگه خدا میدونه، شاید اینا هم خلیج فارس وعربی‌ دارن.

اونور کانال، فرانسه هست، بندرکالی ((kalais. اینجا تور تازه شروع شد. گروههای ۴۰-۴۵ نفری شدیم و اتوبوس‌های اصلی‌ رو سوار شدیم و رفتیم سمت هلند. همسفرامون از جاهای مختلف بودن: استرالیا، کانادا، آمریکا، سریلانکا، نیوزلند و یه زوج با نمک هم از ترینیداد و توباگو (این دوتا آخری رو هم دیگه میشه اسم یه کشور!). یه تور لیدر هم داشتیم جاتون خالی: خانوووم، خوشگل، باشخصیت، باکلاس ، تازه ۶۰ -۷۰ تا زبونم بلد بود. ما که ازش خیلی راضی بودیم، خدا هم ازش راضی باشه.

بگذریم، غروب رسیدیم آمستردام، اوه اوه، آمستردام ، شهر نگو بلا بگو!

این سفرنامچه ادامه دارد....

اتوبوسمون

پرشين سعيد واقفی: انگلستان

2009-11-06T18:42:00.022+10:00

انگلیس بخش اعظمی از جزیره بریتانیا را تشکیل می‌دهد که از شمال همسایه اسکاتلند و از غرب همسایه ویلز می‌باشد. دریای ایرلند در شمالغرب ایم کشور و دریای سلتیک در جنوبغربی آن واقع شده‌اند. انگلیس از شرق به دریای شمال محدود می‌باشد. کانال انگلیس (دریای مانش) جدا کننده این جزیره از سایر کشورهای اروپایی است.

نام انگلیس (England) از لغت Englaland به معنی سرزمین اَنگِل‌ها (Angles) گرفته شده است. اَنگِل‌ها گروهی از ژرمن‌ها بوده‌اند که اوایل قرون وسطا (قرن 5 و 6 میلادی) در این سرزمین مستقر شدند. اَنگِل‌ها از سرزمینی حوالی دریای بالتیک به انگلیس کوچ کرده بودند.

بریتانیا از سال 927 میلادی به کشوری متحد تبدیل شد و در دوران طلایی اکتشافات جغرافیایی (قرن 15 میلادی) فرهنگ و قوانین خود را در سرتاسر دنیا اشاعه داد. از آن زمان تا کنون زبان انگلیسی، کلیساهای انگلوساکسون، قوانین بریتانیا و سیستم دولت پارلمانی در بسیاری از کشورها رواج یافته است.

انگلیس با 51 میلیون نفر جمعیت تقریباً 84% جمعیت کل بریتانیا را در خود جای داده است و لندن پایتخت این کشور با 11 میلیون نفر جمعیت پر جمعیت ترین شهر این کشور است.

انگلیس تابستان‌های گرم و زمستان‌های سردی دارد و بارندگی در این کشور و در طول سال تقریباً یکنواخت بسیار زیاد می‌باشد. دمای هوا در طول سال عموماً بین 5- تا 30+ متغیر است و علی رغم سرمای زیاد، برف زیادی در نواحی پست این کشور نمی‌بارد.

سعيد ضيايی: آخر خوش شانسی

2009-11-06T18:25:00.001+10:00

یه چند وقت پیش داشتم موقع رانندگی با موبایل صحبت می‏کردم به خاطر همین (عذر بدتر از گناه) یه چراغ قرمز رو رد کردم. نه که فکر کنید اصولا آدم قانون شکنی هستم. پیش اومد دیگه. حالا عذاب وجدانش به کنار، همه‏ش به فکر جریمه سنگین دویست سی ‏صد دلاری و بدتر از اون امتیازهایی که از گواهی‏نامه‏ام کم می‏شه بودم.

گفتم ایشالا که دوربین نداشته. بعد رفتم لیست دوربین‏ها رو نگاه کردم دیدم ای دل غافل این چهارراهی که در مسیر هر روز من هست دوربین داشته و من تا حالا متوجه نشده بودم. بعد گفتم ایشالا دوربینش اون سمتی که من رد کردم نبوده. بالاخره چهار طرف وجود داره توی یک چهارراه دیگه. بعد رفتم از توی گوگل مپ دیدم که نخیر دقیقا هم پشت سر من بوده دوربین....

خلاصه که قصه کوتاه کنم تا چند روز با ترس و لرز می‏رفتم سر صندوق پست اما خبری از نامه جریمه نبود بعدش هم دیگه یادم رفت کل موضوع رو. امروز توی راه که داشتم به سمت شرکت می‏اومدم دیدم دو نفر دارن اون دوربین رو تعمیر می‏کنن.‏

محمد خواجه‌پور: ببخشيد ميخ داريد؟

2009-11-06T18:21:00.002+10:00

طرف می‌ره داروخانه می‌گه: ببخشید میخ دارید؟

داروخانه‌دار شاکی می‌شه که: «آقا اینجا داروخانه است. میخ‌مان کجا بود.»

طرف بر می‌گرده که «ریدم به داروخانه‌ای که میخ نداشته باشه» و به این بیانات خود عمل می‌کند و رسماً‌ همانجا کارش را انجام می‌دهد.

فرداش باز این فرد با قومیت معلوم می‌آید: «ببخشید میخ دارید؟» و جواب همان جواب قبلی‌است و ریدن همان ریدن قبلی. این حکایت همین‌طور ده روزی تکرار می‌شود تا داروخانه‌دار جک ما می‌گوید بذار من حال این یارو را بگیرم و می‌رود یک گونی میخ می‌خرد.

طرف باز هم حضور به هم می‌رساند: «میخ دارید؟»

داروخانه‌دار می‌گوید: «بفرمایید چقدر بدهم خدمت‌تان»

طرف هم در حالی که کمربندش را باز می‌کند می‌گوید: «چرا نظارت نیست؟ چرا به فکر سلامت مردم نیستید؟ ریدم به داروخانه‌ای که میخ بفروشد.»

فردا باز سر و کله این دوست محترم در داروخانه پیدا می‌شود و باز سوال همیشگی که: «میخ دارید؟»

داروخانه‌چی هم می‌گوید: «برادرجان! تو کارت رو بکن. چرا با سوال اضافی وقت من و خودت رو می‌گیری؟»

گاهی وقت‌ها پرسیدن سوال‌ها برای رسیدن به پاسخ نیست بلکه بهانه‌ای است که گفتگو به بن‌بست برسد و بعد گفته شود «دیدید که من گفتم» از دیدگاه بازار هم نگاه کنید در واقع همیشه مشتری شما آن چیزی را که می‌گوید را نمی‌خواهد. بلکه دارد نیازهای طبیعی خودش را دنبال می‌کند اما شاید آن را به صراحت بیان نکند.
کاربرد:

وقتی برای خرید وارد فروشگاهی شدید اما چیزی برای خریدن پیدا نمی‌کنید.

وقتی مامور راهنمایی و رانندگی شما را نگه داشته‌ است و شما هم گواهینامه دارید هم بیمه‌نامه هم کارت ماشین و هم هزار مدرک دیگر
به جا نخود سیاه هم کاربرد دارد.

در جایی که فعل و ترک فعل هر دو موجب حرج باشد.

وقتی نمی‌خواهید جواب کسی را بدهید.

می‌گویید: چقدر می‌پرسی میخ داری میخ داری تو کارت رو بکن.

نتیجه‌گیری:

نه فکر کنید فقط من بی‌ادب هستم. این جک بخشی از گفتمان سیاسی ایران است.

آیا می‌دانستید میخ با کرم هم وزن است؟

آیا می‌دانستید در تهران دستشویی‌های مکانیزه را‌ه‌اندازی شده است؟

فکر می‌کنم آن آقای داروخانه‌دار در خطاب جمله آخر خود اشتباه مهلکی را مرتکب شده است.

شهر ما دستشویی خانه ما

بعضی‌ها هر جا مملکت حق ریدن دارند.

پرشين سعيد واقفی: ليگ فوتبال ايران، چهار نما و وضعيت

2009-10-30T13:56:00.002+10:00

نمای اقتصادی: از دیدگاه اقتصادی امسال برای اولین بار صدا و سیما بنا به حکم فیفا، محکوم به پرداخت پول برای حق پخش بازی‌ها شده است. هر چند که فدراسیون فوتبال و صدا و سیما، هر دو دولتی هستند و معلوم نیست چه بر سر میلیاردها ریال پول این معامله زوری (بخوانید صوری) خواهد آمد. نکته تاریک اقتصادی لیگ نهم، کج سلیقگی سازمان لیگ در انتخاب روز و ساعت بازی‌ها بوده است. برگزاری بازی‌ها در روزهای میان هفته آنهم در ساعات میانی روز، ضرر سنگینی است. حتی دیدار استقلال تهران و پرسپولیس که روز جمعه برگزار شد با همین کج سلیقگی، در ساعت 14:30 و پیش از چهار دیدار پر تماشاگر دیگر برگزار شد تا تماشاگران آن چهار دیدار (ملوان – تراکتورسازی، فولاد – استیل آذین، مقاومت – ابومسلم و پیکان – مس) به شدت کاهش یابد (تعداد کل تماشاگران 4 دیدار مذکور، 26000 نفر بود).

نمای فرهنگی: در بعد فرهنگی، امسال هم مثل هر سال به جز افزایش روند شعارها، پیشرفت دیگری حاصل نشده است. اما شدت گرفتن بحث منشور اخلاقی و محروم کردن دو نفر از بهترین بازیکنان لیگ (علیرضا واحدی نیکبخت و حنیف عمران‌زاده) به علاوه سه مربی (فیروز کریمی، اکبر میثاقیان و یک مربی دیگر)، آن هم به شیوه نمره انضباطی دادن، نه تنها پیشرفتی محسوب نمی‌شود، بلکه یک پسرفت فرهنگی ناهنجار به شمار می‌آید. در این روزها که بازار شکایت در همه لایه‌های اجتماعی ایران داغ شده، فوتبال غیر علمی ما به تبعیت از این بازار هر روز شاهد شکوه و شکایت اهالی فوتبال از یکدیگر است. در این میان برخورد قهری کمیته انضباطی قوز بالای قوز معرکه است و معلوم نیست هدف از برخورد پادگانی با پرطرفدارترین ورزش ایران چیست؟

نمای سیاسی: وقتی کل بدنه نظام به رنگ سبز حساسیت پیدا کرده، تجمع صدهزار نفری جوانان دور یک مستطیل سبز به یک کابوس برای برگزار کنندگان لیگ تبدیل شده است. پخش تأخیری و سیاه و سفید بازی استقلال تهران و استیل آذین نشان دهنده ترس مسؤولان پخش بازی‌ها بود. محرومیت استقلال و پرسپولیس از داشتن تماشاگر در اولین بازی خانگی خود در جو پر التهاب مرداد 88 تهران، باز هم تأئیدی بر فضای امنیتی حاکم بر فوتبال بود.

به هر حال فوتبال ایرانی این روزها با مدیران سیاسی خود، بیش از هر زمان دیگری بوی تعفن سیاست را به خود گرفته، پس مسؤولان دولتی نباید از تماشاگران این فوتبال سیاسی انتظار داشته باشند که چشم و گوش خود را به روی مسائل سیاسی روز بسته نگاه دارند و صرفاً به تشویق تیم خود بپردازند.

نمای فنی: لیگ برتر فوتبال ایران امسال منظم‌‌تر از همیشه آغاز شده است و در 12 هفته گذشته (از 15 مرداد تا امروز 8 آبان)، چهارده هفته از بازی‌ها برگزار شده است. مهمترین ویژگی فنی لیگ امسال کاهش حاشیه امنیت تیم‌های مدعی است، به طوریکه در حال حاضر هیچ تیم بی شکست نیست و اختلاف بین تیم صدرنشین با تیم سیزدهم جدول تنها 8 امتیاز است.

وضعیت جدول؛

با برگزاری هفته چهاردهم لیگ برتر به پیچیدگی بالای جدول افزوده شد، اما شرایط در انتهای جدول مشخص‌تر از قبل شد. در حال حاضر در جدول رده‌بندی سپاهان با 25 امتیاز اول است و سه تیم استقلال تهران، ذوب‌آهن و پیکان با 24 امتیاز و تفاضل گل متفاوت دوم تا چهارم هستند. مقاومت و پرسپولیس هم با 23 امتیاز به ترتیب پنجم و ششم هستند. در انتهای جدول، فولاد و ابومسلم که همچنان در حسرت اولین پیروزی خود به سر می‌برند، با 7 و 8 امتیاز، هیجدهم و هفدهم هستند. پاس هم که تا هفته پیش 8 امتیازی بود، با بردی حیاتی مقابل فولاد، سه امتیاز بازی را به چنگ آورد تا کمی به دیدارهای آینده امیدوار باشد. هر چند که پاس حتی با این برد هم نتوانست در جدول رده‌بندی جهشی داشته باشد و کماکان در رده شانزدهم ایستاده.

بخت‌های قهرمانی؛

اینطور که به نظر می‌رسد، مدعیان اصلی قهرمانی لیگ امسال استقلال تهران، سپاهان و ذوب‌آهن اصفهان هستند. هر چند که پرسپولیس هم علی‌رغم مشکلات فراوانی که تاکنون داشته، تا اینجای مسابقات پا به پای مدعیان جنگیده و در صورت ادامه این روند می‌تواند سه مدعی دیگر را به مبارزه بطلبد. اما در میان این چهار تیم، به نظر می‌رسد ذوب‌آهن بی‌حاشیه‌ترین تیم باشد و همین عامل می‌تواند در انتهای فصل حکم قهرمانی آهنگران اصفهانی را امضا کند. پرسپولیس تا همین سه چهار هفته پیش با بحران مدیریت روبرو بود که البته فعلاً با بازگشت حبیب کاشانی، اوضاع قرمزپوشان تهرانی تا حدودی بهبود یافته و در دوهفته اخیر توانسته‌اند برای اولین بار در لیگ نهم به دو برد پیاپی دست یابند. اما کاشانی کماکان درگیر جمع و جور کردن افتضاحی است که عباس انصاریفرد در پی از دست دادن علی کریمی به بار آورد. حواشی سپاهان و استقلال تهران هم کلاً به حضور امیر قلعه‌نوعی در سپاهان خلاصه می‌شود که البته تاکنون باعث ضرر هر دو تیم شده و معلوم نیست که این داستان "منم منم" های واعظ آشتیانی و امیر قلعه‌نوعی به کجا ختم خواهد شد.

نکات آماری؛

در طول 14 هفته آغازین لیگ و در مجموع 126 دیدار برگزار شده تاکنون 52 بازی (41 درصد) به تساوی رسیده و 74 بازی برنده داشته است. 49 برد (66 درصد) از کل بردها متعلق به تیم‌های میزبان بوده است.

هیچ تیم بدون باختی در لیگ باقی نمانده، اما فولاد و ابوسملم همچنان بدون برد هستند. ملوان انزلی و مقاومت سپاسی تنها تیم‌هایی هستند که در خانه خود تن به شکست نداده‌اند. پرسپولیس تنها تیم بدون باخت در دیدارهای خارج از خانه است و چهار تیم پاس، ابومسلم، ملوان و فولاد در حسرت اولین برد خارج از خانه خود هستند.

تعداد گل‌های زده شده تاکنون 326 گل بوده (میانگین 2.6 گل در هر بازی) که سهم تیم‌های میزبان 187 گل (57 درصد) بوده است.

آقای گل لیگ تاکنون علی کریمی (استیل آذین) است با 10 گل و پس از او آرش برهانی (استقلال تهران)، ادینهو و مهدی رجب زاده (هر دو از مس کرمان) با 7 گل قرار دارند.

بیشترین برد: سپاهان با 7 پیروزی در 14 بازی
بیشترین باخت: پاس و فولاد با 7 باخت
بیشترین تساوی: پرسپولیس، مقاومت سپاسی و ابومسلم با 8 تساوی
کمترین برد: ابوسملم و فولاد بدون برد
کمترین باخت: پرسپولیس و مقاومت سپاسی با 1 باخت
کمترین تساوی: صبا قم با 2 تساوی

بیشترین گل زده: مس کرمان با 25 گل زده
بیشترین گل خورده: مس کرمان با 25 گل خورده!
کمترین گل زده: فولاد خوزستان با 7 گل زده
کمترین گل خورده: استقلال تهران با 9 گل خورده

بهترین تیم در دیدارهای خانگی: سپاهان اصفهان با 5 برد و یک باخت در 6 بازی (کسب 83 درصد امتیاز بازی‌های خانگی)

بدترین تیم در دیدارهای خانگی: ابومسلم مشهد با 5 تساوی و 2 باخت در 7 بازی (کسب 24 درصد امتیاز بازی‌های خانگی)

بهترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: پیکان قزوین با 3 برد، 3 مساوی و یک باخت (کسب 57 درصد امتیاز بازی‌های خارج از خانه)

بدترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: فولاد خوزستان با 1 برد و 6 باخت (کسب 5 درصد امتیاز بازی‌های خارج از خانه)

بهترین برد: استقلال تهران 5 ابومسلم مشهد 0 (هفته هشتم در مشهد)

پرگل‌ترین بازی: مس 5 ذوب‌آهن 2 (هفته ششم در کرمان) – ذوب‌آهن 5 استقلال اهواز 2 (هفته هفتم در اصفهان)

متداوم‌ترین برد پیاپی: پیکان با 6 برد از هفته سوم تا هشتم. ( البته پیکان 6 هفته متوالی است که به پیروزی دست نیافته)

Brendan Wilkinson: My cross-cultural adventure

2009-10-30T10:14:00.001+10:00

My name is Brendan Wilkinson and in many ways I am a typical 30 year old Aussie bloke. I was born in rural Australia into a loving family and big by Australian standards – 3 brothers and one sister. Growing up as a member of generation X, I was fortunate enough to meet many people from different ethnic backgrounds, many I consider to be my closest friends. They have all enriched my life in some way, but none more so than my dearest of all friends, my wife. Her name means “possessing beauty from the inside and out” in her native Chinese dialect. I first met Siew Huay in Brisbane in December 2003 where we were both researching towards our PhD in chemistry. I suppose you could say that there was “chemistry” between us and soon enough I mustered the courage to ask her on a date. Please pardon the cliché, but the rest you can say is history.

I proposed to my wife in a rather unconventional way, but rather typical of our inter-continental relationship. We were separated for many months on end because of our studies, and maintained our relationship thanks to the marvels of modern technology – Skype and MSN messenger. Now, my proposal was something I’m not particularly proud of, and to this day my wife has always said that “I need to make up for it”. I proposed to her via webcam on the internet, in January 2005.

I remember vividly the day I first met my future parents-in-law. My father in law is a learned and wise man, but his command of the English language is rather poor. The weeks leading up to our meeting must have been stressful for him but not nearly as much as it was for me given my command of his mother tongue. I remember our first “conversation” over a cold Tiger beer (the brew of choice in Singapore). The climate in Singapore is oppressive, very hot and humid and I really needed to have a cool shower. Being the polite person I was, I asked if it was OK to take a shower. The only problem was that the word “shower” in English sounds rather like “kill me” in Mandarin. The expression on his face was priceless: a mixture of bewilderment, surprise and concern. Imagine, here in front of him was a strange looking “Ang Mo” (meaning tomato-head – the slang Singaporeans use to describe western, Caucasian foreigners), his future son-in-law, asking him if he could “kill him”. We laugh about it now, but at the time it caused quite a commotion.

My wife and I organized our wedding while being separated, myself in Australia and Siew in Singapore. It was a stressful time for both of us as we were also trying to complete our PhD degrees. Being in a mixed marriage, we needed to please both sides of the family so we opted for a western-Chinese “fusion” style wedding… fusion being the operative word here – much like the cuisine you might find in Australia. Our wedding date was set for the 15th of October 2006 at Burkhill Hall in the National Orchid Garden of the Singapore Botanical gardens.

For me, like most normal blokes, my wedding day was full of nerves, excitement and sleep deprivation. As a result, my wedding day was all a bit of blur. I remember there was a big roast pig (the bigger the better apparently!!!), lots of Ang bao (Chinese red packets – a traditional gift of money in a little red envelope), a stressful ceremony where I had to feed my wife a hardboiled egg stained red with food coloring to symbolize a happy new life together, uncles threatening to break my legs if I mistreated her in any way and then slapping me on the back, laughing and then feeding me LOTS of beer etc, etc. It was a joyous day and one I will remember for the rest of my life. There were a couple of things that I was not familiar with. For example, it is Chinese custom to do all the photography before the wedding, so seeing my wife in her dress before the wedding was a little strange to say the least. On that day, I remember wearing a traditional Chinese gown (“man dress”) and looking a little bite like a clown standing next to a stunning Singaporean woman. But I guess it’s the funny little things like that that make your life interesting.

We now have a beautiful baby boy together and looking forward to the next phase of our lives together as parents. While we are currently separated due to bureaucracy but I know that soon, one day we will be happy together as a family – our little cross cultural adventure has really only just begun.

پرشين سعيد واقفی: حالا هی دامبول و ديمبول کن

2009-10-23T12:35:00.003+10:00

باور کنین این هفته اصلاً قرار نبود زبان صفحه کلیدم رو عوض کنم! یعنی اصولاً از فرط گستردگی مشغله و فشردگی ایام روزی صد بار به این فکر می‌کنم که اصلاً چه معنی داره که یک روز 24 ساعته! روز باید 42 باشه، اونم همش روز! سندش هم موجوده! مگه آقای ا.ن؟

بماند ...

گفتم که این هفته قرار نبود بنویسم ولی این جناب آزادنویس دستور نگارش در مدح عروسی را صادر فرمودند و بنده حقیر هم مأمورم و معذور!

اصولاً یه مشت قوانین دست و پا رایج میان انسان‌ها وجود داره که گل سر سبدش همین عروسیه! والا ما که یه بار عروسی گرفتیم و خیلی تجربه نداریم! ولی اونایی که چند بار عروسی گرفتن، یَک یَکشون بعد از عروسی پشیمون می‌شن! خدا شاهده!

حداقل دو سه ماه باید جون بکنی تا همه چی برای مراسم عروسی ردیف بشه، ولی صبح روز عروسی تازه می‌فهمی که از سر گشاد قیف رد شدی و رسیدی به سر تنگش! همه روز بدو بدو می‌کنی. همه بد قولی می‌کنن. فیلمبردار، مجلس گردون، حتی گل فروش! همه‌شون دوماد دوماد کنون می‌کنن تو پاچه داماد بد بخت! بعد حوالی ظهر، شهید و شهله میرسی به آرایشگاه عروس خانوم. در که باز می‌شه، یه مجسمه رو با لباس سفید می‌بینی که انگار تبسم رو بر لباش نقاشی کرده‌اند! یه ذره هاج و واج می‌مونی، سعی می‌کنی با سرک کشیدن به درون آرایشگاه، عروس خودت رو ببینی. ولی به جاش آنچه نادیدنی است، آن بینی! با چشم غره آرایشگر، مجبور می‌شی نگاهت رو بچرخونی. (همه اینایی که نوشتم در کسری از ثانیه اتفاق می‌افته‌ها! شما الان دارین صحنه آهسته‌شو می‌خونین!) خلاصه حیرون موندی که "Where is my wife?". اما ناگهان اون مجسمه‌هه در حین حفظ اون لبخند نقاشی شده، بهت چشم غره می‌ره! اینجاست که می‌فهمی: ای دل غافل این زن منه! پس چرا این شکلی شده؟ (در این لحظه یه فرقی بین منه بی‌تجربه و اونایی که بیش از یکبار عروسی گرفتن هست! منه بی‌تجربه بر می‌گردم و می‌گم: اِاِاِ تو چرا این شکلی شدی؟ ولی اونایی که باتجربه هستن می‌گن: عزیزم تو چقدر خوشگل شدی!)

خلاصه، عروس خانوم سفید رو با زحمت (تأکید می‌کنم با زحمت) سوار ماشین استتار شده زیر گل و بوته می‌کنین و بوق بوق کنان با خنده‌های زورکی (صرفاً برای قشنگ شدن فیلمتان) در خیابان‌های شهرتان ویراژ می‌دین! اگر عروسی‌تان در تهرانه، شک نکنید که یه سر هم باید به باغ مستوفی بزنین! ثواب داره! می‌گن برای عروس دوماد شگون میاره! خلاصه بسته به فصل یا زیر تیغ آفتاب در باغ، در حین حفظ اون خنده زورکیه قدم می‌زنین؛ یا لای برف و گل و شل با حفظ اون خنده زورکیه راه می‌رین! فراموش نکنین که در هر دو حالت مجبورین با هم حرف هم بزنین. حالا دیگه مهم نیست که چی می‌گین. مهم اینه که فیلمتون قشنگ بشه!

باغ گز کردنتون که تموم شد، خوشحالین که ایول تموم شد! ولی زهی خیال باطل! تازه باید برین آتلیه! تمام موارد فوق در آتلیه هم تکرار می‌شه به علاوه این که حالا گردنتو این وری کن و دستتو اونوری! حالا بشین روی این دسته مبل و تو بخواب روی اون کاناپه! خلاصه که در همه پوزیشن‌ها عکس داشته باشین!

اگر خوش شانس باشین ساعت حدودای 8:30 – 8:00 می‌رسین به محل عروسی. تازه اونجاست که می‌فهمین بابا فقط زن من این شکلی نشده! همه خانوما این شکلین! اما تا بخوای به خودت بیایی می‌بینی همه دارن ماچت می‌کنن! اون به شیوه ماچ کردن‌های بهروز وثوقی در فیلم سوته‌دلان! تو هم به ناچار یه دست به همه می‌دی و رد می‌شی. به انتهای صف که می‌رسی، اگر یه آینه بهت بدن، با دیدن جای رژ لب‌ها روی صورتت به این فکر می‌کنی که این همه خانوم منو بوسیدن پس چرا منم چیزیم نشده! بــــــلـــــــه! دقیقاً اینجاست که می‌فهمی، خستگی یعنی چه! یهنی تازه می‌فهمی که خستگی نکشیدی که فلانت از یادت بره!

من اگر به این سبک نوشتن ادامه بدم، خیلی طول می‌کشه که تهش برسیم. (البته عمراً تهشو براتون تعریف نمی‌کنم که خودتون تجربه کنین. مخصوصاً قسمت باز کردن سنجاق سرهای عروس خانوم رو!)

خلاصه این‌که سه چهار ساعتی خوشین و می‌رقصین و شر شر عرق می‌خورین و می‌کنین (عرق به قرینه لفظی حذف شده) تا این که یَک یَک مهمونا شروع می‌کنن به رفتن! دقیقاً در همین لحظه یاد اون جوکه می‌افتین که دوماده می‌پره جلوی در می‌ایسته و می‌گه: کجا؟ این همـــــــــــــــــــــــــــــــــــه پول دادم که فقط یه ....

و. ر: دنيای نرم افزارهای باز متن، قسمت آخر

2009-10-16T11:01:00.001+10:00

قبل از اينكه به بخش آخر موضوع بپردازم از همه به دليل تاخير در ارسال اين يادداشت عذر خواهي ميكنم . اما موضوع اصلي:

تولد لينوكس:

در سال 1991 يه هكر كنجكار فنلاندی به نام لينوس تروالدز كه از نبود يه سيستم عاملي كه بشه دقيقا كدهاشو خوند و اونو بهبود داد در رنج و عذاب بود، تصميم گرفت خودش شروع به نوشتن چنين سيستم عاملي كنه. البته هدف اون به هيچ وجه چيزي شبيه لينوكسهاي حال حاضر نبود !! شايد هيچ كس فكر نميكرد لينوكس تا اين حد رشد و گسترش پيدا كنه.

به ايميلي كه لينوس براي معرفي نسخه ابتدايي لينوكس به گروه خبری comp.os.minixفرستاده نگاه كنيد:

"سلام به هر کس که آن بيرون از مينيکس استفاده می‌کند. من در حال حاضر روی سيستم عاملی آزاد برای رايانه‌های ‎‏AT 386(486) کار می‌کنم. (فقط براي سرگرمي و مانند پروژهٔ GNU بزرگ و حرفه‌ای نيست). از ماه آوريل کار را آغاز کرده‌ام و هم‌اکنون اين سيستم ‌عامل آماده ‌است و کار می‌کند. دوست دارم از عقيدهٔ ديگران در مورد سيستم‌ عاملم با خبر شوم. چه آنهايی که مينيکس را دوست دارند و چه آنهايی که دوست ندارند. چرا که سيستم من تا حدی شبيه به مينيکس است. در حال حاضر Bash(1.08) و gcc(1.04) بر روی آن دارم و چيزهای ديگری که به نظر می‌رسد همه درست کار می‌کنند. اين بدان معناست که طی چند ماه آينده چيز به ‌دردبخوری فراهم خواهم کرد، و دوست دارم بدانم مردم بيشتر چه امکاناتی لازم دارند. به هر پيشنهاد و نظری خوش آمد می‌گويم اما قول نمی‌دهم که آن را انجام دهم!

پ.ن. - بله اين نرم‌افزار آزاد است. البته قابل انتقال بر روی انواع ديگر رايانه نيست (چرا که دستورات AT۳۸۶ را به کار می‌برد) و ممکن است غير از سخت‌ ديسک AT چيز ديگری را پشتيبانی نکند. اين همه چيزی است که من دارم !!".

مينيكس يه سيستم عامل بسيار محدود آموزشي بود كه دانشجويان ازش استفاده مي‌كردن.

كم‌كم برنامه نويسان از سراسر جهان به پروژه لينوكس پيوستند و محصولي رو ارايه دادن كه امروزه به اسم سيستم عامل لينوكس مي‌شناسيم.

پس از مدتي برنامه نويسان مختلفي از سراسر جهان به اين پروژه پيوستند و اونو به آرامي تكامل دادن و اين روند همچنان ادامه داره. نكته جالب توجه اينكه به دليل گسترده و متنوع بودن برنامه نويسان اين پروژه از همه جاي دنيا و ايده هاي بكري كه هر كدوم از اونا ميتونن داشته باشن ، بعضي وقت‌ها تكنولوژی‌ها و امكاناتي كه لينوكس داره حتي سيستم عامل‌هاي تجاري به خواب هم نميبينن!!

نكته مهم ديگري كه بايد ذكر بشه مفهوم باز متن يا Open Source هست. مفهومي كه باعث پيوستن شركتهاي عظيم تجاري به اين انقلاب جديد بود ...

جنبش Open Source:

در نيمه دوم دهه نود ميلادي شخصي بنام اريك استيون ريموند (Eric S.Raymond) (1) با كمك چند تا از دوستان خودش مفهومي تازه اي رو معرفي كرد به نام Open Source (2) كه باعث جذب شركتهاي تجاري هم شد. به طور خلاصه در Open Source شما بايد سورس كد خودتونو هم ارايه بديد حالا با هر ليسانسي كه حاوي اين اصل است!! تفاوت اصلي با Free Software در اين است كه نرم افزارهاي آزاد حتما بايد از ليسانس GPL استفاده كنن (اصل آزادي در GPL رو فراموش نكنيد) ، اما در باز متن شركت‌ها ميتونن ليسانس‌هاي خاص خودشونو داشته باشن و كد رو هم ارايه بدن. مثلا شركت‌هايي مثل MySQL ، SUN ، IBM و .... نرم افزارهاي بازمتن خودشونو دارن و الحق باعث جذب بسياري از برنامه نويسان خلاق در سراسر دنيا و ارايه محصولات با كيفيت بسيار بالا شده‌اند.

گرچه مثل هر مساله جديد در امور انساني، تفاوت و شكاف‌هايي بين طرفداران نرم افزارهاي آزاد و باز متن پيش اومد و همچنان هم ادامه داره اما اكثرا سعي مي‌كنن اصل آزادي نرم افزارهاي آزاد رو با عملگرايي بازمتن تركيب كنن. با تركيب اين دو مفهوم عبارتي بنام FOSS " نرم افزارهاي آزاد / باز متن" (3) متولد شد كه شايد بهترين حالت ممكن باشه ...

اين شايد خلاصه‌ترين تعريفي بود كه ميشد از جنبش نرم افزارهاي ازاد و باز متن و تركيب ايده‌هاي اون با هم، ارايه داد.

آينده:

به اعتقاد اكثر كارشناسان، اين جنبش يه مسير بي بازگشته! به عبارت ديگه احتمال بازگشت به دوران قبل از ايجاد مفهوم Free Software و Open Source بسيار كمه. چون اولا استقبال از اين مفهوم- خارج از محدوده جغرافيايي- آنچنان گسترده بوده كه اونو تقريبا به يه اصل جهانشمول تبديل كرده و ثانيا اصل آزادي محور بودن اون تقريبا هر انسان نرمالي رو جذب خودش ميكنه.

به هر حال همانند هر اصل انساني ديگر، فقط گذشت زمان قاضي نهايي ماجرا خواهد بود ...

پي نوشت:
http://en.wikipedia.org/wiki/Eric_Raymond
http://en.wikipedia.org/wiki/Open_source
http://en.wikipedia.org/wiki/FOSS

علی آزموده: هر روز

2009-10-09T20:26:00.001+10:00

پرده، نور ‎، چشم، باز، بسته، قلت، چپ، راست، خواب، ساعت، زنگ، چشم، باز، بسته، نه...، خواب، زنگ، ...F ، مرگ، لباس، ماشین، کار، دودر ،ماشین، خونه، تارکوفسکی، بهت، کف، خون، فک، YouTube ، دولتمند خالف،' دور مشو'، گیج، Requiem for a Dream ، موسیقی، زمان، نامفهوم، الکل، جرعه، یک، دو، سه...

چی میشد هر روزم همینجوری بود؟

پرشين سعيد واقفی: مغولستان کشوری ناشناخته

2009-10-09T19:06:00.024+10:00

چند وقت پیش در حال گپ زدن در مورد شخصیت منفور این روزهای ایران با دوستانم بودم که بحثمون کشید به چنگیزخان مغول. بعد هر چه بیشتر در مورد چنگیزخان صحبت کردیم، بیشتر به این مسأله پی بردم که همه‌مون یه چیزایی می‌دوینم ولی هیچکس کاملاً از زندگی چنگیزخان و کشور مغولستان خبر نداره. همین شد یک انگیزه برای مطالعه کردن در مورد مغولستان. گفتم شاید بد نباشه که چکیده‌ای از این مطالعه رو به همراه چند عکس برای این جمعه آماده کنم. برای شروع به عکس‌های زیر دقت کنید.

جغرافیا:

این کشور در قسمت مرکزی-شرقی آسیا واقع شده است و از شمال همسایه روسیه است و از جنوب، غرب و شرق همسایه چین.

مغولستان با وسعتی معادل 1564116 کیلومتر مربع پس از قزاقستان، دومین سرزمین از لحاظ وسعت است که به آب آزاد دسترسی ندارد.

اگرچه مغولستان مرز مشترکی با قزاقستان ندارد، اما مرز غربی این کشور در 38 کیلومتر مرز شرقی قزاقستان قرار دارد.

پایتخت مغولستان اولان‌باتور، محل سکوت 38 درصد از 2671000 نفر جمعیت این کشور می‌باشد.

تنها 1 درصد از کل خاک این کشور قابل کشاورزی است و 8 تا 10 درصد جنگل. باقی مانده اراضی این کشور زمین‌هایی با پوشش گیاهی استپ (چراگاه) و یا بیابانی است.

مغولستان کشوری است با زمستان‌های سرد و خشک و طولانی و تابستان‌های کوتاه و مرطوب.

میانگین روزهای آفتابی مغولستان 257 روز در سال است.

پرباران‌ترین منطقه مغولستان در شمال و شمال‌غرب این کشور به طور متوسط در سال 200 تا 350 میلی‌متر بارندگی دارد.
بارندگی در صحرای گوبی در جنوب این کشور معمولاً هر چند سال یکبار رخ می‌دهد.

میانگین دمای هوا در این کشور تنها در حد فاصل فروردین (April) تا مهر (October) بالای صفر است!

دمای هوا در شب‌های زمستانی شمال مغولستان به 40- درجه هم می‌رسد.

اولان‌باتور پایتخت مغولستان در ارتفاع 1351 متری از سطح دریا واقع شده است و میانگین دمای هوای این شهر 2.9- است!
ارتفاع میانگین مغولستان 1580 متر است. قله خویتن (Khüiten) در مرز چین، با ارتفاع 4374 متر بلندترین و بخشی از بیابان‌های شرقی این کشور با ارتفاع 560 متر پست‌ترین نقاط این کشور هستند.

دریاچه خووسگُل (Khövsgöl) یکی از بزرگترین دریاچه‌های آب شیرین آسیا در مغولستان قرار دارد.

تقریباً 30 درصد مردم مغولستان زندگی قبیله‌ای دارند و تقریباً 20 درصد مغولان با روزی کمتر از 1.25 دلار آمریکا در روز زندگی می‌کنند (1100 تا 1150 تومان در روز).

تنها فرودگاه بین‌المللی مغولستان، فرودگاه چنگیزخان در اولان‌باتور است که پروازهایی به کره‌جنوبی، چین، ژاپن، روسیه و آلمان دارد.

سیاست:

مغولستان پس از استقلال از امپراطوری چین (1911) سال‌ها در وضعیتی بی‌ثبات به سر برد تا این که در سال 1921 حکومت مستقلی تشکیل داد که تا سال 1945 در مجامع بین‌المللی به رسمیت شناخته نمی‌شد.

مغولستان از سال 1924 تا زمان فروپاشی کمونیسم (1989) تحت تأثیر اتحاد جماهیر شوروی بود و نام رسمی این کشور به جمهوری خلق مغول تفییر یافته بود.

در سال 1990 انقلاب دموکراتیکی در مغولستان صورت گرفت. این انقلاب با اعتصاب غذای جوانان در میدان اصلی پایتخت آغاز شد و بدون خونریزی و با استعفای دولت کمونیسم مغولستان به سرانجام رسید.

شاید بد نباشد بدانیم که مغولستان روابط بسیار خوبی با آمریکا، روسیه، کره‌شمالی، کره‌جنوبی، ژاپن و چین دارد.

مغولستان از اشغال عراق توسط نیروهای سازمان ملل حمایت کرده و خود نیز سربازانی به عراق، افغانستان و سیرالئون اعزام کرده است.

امپراطوری مغول:

چنگیزخان (تموجین) بنیانگذار امپراطوری مغول در سال 1206 میلادی است. او قوانین و مجازات فراوانی موسوم به یاسا وضع کرد.

امپراطوری مغول با وسعتی حدود 33000000 کیلومتر مربع، بزرگ‌ترین امپراطوری به هم پیوسته تاریخ بوده است. وسعتی بیش از 22 درصد کل خشکی‌های زمین.

امپراطوری مغول از غرب تا لهستان، از شرق تا کره، از شمال تا سیبری و از جنوب تا دریای عمان و ویتنام گستردگی داشت.

نخستین بار چنگیزخان در سال 600 هجری خورشیدی (1221 میلادی) به ایران حمله کرد.

ایلخانان مغول حدود 80 سال (بین 635 تا 714 هجری خورشیدی 1256 تا 1335 میلادی) در ایران حکومت کردند.

ایلخانان مغول به تدریج از دین بودایی به اسلام گرایش پیدا کردند و خود را به جای ایلخان، سلطان نامیدند.

چنگیزخان:

تموجین متولد 1162 میلادی مانند اکثر مغولان قبیله‌نشین بود. تموجین سه برادر تنی، یک خواهر و دو برادر ناتنی داشت.

او زندگی بسیار سختی در دوران نوجوانی داشت.

هر چند که سن قانونی ازدواج در مغولستان 12 سال بود، تموجین در 9 سالگی بنا به رسم قبیله‌اش با دختری از قبیله مادرش ازدواج کرد!

در حد فاصل 9 تا 12 سالگی او مجبور بود که در قبیله همسرش خدمت کند.

پس از رسیدن به سن قانونی ازدواج در راه بازگشت به قبیله خود، پدرش با خورانده شدن سم توسط تاتارها به قتل رسید.

پس از آن تلاش تموجین برای جانشینی پدرش به دلیل سن کمش نافرجام ماند و بارها به همین دلیل زندانی شد.

تموجین در 13 سالگی در حال شکار با یکی از برادران ناتنی‌اش درگیر شد و او را کشت.

همسر تموجین پس از ازدواج توسط قبیله‌ای ربوده شد. آن قبیله، متعلق به همسر سابق مادر تموجین بود. مادر تموجین سال‌ها قبل، در اقدامی مشابه توسط پدر تموجین از قبیله همسر اولش ربوده شده بود.

تموجین برای رها ساختن همسرش از دو نفر دیگر کمک گرفت که یکی از آن‌ها جموکا نام داشت که با او پیوند برادری خوانده بود.

جموکا سال‌ها بعد رقیب تموجین شد اما پس از 5 سال درگیری، خیانت یاران جموکا باعث دستگیری او شد.

پس از دستگیری، تموجین دوباره به جموکا پیشنهاد برادرخواندگی داد ولی جموکا با اشاره به این که: "همانطور که در آسمان فقط یک خورشید جای می‌گیرد، در این سرزمین هم فقط جای یک سرکرده مغول است." از تموجین خواست تا او را بدون خونریزی اعدام کند. در نتیجه چنگیزخان (تموجین) دستور داد برادر خوانده‌اش را با شکاندن ستون فقراتش اعدام کنند.

چنگیزخان همسران بسیاری داشت اما در سنت مغول اولین همسر مهم‌ترین همسر به شمار می‌رود و او از اولین همسرش چهار پسر داشت.

چنگیزخان قوانین مؤثری وضع کرد. قوانینی نظیر بازداشتن اقوام مغول از تجاوز به زنان و دزدی در حال لشرکشی به کشورها.

او در هنگام مرگ از پسرانش خواست تا برایش گریه نکنند تا مبادا دشمنان از مرگ او آگاه شوند و دستور او را مخفیانه در محلی گمنام دفن کنند.

پرشين سعيد واقفی: اولین بررسی جامع آماری نتایج تیم ملی فوتبال ایران

2009-10-02T07:48:00.002+10:00

آیا می‌دانید تیم ملی فوتبال ایران تاکنون چند بار به میدان رفته است؟

آیا می‌دانید بهترین و بدترین نتیجه‌ای که تیم ملی کسب کرده چه و مقابل چه تیمی بوده است؟

آیا می‌دانید مربیان خارجی بهتر با تیم ملی نتیجه گرفته‌اند یا مربیان ایرانی؟

آیا می‌دانید کدام مربی، بهترین نتایج را با تیم ملی ایران گرفته است؟

آیا می‌دانید جایگاه علی پروین، علی دایی، محمد مایلی کهن، امیر قلعه‌نوعی و افشین قطبی در میان سایر مربیان تیم ملی کجاست؟

اگر مشتاق هستید که جواب این سوال‌ها را بدانید و یا معلومات خود را بیازمایید به خواندن به این مطلب ادامه دهید.

توجه1: کلیه آمار ارائه شده در این مقاله بر اساس نتایج بازی‌های ثبت شده تیم ملی فوتبال ایران در وب سایت فیفا می‌باشد و بازی‌های دوستانه تیم ملی با تیم‌های باشگاهی و بازی‌های ایران تحت عنوان تیم ب و یا تیم امید در این محاسبات منظور نشده‌اند. ذکر این نکته ضروری‌ست که مسابقات فوتبال بازی‌های آسیایی تا سال 1998 به عنوان بازی‌های غیر رسمی در تقویم فیفا محسوب می‌شده است و پس از آن به دلیل اعمال محدودیت سنی (زیر 23 سال) کلاً مسابقه تیم ملی به حساب نمی‌آید.

توجه2: این مقاله اولین بررسی جامع آماری نتایج تیم ملی فوتبال ایران به حساب می‌آید. بنابراین استفاده از مطالب این مقاله تنها با ذکر منبع مجاز می‌باشد.

×××

اولین بازی:

تیم ملی فوتبال ایران برای اولین بار در تاریخ 3 شهریور 1320 در دیداری دوستانه، در کابل به مصاف تیم ملی افغانستان رفت؛ که این دیدار با تساوی 0-0 به پایان رسید. تیم ملی فوتبال ایران که اخیراً 68 ساله شده است، از آن زمان تاکنون در 432 دیدار رسمی و دوستانه حاضر شده است که حاصل آن 229 برد، 109 تساوی و 94 شکست بوده است.

سنگین‌ترین شکست:

بین اولین و دومین بازی ثبت شده تیم ملی 105 ماه وقفه وجود دارد! دومین دیدار تیم ملی فوتبال ایران روز 7 خرداد 1329، در استانبول برگزار شده است. این دیدار دوستانه سنگین‌ترین شکست تاریخ فوتبال ملی ما است که با نتیجه 6 بر 1 به نفع تیم میزبان (ترکیه) به اتمام رسیده است. شایان ذکر است که تیم ملی ایران یک بار دیگر در سال 1337 و در بازی‌های آسیایی توکیو (1958) شکستی با اختلاف 5 گل را مقابل کره‌جنوبی پذیرفته است (5 بر 0).

بهترین برد:

از سوی دیگر تیم ملی ایران در طول 68 سال گذشته دو بار توانسته است حریف خود را با شکستی دو رقمی بدرقه کند. پیروزی 19 بر 0 مقابل گوام در سال 1379 (مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 کره-ژاپن) در تبریز و پیروزی معروف 17 بر 0 مقابل مالدیو در سال 1376 (مسابقات مقدماتی جام جهانی 1998 فرانسه) در دمشق. این دو دیدار پرگل‌ترین دیدارهای تیم ملی ایران نیز محسوب می‌شوند.

نتایج تیم ملی به تفکیک مسابقات:

مسابقاتی که تیم ملی ایران در آن شرکت داشته است عبارتند از: مرحله انتخابی و نهایی جام جهانی، مرحله انتخابی و نهایی جام ملت‌های آسیا، بازی‌های آسیایی و مسابقات دوستانه (شامل جام اکو، جام LG، مسابقات بین قاره‌ای آسیا-آفریقا، بازی‌های غرب آسیا و ...).

تیم ملی ایران تاکنون 3 سه بار به جام جهانی راه یافته است که در هر سه دوره، از صعود به دور بعدی مسابقات بازمانده است. 1 پیروزی (مقابل آمریکا)، 2 تساوی (مقابل اسکاتلند و آنگولا) و 6 شکست (مقابل هلند، پرو، یوگسلاوی، آلمان، مکزیک و پرتغال)، کارنامه ایران در مسابقات جام جهانی است. در واقع تیم ایران در جام جهانی که بالاترین سطح فوتبال در رده ملی محسوب می‌شود، با کسب 19% کل امتیازها، عملکرد نامطلوبی داشته است.

بهترین نتایج تیم ملی ایران در مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا به دست آمده است که در آن تیم ایران با در 45 بازی، 33 برد، 8 تساوی و تنها 4 باخت داشته است.

نتایج تیم ملی به تفکیک مکان مسابقه:

این مقایسه شامل بازی‌های خانگی، خارج از خانه و بازی در زمین بیطرف می‌باشد. طبیعتاً آمار تیم ملی در بازی‌های خانگی بهتر از دو گروه دیگر بوده است. تیم ایران در مجموع 155 دیدار رسمی و دوستانه در خانه برگزار کرده است که 102 دیدار آن با پیروزی تیم ملی همراه بوده است. بهترین نتایج خانگی ایران در مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا و بازی‌های آسیایی رقم خورده است. جایی که 9 دیدار از مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا و 7 دیدار از بازی‌های آسیایی همگی با پیروزی تیم ملی توأم بوده است.

تغییر سرمربیان و رؤسای فدراسیون فوتبال:

در طول 68 سال گذشته 54 بار سرمربی تیم ملی تغییر کرده است. این در حالی است که در مقاطع مختلف و در مجموع تیم ملی 9 سال و 10 ماه (118 ماه) بدون سرمربی بوده است. در طول این مدت فوتبال ایران 27 رئیس فدراسیون داشته است. به عبارت دیگر تیم ملی ایران به طور میانگین هر 15 ماه یک یکبار سرمربی عوض کرده است و هر 40 ماه یکبار رئیس فدراسیون! برای مقایسه این ارقام با کشورهای دیگر به این جدول مراجعه کنید.

همانطور که در جدول ملاحظه می‌کنید، فوتبال آلمان در طول 101 سال گذشته 11 سرمربی داشته است و فوتبال انگلیس در طول 146 سال گذشته 13 رئیس فدراسیون! به عبارت دیگر هر رئیس فدراسیون در فوتبال انگلیس به طور متوسط بیش از 11 سال پست خود را حفظ کرده است و هر سرمربی میانگین 9.5 سال خدمت در تیم ملی آلمان را داشته است!

مسأله اینست: مربی ایرانی یا خارجی؟

در این مقاله عملکرد تک تک مربیان تیم ملی ایران مورد بررسی آماری قرار گرفته است. شاید جالب‌ترین سوالی که همیشه در ذهن علاقمندان به فوتبال ایران بوده است، بحث سرمربی ایرانی یا خارجی بوده است؟ مربی خارجی همیشه موافقان و مخالفان زیادی در ایران داشته است. در مجموع 252 دیدار رسمی‌ای (+ بازی‌های آسیایی تا سال 1998) که تیم ملی ایران برگزار کرده، 181 بار مربیان ایرانی و 71 بار مربیان غیر ایرانی هدایت تیم ملی ایران را به عهده داشته‌اند. اما جالب اینجاست که مربیان ایرانی با کسب 70% امتیازها (379 امتیاز از 543 امتیاز ممکن) عملکرد بهتری از دید آماری، نسبت به مربیان غیر ایرانی داشته‌اند که 64% امتیازها (137 امتیاز از 213 امتیاز ممکن) را کسب کرده‌اند. اما اگر نتایج ایران در دیدارهای دوستانه را نیز در نظر بگیریم، مربیان ایرانی در 315 دیدار، با کسب 581 امتیاز، 61.5% امتیازها را کسب کرده و مربیان غیر ایرانی در 117 دیدار، با کسب 215 امتیاز، 61.3% امتیازها را به دست آورده‌اند. البته همانطور که ذکر شد، در این مقایسه، صرفاً نتایج تیم ملی ملاک سنجش قرار گرفته است.

بهترین مربیان:

هرگاه سخن از مربیان تیم ملی به زبان می‌آید، نام چند مربی خوشنام همیشه در ذهن فوتبال دوستان ایرانی نقش می‌بندد. پرویز دهداری، فرانک اوفارل (جمهوری ایرلند)، حشمت مهاجرانی، علی پروین، تومیسلاو ایویچ (کرواسی) و برانکو ایوانکوویچ (کراوسی) در زمره خوشنام‌ترین مربیان تیم ملی بوده‌اند. اما آیا واقعاً این مربیان بهترین نتایج را نیز کسب کرده‌اند؟

جواب این سوال "نه" است!

در تاریخ فوتبال ایران 5 مربی بوده‌اند که در تمام دیدارهای رسمی‌ای روی نیمکت تیم ملی نشسته‌اند، پیروز از میدان خارج شده‌اند. این 5 مربی عبارتند از: فرانک اوفارل (جمهوری ایرلند - 7 پیروزی)، محمود یاوری (6 پیروزی)، محمد رنجبر (5 پیروزی)، ادمار براگا (برزیل – 2 پیروزی) و رضا وطنخواه (1 پیروزی).

در این بین محمد مایلی‌کهن با 17 برد، 6 تساوی و 3 باخت (کسب 73% امتیازها) در رده نهم بهترین مربیان تیم ملی ایستاده است. برانکو ایوانکوویچ (کرواسی) با کسب 72% امتیازها دهم است و قلعه‌نوعی با 70% یازدهم. پروین و دهداری با 65%، چهاردهم و پانزدهم هستند. دایی با 58% هیجدهم است و قطبی با 56% بیست و دوم. نکته جالب اینجاست که والدیر ویرا (برزیل)، مرد محبوب مردم ایران که در صعود ایران به جام جهانی 1998 فرانسه سرمربی تیم ملی بود با 2 تساوی و یک شکست (کسب 22% از امتیازها) در رتبه یکی مانده به آخر لیست مربیانی که در دیدارهای رسمی تیم ملی را هدایت کرده‌اند، قرار دارد.

چه کسی بیش از همه روی صندلی مربیگری تیم ملی نشسته است؟
آیا علی پروین پرسابقه‌ترین مربی تیم ملی است؟ نه! برانکو ایوانکوویچ با رکورد سرمربیگری ایران در 51 دیدار رسمی و دوستانه، با اختلاف فاحشی نفر اول این لیست است. پس از برانکو، مایلی‌کهن، پروین و مهاجرانی به ترتیب با 38، 33 و 32 بار هدایت تیم ملی دوم تا چهارم هستند.

×××

در انتهای این مقاله بد نیست به صورت خلاصه آمار را با هم مرور کنیم:

نتایج تیم ملی:

کلیه نتایج ایران

بهترین نتایج ایران

سنگین‌ترین شکست‌های ایران

پرگل‌ترین بازی‌‌های ایران

جدول نتایج کلیه دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون

جدول نتایج دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون در زمین بی‌طرف

جدول نتایج دیدارهای خانگی تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون

جدول نتایج دیدارهای خارج از خانه تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون

جدول نتایج دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران به تفکیک مسابقات

×××

نتایج تیم ملی به تفکیک مربی:

بهترین مربیان تیم ملی ایران در کلیه دیدارهای ملی

بهترین مربیان تیم ملی ایران در دیدارهای رسمی

جدول مقایسه عملکرد مربیانی ایرانی و مربیان غیر ایرانی تیم ملی فوتبال ایران

لیست مربیان تیم ملی ایران به ترتیب مدت خدمت در تیم ملی

لیست مربیان تیم ملی ایران به ترتیب تعداد دیدارهای برگزار شده

×××

نتایج تیم ملی به تفکیک رئیس فدراسیون:

رؤسای فدراسیون ایران به ترتیب کسب بهترین نتایج در کلیه دیدارهای ملی

رؤسای فدراسیون ایران به ترتیب کسب بهترین نتایج در دیدارهای رسمی

پرشين سعيد واقفی: باز هوای وطنم، وطنم آرزوست

2009-09-25T09:56:00.001+10:00

درود بر ژنرال

از احوالتمان شروع می‌کنیم و فی‌الفور به مخمل درگاهمان خرده می‌گیریم که هویجوری یهواَکی قصد بازگشت به وطن کرد! بی آنکه لااقل با ایما و اشاره‌ای به ما ندا دهد! از قضا ندانسته آخر هفته را با مخمل گذراندیم و بساط و کله و آش رشته‌ و چای تازه دممان هم به راه بود. به میزان متنابهی هم تن به حکم دادیم و اکثریت قریب به اتفاق رقبا را درسی شگرف دادیم!

ژنرال! از تصمیم کبرای مخملمان گفتیم، اما یادمان رفت که برای ثبت در تاریخ بنگاریم که زندگی در بلاد خارجه، ما را به شتر مرغ مبدل ساخته. حالا دیگر نه متعلق به زادگاهمانیم و و نه محل جلوس‌مان را خانه خود می‌دانیم! آری! ژنرال گرانمایه! از ما به تو نصیحت که از زادگاهت به قصد هیچ کشوری برای زندگی خارج نشو که از آنجا رانده و از اینجا مانده خواهی شد.

ژنرال! از وقتی که مخمل ما را خون به جگر کرد، مدام به این فکر می‌کنیم که چه شد که اینچنین غم باد گرفتیم! از یک طرف دل‌مان برای مخمل تنگ می‌شود و به قول همایون خان خیرالامور می‌دانیم که از به این بعد همیشه جای مخمل در تمام جمع‌هایمان خالی خواهد بود. از یک طرف دیگر به این فکر می‌کنیم که شاه داماد دربار، قل دیگر مخمل، هم همین روزها عطای ما را به لقایمان می‌بخشد و دست عروس‌مان را می‌گیرد و می‌رود! دست آخر هم به این فکر می‌کنیم که ما چرا مانده‌ایم؟ حکایت ما شده است حکایت سریال Lost. یک عده آدم غریبه دور هم جمع شدیم و همدیگر را شناخته‌ایم. حالا از ترس تنها ماندن، دلمان نمی‌خواهد کسی از بین‌مان برگردد به جایی که به آن تعلق دارد! مخلص کلام این که "هوای حوصله ابری‌ست!"

ژنرال! این روزها مقربان درگاه، جملگی ما را مالیخولیایی فرض کرده‌اند و مکرراً در گوشمان می‌خوانند که ماشالا چقدر لاغر شدی! البته در این بین لحن سلطان بانو کمی خشن‌تر از سایرین است! اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که حتی سر سوزنی از فربه‌گی‌هایمان کسر نشده!

ژنرال! می‌دانم که خوب می‌دانی که عادل و برنامه‌اش بار دیگر آفتابی شده‌اند تا موی دماغ تو و خیلی‌های دیگر شوند. بنابراین ما در این نامه به نتایج خنده‌دار تیمت گیر نمی‌دهیم و این کار را به کاردانش واگذار می‌کنیم.

ژنرال! توکلی را که می‌شناسی. رئیس گروه مطالعات تاریخ وزارت آموزش و پرورش دولت قهوه‌ای! جناب توکلی اخیراً شکر میل فرموده‌اند و با اظهار نظری تهوع‌آور خواستار حذف تاریخ پادشاهان ایرانی از کتب تاریخ دوران راهنمایی و دبیرستان شده‌اند. جناب ایشان به این اشتباه تاریخیشان این را هم افزوده‌اند که کتاب تاریخ را باید پر کرد از ابو علی سینا، محمد ابن زکریا و خواجه نصیر الدین طوسی! به عبارت دیگر جناب شکر خوار تحریف علنی تاریخ را خواستار شده‌اند. هر چند که اشاره ایشان به اضافه کردن نفرات مذکور در کتب تاریخ اقدامی صحیح و بایسته است، اما نه به قیمت از بین بردن اصل ماجرا!

ژنرال! در نهایت آرزومندیم که در این آتش‌سوزی سیاسی در ایران، دود کمتری به چشم مردم عزیزمان برود.

سایه‌مان بر مستدام

پژواک صمدانی: شکوه همصدايی

2009-09-25T09:30:00.006+10:00

مهم نیست که لارا فابین رو می‌شناسید یا نه. مهم نیست که فرانسه بلد باشید یا نه، حتا مهم هم نیست که این آهنگ رو قبلن شنیده باشید. یه چیزایی هست که مرز و زبان و فاصله نمی‌شناسه و تاثیرش رو میذاره. این ویدیو رو ببینید:

یه ملودی زیبا و یه ترانه ساده، به اضافه یک خواننده خوش صدا و محبوب، باعث میشه که جماعتی با هم همصدا بشن و این همصدایی اونقدر بزرگ و عظیم بشه که خود خالق اثر رو هم مات و مبهوت، جا بذاره.

آهنگ که شروع میشه، قبل از اینکه خواننده شروع کنه، ملت با هم همصدا شروع به خوندن میکنن. به قدری دقیق و زیبا و هماهنگ که نوازندگان هم به جای اینکه منتظر خواننده بمونن،‌ با مردم همراهی می‌کنن و میرن جلو. خواننده، که در کنسرت به نوعی حرکت دهنده و محور اصلی جریانه، اینجا خودش رو میذاره کنار مردم و با صدایی آهسته‌تر، صحنه رو با همه شریک میشه و جزیی از جریان میشه و به جای بلند کردن صدا‌ و مطرح کردن خودش، در کنار مردم، آواز خودش رو می‌خونه.

اینجاست که انگار، جزیی از جمعیت بودن خیلی بهتر و زیباتر از رهبر بودنه. اگه تا آخر ببینید، می‌بینید که شریک شدن صحنه، و کمرنگ کردن نقشش و ساکت شدن، محبوبیتش رو نه تنها کم نمی‌کنه که مثل یک قهرمان پرستیده میشه و همه ازش به خاطر این تجربه خوب و زیبا تشکر می‌کنن.

این ویدئو زیباست، نه تنها به خاطر آهنگ زیباش،‌ یا صدای خواننده، یا شعر. زیباست به دلیل حسی که به بیننده میده، یه دلیل اون همدلی‌ای که شنوندگانش تجربه کردن و گرمایی که از زمان و مکان گذشته و بعد از هفت سال، در جایی دیگه از دنیا، از مانیتورت رد میشه و وجودت رو تسخیر می‌کنه.

پرشين سعيد واقفی: واکن بابا واکن

2009-09-18T11:08:00.002+10:00

آقا جان این نوشتن درست مثل ورزش کردن می‌مونه! اگه شروع به نوشتن کنی، ترکش سخته و اگر ترکش کنی بازگشتش سخت‌تر! حالا منم بعد از یه ترک اجباری که از نوشتن داشتم، هر روز هزار تا ایده نوشتن میاد تو ذهنم ولی تا میام بنویسمشون مخم برای خودش سوت می‌زنه!

حالا برای دست گرمی اینو بخونین:

(صرفاً جهت تنوع می‌تونین به شیوه قرائتی بُخونین)

"یه کَشیشی داشت توی کلیسا برای یه اسکیمو موعضه می‌کرد. کَشیشه هی گفت: این کارو بکنی، چی؟ بگید! می‌ری جهنم! اون کارو بکنی، چی؟ بگید! می‌ری جهنم! تا این که کَشیشه یه جایی گفت: اگر ندونی و این کارو بکنی، عیب نِداره ولی اِگه بدونی، چی؟ می‌ری جهنم!

اسکیمو که تا اون موقع هاج و واج مونده بود، پرسید: آقاجان! اگر من چیزی درباره گناهان و خدا ندانم آیا باز هم به جهنم می‌رم؟

کَشیشه در پاسخ اسکیمو گفت: نِه، اگر ندانی نمی‌ری!

اسکیمو گفت: پس چرا می‌خواهی اینا را به من بگی؟"

×××

دستم داره کم کم گرم می‌شه! حالا اینو بخونین:

در روزنامه اعتماد روز چهارشنبه 25 شهریور خواندم که وزارت علوم نام 47 دانشگاه ونزوئلا را در فهرست دانشگاه‌های معتبر قرار داده است! این حکایت نون به هم قرض دادن چاوز و ا.ن هم داره به جاهای خنده‌دار و خطرناکی می‌رسه! احتملاً ونزوئلا هم در آینده‌ای نزدیک دروس فقه و خارج و مزخرفاتی مشابه به این‌ها رو در همون دانشگاه‌های معتبرش اجباری می‌کنه! در همین راستا شاید بد نباشه که نام وزارت علوم و فن آوری به وزارت علوم سیاسی تغییر کنه!

×××

یکی دیگه از دستاوردهای وزارت علوم اینه که از امسال در تمام مدارس، هر روز هفته، زنگی به نام زنگ نماز وجود خواهد داشت تا همه دانش آموزان اجباراً مسفیض بشن! با خوندن این خبر به یاد زنگ پرورشی دوران مدرسه رفتن خودم افتادم! من که آخرش نفهمیدم منظور از زنگ پرورشی چی بود! ولی اینو یادمه که اکثر بحث‌های این زنگ، بحث‌های زیر شکم بود! حالا به هر حال به میمنت این دستاورد فرهنگی گُنده، آقا جان بزن زنگُ!

×××

دوتا خبر هم از استرالیا.

یادتونه گفتم اینجا خبراشون راجع به گربه و کاموا و این جور چیزهاست؟ امروز یکی از خبرهای مهم اخبار صبحشون این بود که یک گربه‌ای بعد از 3 سال که گم شده بوده، دیروز 4000 کیلومتر دورتر (تازمانیا تا شمالغرب کوئینزلند) پیدا شده!

اما این یک روی سکه‌ است! روی دیگه سکه اینه که شورای شهر بریزبن، هفته گذشته قانون حداکثر افراد غیر وابسته به هم که می‌تونن در یک خونه با هم زندگی را کنن تغییر داد. پیش از این حداکثر شش نفر که با هم نسبت فامیلی نداشتن می‌تونستن زیر یک سقف زندگی کنن. ولی از هفته پیش حداکثر 5 نفر می‌تونن بدون داشتن روابط خانوادگی با هم زندگی کنن. اینو گفتم که برسم به این خبر:

در راستای این تغییر قانون، شورای شهر بریزبن به بازرسی خانه‌های اجاره‌ای (به خصوص در حوالی دانشگاه‌های بریزبن) پرداخته و در یکی از این بازرسی‌های خانه‌ای در محله Sunny Bank پیدا کرده که 37 نفر با هم در اون زندگی می‌کردن! البته شاید خبر درست‌تر این باشه که کل جمله قبل رو دوباره بخونین.

×××

در نهایت یک سخن نغز / نقض از مارک توآین:

"قسمت هایی از انجیل را که نمی‌فهمم ناراحتم نمی‌کند، قسمت‌هایی را که می‌فهمم ناراحتم می‌کند."

مجيد آل ابراهيم: ستار الناموس

2009-09-18T11:03:00.001+10:00

پیشگفتار

روزی مردی در گوشه ای از بازار بر سر راه نشسته بود و گدایی می کرد و دائم می گفت: خدا کسی را به مرض من مبتلا نکند. صدقه رفع بلاست؛ برای دفع شر مرض من از خود و خانواده ات صدقه بده. مردی به او رسید و گفت: تو که سر و وضعت نشان می دهد که هیچ بیماری خاصی نداری و سالم و سرحالی پس چرا نمی روی کار کنی؟ متکدی جواب داد: اتفاقاً بلایی که می گویم همان بی حالی است.

خیلی وقت بود که می خواستم چیزی برای جمعه ها بنویسم ولی حالش نبود تا اینکه قضایی از سرم گذشت که دیدم اگر چیزی در باب آن نگویم هم نمک نشناسی است و هم دو دره کردن زکات علم. غریبه که نیستید، بخش نمک شناسی‌اش برایم مهم‌تر بود، بخصوص وقتی پای چیز مهمی مانند حفظ ناموس مسلمین در بلاد کفر در میان باشد و بار دوم باشد که از بلا گریخته باشی و همایون خیری هم صاحب آن نمک. به همین دلیل از جمعه پیش عزم کردم به محض سرحال شدن بنویسم آنچه را که حق کلام است ولی بلا بدور تا همین الان هم که ساعت "بن گندهه" دوازده شب را نشان می‌دهد هنوز از حال خبری نیست. من مشکل کوچک دیگری هم دارم و آن هم ننر بازی است. هفته پیش خودم را لوس کردم و به همایون خان اعلام کردم که این هفته برایت مطلب می‌فرستم و او هم گفت که منتظر است و یکی هم نبود که بگوید مرد نا حسابی تو که حال نداری دیگر خودشیرینی و لوس بازیت چیست؟ حال هم دندت نرم، این شب جمعه‌ای، بشین و تق تق بکوب رو صفحه کلید.

مقدمه

این روزها را نمی‌دانم ولی در روزگار پیشین همایون خیری را اگر سروته می‌کردی و تکانش می‌دادی به اندازه یک فروشگاه بزرگ انواع خرت و پرت از جیب‌هایش بر کف زمین می‌ریخت. از مفتول نازک مسی که از لخت کردن سیم‌های برق بدست آمده ‌بود تا مهره مار و ریشه اسطوخودوس و برای وجود هر کدام هم فلسفه‌ای داشت. در این میان یکی از چیزهایی که فلسفه وجودیش منطقی به نظر می‌رسید، یک دست کامل وسایل خیاطی بود که فقط یک چرخ خیاطی کم داشتند تا بتوان با آنها خیاطخانه راه انداخت. من هم ایده خیاط‌خانه سیار را پسندیدم و از آن موقع به بعد همیشه چند تا سوزن و چند متر نخ و یکی دو تا تکمه را در بسته بندی کوچکی در کیف پولم جا دادم و همین کار دو بار به نجاتم از بلایی هولناک انجامید.

پی‌نوشت مقدمه

جوانانی که به باشگاه‌های پرورش اندام می‌روند لباس‌های تنگ و چسبانی را به تن می کنند که مردم از دیدن بدن ورزیده آنها حظ بصر ببرند ولی من چون مادرزاد خوش‌ هیکل هستم تمام لباس‌هایم بطور اتوماتیک تنگ و چسبان از کار در می‌آیند.

بلای اول

برای شرکت در همایشی به یکی از شهرهای بلاد فرنگ رفته‌ بودم. سمینار بسیار مهم و خوب و سطح بالایی بود و برنامه کاری من خیلی فشرده، ولی پربار. هر روز از ابتدای صبح تا پایان کنفرانس از اغذیه و اشربه‌ای که در آنجا عرضه می‌شد لذت می‌بردم و اگر خستگی و خواب مستولی می‌شد به یکی از سخنرانی‌ها را که سالنش خنک‌تر بود می‌رفتم و با قهوه‌ای و تکه کیکی کرختی پس از قیلوله را از تن بدر می‌کردم. این بود تا اینکه روزی بر اثر حرکتی نا بجا تکه‌ای از البسه که باید حافظ ناموسمان باشد، درست از جایی که نباید شکافته شد شکافتنی.

وحشت بر وجودم مستولی شده‌بود و عرقی سرد برچهره‌ام نشسته بود. به هر سو که نگاه می‌کردم گرگهای انسان‌نمایی را می‌دیدم که با چشمان ناپاک‌شان بدنبال شکاری مظلوم و بی پناه می‌گشتند. قلبم همچون گنجشکی که خود را به پنجره‌ها می‌کوبد تا شاید گریزی یابد، در سینه‌ام می‌تپید. نفسم به شماره افتاده بود و رنگی به چهره نداشتم. ساعت استراحت بود و همه به ظاهر در حال خوردن چای و قهوه و بحث و جدل، ولی در باطن مراقب من تا شاید بتوانند ناموس مسلمین را به چشم ببینند در این حال بودم که به یاد خیاطخانه مستقر در کیف پول افتادم. تنها کاری که می‌بایست می‌کردم پیدا کردن مامنی بود بدور از چشم ناپاک اجنبی. همه گوشه کنارها را از نظر گذراندم و با احتیاط کامل و بطوری که کسی متوجه نشود خودم را به یکی از سالن‌ها که خالی بود رساندم و نخ و سوزن را آماده کردم و "جاناموسی" را از پا درآوردم و به دوخت و دوز مشغول شدم. چنان با سرعت کار می‌کردم که هیچ خیاطی توانایی رقابت با من را نداشت. شکاف ترمیم شد و حافظ ناموس آماده بکار ولی تا خواستم ناموس را در جا ناموسی جای دهم سر و کله اجنبی پیدا شد و یکباره تعداد زیادی از گرگان پژوهشگر چهره به داخل سالن آمدند. موقعیت خطیری بود. سریع و قبل از اینکه آنها متوجه شوند بلافاصله نشستم و جاناموسی را بر روی پا انداختم و از آنجایی که خدا یار بی‌پناهان است چند ردیف آخر سالن که من هم در آنجا بودم خالی ماند و کسی متوجه نشد که ما در چه حالیم. به هر حال آنروز قضا از سر گذشت و ما دعایی جانانه در حق همایون خان خیری کردیم که پندش ساطر ناموس مسلمین شد.

بلای دوم

شاید وقتی دیگر ...

Free and Open Source Software - FOSS و. ر: دنيای کامپيوتر به زبان ساده. بخش دوم. دنيای

2009-09-11T09:38:00.005+10:00

همونطور كه در يادداشت پيش گفتم درك فرهنگ نرم افزارهاي آزاد و اهميت كلمه آزادي بدون درك فرهنگ هكرها امكان پذير نيست. بنابراين در اين قسمت روي اين مبحث متمركز ميشيم .

هكر (Hacker) و فرهنگ منشعب از آن :

ابداع اين واژه به دانشگاه MIT برميگرده كه در اون دانشگاه برنامه نويسان خبره به كساني كه از محدوديتهاي ماشين فراتر ميرفتن يا الگوريتمهاي نبوغ آميز ابداع ميكردن هكر (شكننده حد و مرز معمول) ميگفتن . اين واژه يه كلمه مقدس براي اونا تلقي ميشد و با افتخار از اون ياد ميكردن. مساله اما به اينجا ختم نشد ! محيطهاي آكادميك و دنياي واقعي يه فرق اساسي با هم دارن : در دنياي واقعي شما فقط با اهل علم سر و كار نداريد ، به همين سادگي !!

دير يا زود نرم افزارها وارد محيط زندگي روزمره مردم شدن و در اختيار همه قرار گرفتن. بديهيه كه نرم افزارها در اختيار افراد بدخواه و بد انديش هم قرار ميگرفتن. كساني كه براي اهداف غير انساني هر كاري ميكردن (1).

اما صبر كنيد اين همه داستان نيست ! يه سري افراد عجيب و غريب هم هميشه وجود داشتن كه موازي دانشگاه ها پيش ميرفتن . اين افراد كه "معمولا" از پسرهاي نوجوان و جوان كم رو و خجالتي تشكيل شده بودن يه ويژگي به خصوص داشتن : اونا تقريبا همشون شيفته تكنولوژي بودن ! حتي همين واژه هم نوعي امتياز محسوب ميشد و ميتونستن با استفاده از اين كلمه برتري خودشونو به نوعي به رخ بكشن. اين كه آيا اين تب و فرهنگ برگرفته شده از تكنولوژي بر گرفته از عصر فضا در دهه 60 و 70 هست يا نه نياز به بررسي روانشناسي اجتماعي داره. ولي به هر حال نكته جالب اين داستان اينه كه تقريبا همه اونا از لحاظ اجتماعي غير نرمال حساب ميشدن و هنوز هم ميشن.

اما يه سري خصوصيتهاي ديگه هم هست كه قابل توجه هستن : تقريبا اكثرشون به علت انزاويي كه داشتن در ارتباط با جامعه و به خصوص در ارتباط با جنس مخالف مشكل داشتن. اين باعث ميشد بيشتر تو خودشون فرو برن كه همين مساله منجر به تمركز و غرق شدن بيشتر در دنياي مجازي ميشد. به عبارت ديگه بين انزواي اونا و فرو رفتن بيشتر در تكنولوژي يه حلقه فيدبك بسته ايجاد شده بود !! احتمالا همين مساله باعث شد رسانه هاي گروهي كه براي فروش بيشتر به شيوه هاي هاليوودي متوسل ميشدن به جامعه هكرها هم علاقه مند بشن و در ايجاد يه ديد جديد نسبت به اونا سهيم بشن(2) .

همونطور كه مي بينيد سه جبهه داريم : دانشمندان علم كامپيوتر، افراد بدخواه و يه سري افراد با هوش، با تسلط بالا كه تفاوتشون با دانشمندان تنها در داشتن و نداشتن يه مدرك دانشگاهيه (3).

به مرور زمان كه مردم بيشتر با تكنولوژي اشنا شدن و اين مساله جزء جدايي ناپذير از زندگي اونا شد و از طرف ديگه با ورود بحث نرم افزارهاي ازاد و باز متن و انتشار كد نرم افزار هايي با اين وي‍ژگي ، نوعي همكاري جهاني بين برنامه نويسان به وجود اومد كه باعث شد اين دسته افراد فاقد مدرك ولي قدرتمند هم احترام بالايي رو بين متخصصان بدست بيارن. به هر حال زيبايي علم در اينه كه يافته هاي شما از بيشترين درجه اهميت برخوردار هست و نه هر چيز ديگه اي.

اما مساله مهم "نوع ديد" و "فرهنگ" اين دو دسته اخيره.

يكي از بهترين و جامع ترين تعريفات در مورد هكرها و ويژگي اونا رو شخصي به نام "اريك استيون ريموند" ، رهبر جامعه باز متن (Open Source) ، منتشر كرده. در اين مقاله كه به زبان فارسي هم ترجمه شده تعريف يك هكر ، ويژگيهاي اونا، و مسير تبديل شدن به يك هكر توضيح داده شده. مقاله اي كه بعدها پسوند افسانه اي به خودش گرفت (4). به طور خلاصه ريموند معتقده : " يک اجتماع ، يک فرهنگ مشترک ، از برنامه نويسان خبره و جادوگران شبکه که پيشينه آن از ميان دهه ها به مينی‌کامپيوترهای‌اشتراک زمانی (time-sharing) و اولين تجربه های می‌رسد. اعضای اين فرهنگ اصطلاح ' هکر' را ساختند . هکرها اينترنت را ايجاد کردند. آنان سيستم عاملUnix را آنچنان که امروز هست ايجاد کردند. هکرها usenet را اجرا کردند. آنان باعث شدند شبکه جهانی (World wide web) کار کند. اگر شما دارای اين فرهنگ هستيد و ديگران می‌دانند که شما چه کسی‌هستيد و هکر می‌نامندتان؛ پس شما هکر هستيد!

نگرش هکر محدود به هکر نرم‌افزاري نمی‌شود ، مردمانی ‌هستند که منش هکر را به ساير زمينه ها مانند الکترونيک يا موسيقی‌سرايت می‌دهند. در حقيقت شما می‌توانيد اين فرهنگ را در بالاترين سطوح هر علم و هنری بيابيد. هکرهای نرم‌افزار اين هم روحان را در هر جا می‌شناسند، آنان را 'هکر ' می‌نامند و برخی‌معتقدند که طبيعت هکر واقعا مستقل از زمينه ايست که او در آن کار می‌کند. "

چند مورد نياز به توجه داره :

اول اينكه در دنياي هكرها چيزي كه از بيشترين درجه اهميت برخوردار هست، خود كد برنامه شماست. در واقع شما با نوع آوري خودتون براي خود احترام و اهميت كسب ميكنيد. هر چقدر كه برنامه شما براي "ديگران" بيشتر مفيد باشه ارزش كار شما بالاتره. در واقع فرهنگ هكري فرهنگ كار با كيفيت بالاست و اين كيفيت رو ميزان مفيد بودن براي انسانها تعيين ميكنه.

نكته دوم منش چنين افراديه . بطور كلي افراد باهوش اغلب با محدوديتها و استبدادها مشكل دارن. و اين مساله در هر زمينه اي صدق ميكنه. اصطلاحي كه به كار ميبرن در واقع اينه كه مديرت يه گروه از هكرها بيشتر شبيه مديرت يه گله گربه (و نه يه گله گوسفند) است !! طبيعيه كه سرو كله زدن با اونا سخته . در واقع بهتره شما خودتون يكي از اونا باشيد تا بتونيد باهاشون كنار بيايد . واقعا پيدا كردن چنين جايي براي كار كردن يه رويا هم براي هكرها و هم براي مديران اوناست. ميوه تركيب مديريت صحيح و دانش هكرها يه شركت در بالاترين سطوح ممكن در هر كجاي دنياست (5).

نكته سوم ديد اونا به كارشونه. هكرها ديد خاصي نسبت به كارشون و كلا نسبت به دنياي اطرافشون دارن. ديدي كه ريشه تفاوت اونا با افراد عادي ميشه. بهترين مرجعي كه من در اين زمينه ديدم مقاله فوق العاده Paul Graham در باره هكرهاي بزرگ (Great Hackers) بوده كه به درستي يكي از بهترن توصيفات در مورد اوناست (6).

اين مساله از حوصله بحث اصلي ما جنبش نرم افزارهاي ازاد/باز متن هست خارجه ، اما همين قدر بدونيد كه از نظر اقاي Graham مهمترين تفاوت اونا با افراد عادي همون تفاوتيه كه نوابغ با افراد عادي دارن : علاقه بينهايت به كارشون + تمركز خارق العاده + توجه به ابزارهايي كه مورد نيازشون هست . مثلا براي اكثر هكرها داشتن آخرين نوع از امكانات تكنولوژيك ، محيط آرام براي انديشيدن و برنامه نوشتن و امكان برخورد با هكرهاي ديگه از هر اضافه حقوق و پاداشي لذت بخش تره. كاري كه شركتي مثل گوگل در حد كمال براي كارمندانش فراهم كرده(7).

خوب اميدوارم تونسته باشم گوشه اي از اهميت كيفيت نرم افزار و دليل اهميت آزادي و عدم سلطه رو در دنياي هكرها توضيح بدم.

در قسمت بعد به مبحث اصلي كه جنبش نرم افزارهاي ازاد و باز متن هست برميگرديم ...

پي نوشت:

(1) اين دسته افراد يه كابوس واقعي براي هر سيستمي هستن. اونا از تكنولوژي سوء استفاده ميكنن ، چون معماري اوليه بسياري از نرم افزارها (بخصوص نرم افزارهاي قديمي) براساس اعتماد به كاربر ايجاد شده بود. جالبه بدونيد چند تا از كشورهايي كه در حال حاضر بيشترين حملات مخرب سازماندهي شده از اونجا نشات ميگيره كشور روسيه و اروپاي شرقي هست !! اما چيزي كه مهمه اينه كه هكر ها به اين نوع از افراد به اصطلاح كراكر (Cracker) ميگن و هيچ كاري هم با اونا ندارن....

(2) در فيلم ها و رسانه ها، تصويري كه از يه هكر ترسيم ميكنن پسرهايي (و به ندرت دختر) منزوي، بد لباس ، ژوليده و گاهي هم گيج هستن كه بشدت باهوشند ، شيفته تكنولوژي هستند، در حد كمال به برنامه نويسي و شبكه هاي كامپيوتري مسلطند و تقريبا هر كار غير ممكني رو در دنياي كامپيوتر ممكن ميكنن. توصيفاتي كه البته زياد بي ربط هم نيستند.

(3) جالب اينكه اين هكرهاي خودآموخته (Self-taught) اكثرا به رشته هايي مثل موسيقي يا روزنامه نگاري يا .... هم ميرن. خود من هم هنوز نفهميدم چرا ؟!!

(4) صفحه اصلي مقاله http://catb.org/~esr/faqs/hacker-howto.html هستش كه ميتونيد لينك ترجمه فارسي رو هم در بالاي مقاله ببينيد. البته در سايت "تكنوتاكس Technotux " كه يكي از قديمي ترين سايتهاي لينوكس فارسي هست ترجمه بسيار دقيق و صحيح از اين مقاله شده كه ميتونيد اينجا ببينيد : http://www.technotux.org/html/modules.php?op=modload&name=Sections&file=index&req=viewarticle&artid=89&page=1

(5) سمبل كلاسيك چنين جايي شركت گوگل (Google) هست.

(6) http://www.paulgraham.com/gh.html

(7) جالبه بدونيد شركت گوگل به كارمنداش اجازه داده 20 درصد از وقت كاريشونو به هر فعاليتي كه دوست دارن بگذرونن !! به عبارت ديگه ميتونن رو توسعه نرم افزارهاي شخصيشون فارغ از كاراي محوله گوگل كار كنن . نه تنها اين بلكه گوگل رو اون نرم افزارها سرمايه گذاري هم ميكنه كه به شهرت و كاربرد جهاني برسه. حدس بزنيد نتيجه چي شد؟؟ ميليونها ميلون دلار سود خالص ناشي از دادن يه آزادي كوچيك در ساعات كاري به كارمنداش كه واسه دل خودشون كار كنن ....

ابراهيم خندان: خاطراتی از يک طرح ملی. قسمت سيزدهم: نيمه روشن

2009-09-11T09:29:00.001+10:00

هفته گذشته با یکی از مسئولان و کارشناسان گروه مطالعاتی طرح که این خاطرات را خوانده بود ملاقاتی داشتم. پس از کمی حال و احوال، دوستانه از نوشته‌هایم انتقاد کرد و گفت این خوب نیست که فقط بخش تاریک را نشان بدهی و از نیمه روشن حرفی به میان نیاوری. گفتم من با بخش روشن قضیه هم آشنا هستم ولی هدفم نشان دادن کاستی‌ها بود. حالا تو بیا و کمی از آن دوران بگو ولی از قسمت روشنش.

او هم از روشنی‌ها گفت.

*********

يک. مردم.

با شروع کارهای مطالعتی و امکان‌سنجی مجبور بودیم به بیشتر مناطق ایران سفر کنیم و آزمایش‌هایی را برای اندازه‌گیری پارامترهای مهم ترتیب دهیم. بودجه بسیار محدود بود و کار بسیار بزرگ. از مرزهای افغانستان و پاکستان تا مرز عراق و ترکیه و از سواحل خلیج فارس تا دامنه‌های البرز باید بررسی می‌شدند. مناطقی که کیلومترها از مراکز شهری فاصله داشتندو یا راه دسترسی نداشتند یا اگر راهی هم بود راهی صعب العبور بود. مناطقی با شرایط اقلیمی بسیار متفاوت از مناطق کویری تا کوهستانی ولی با یک اشتراک، اهالی خوب و خون گرم.

در همه جا با اسقبال اهالی محلی روبرو بودیم و آنها به محض اطلاع از اینکه ما گروهی هستیم که می خواهیم در آن منطقه کاری علمی بکنیم بدون هیچ درکی از کار ما و نفع و ضرر احتمالی کار ما بر روی زندگی خود، با تمام وجود همکاری و کمک می‌کردند. در بعضی از مناطق فقر به معنای واقعی کلمه بیداد می‌کرد ولی در همان مناطق مردم سعی می‌کردند به بهترین وجهی از ما پذیرایی کنند. بیاد می‌آورم روزی در شرق کشور به روستایی رفتیم که برای رسیدن به آن باید ساعت‌ها در جاده خاکی رانندگی می‌کردیم. این روستا آخرین نقطه مسکونی در آن حوالی بود و پس از آن کویر بود و کویر. فقر شدید و کمبود امکانات ابتدایی زندگی بطور کامل و در همان نگاه اول مشهود بود. ولی در همان روستا اهالی تمام تلاش خود را کردند که ما راحت باشیم و بتوانیم بدون نگرانی به کار خود بپردازیم. در نقاطی که گروه‌های مطالعاتی برای مدتی مستقر می‌شدند خانه اهالی روستاهای نزدیک تنها جایی بود که آنها می‌توانستند پس از چند روز کار و زندگی در چادر برای استراحت یا استحمام مراجعه کنند و با پذیرایی گرم و بدون توقعی روبرو شوند.

دو. مسئولین محلی.

بر خلاف بیشتر مسئولان رده بالا در شهرهای بزرگ و پایتخت، بیشتر مدیران و مسئولان در شهرهای کوچک بسیار گشاده رو و وظیفه شناس بودند. اگر چه امکانات و تسهیلاتی که در اختیار آنها بود بسیار ناچیز بود ولی همان امکانات را با گشاده دستی در اختیار ما می‌گذاشتند و حتی اگر وقت و مسئولیت‌هایشان اجازه می‌داد خود نیز مارا همراهی می‌کردند. در اختیار گذاشتن تنها خودروی بخشداری به گروه مطالعاتی یا تامین غذای گرم برای گروه از منزل شخصی کاری متداول بود. آنها همیشه سعی می‌کردند که با همان امکانات ناچیز بیشترین کمک را به گروه بکنند. مناطقی وجود داشت که ناامن بودند و گروه‌های مختلفی از اشرار یا قاچاقچی‌های بین‌المللی در آنجا تردد می‌کردند و باعث ناامنی منطقه می‌شدند ولی لازم بود که در آن مناطق هم کار مطالعاتی ادامه داشته باشد. در بسیاری از این مناطق مسئولان محلی هم برای نظارت بر کار گروه‌های مسلح حفاظتی و هم برای دلگرم کردن گروه و دادن اطمینان به ما در کنار ما حضور داشتند و گاهی نیز به ما در حمل ونقل و استقرار تجهیزات مطالعاتی کمک می‌کردند، بدون اینکه نگران شخصیت و جایگاه خود باشند.

سه. اعضای گروه مطالعاتی.

پیدا کردن و به کار گرفتن گروهی جوان تحصیل‌کرده و جدی، با حقوقی بسیار اندک و کاری بسیار سخت و بدور از امکانات رفاهی در جاهایی که نزدیکترین نقطه مسکونی با محل استقرارشان ساعت‌ها فاصله داشت؛ کاری بسیار مشکل بود. ولی این کار به سرانجام رسید و ما توانستیم گروهی را از بین جوانان پیدا کنیم و به استخدام درآوریم که به معنای واقعی کلمه بی نظیر هستند. آنها روزها و شبهای متوالی برای چند سال در بدترین شرایط آب و هوایی و امنیتی، کار جمع‌آوری داده را با جدیت و دقتی باور نکردنی دنبال می‌کردند. حقوق و مزایای آنها به هیچ‌وجه با نوع کار و سختی آن قابل قیاس نبود و همه آنها می‌توانستند به راحتی شغلی با درآمد بیشتر و سختی کمتر در شهر خود یا شهرهای دیگر بدست آورند.

در بعضی از مناطق گروه مطالعاتی در شرایطی گرفتار می‌شد که تا چندین روز راه‌های ارتباطی‌شان با مراکز مسکونی قطع بود. گاهی اعضای گروه مجبور بودند برای تامین مایحتاج روزانه و سوخت ساعت‌ها در کولاک برف و طوفان کوهپیمایی کنند و در همان حال داده گیری را ادامه دهند.

هیچکدام از آنها از اتفاق‌هایی که در سطوح بالاتر مدیریتی طرح می‌افتاد آگاه نبودند و فقط به کارشان دلبسته بودند و با اینکه پیش از این هیچ تجربه‌ای در این زمینه در کشور وجود نداشت بهترین نتایج را ارائه دادند.

سرتق: رژيم برای عکس

2009-09-04T14:28:00.007+10:00

سلام

اين هفته يه مطلب خيلی بدرد بخور براتون دارم، البته بهتره بگم اميدوارم که به دردتون بخوره
نميدونم تاحالا شده بخوايد برای يکی از دوستان يا بستگان عکس بفرستيد و درگير حجم بالاي عکس بشيد يا نه؟

انصافا خيلی کار حوصله بريه، ما هم که تنبل.

يه استاد داريم تو دانشگاه يه حرف قشنگی ميزنه هميشه، هميشه ميگه من آدم تنبلی هستم، برای همين هميشه بهترين و کوتاهترين راه رو انتخاب ميکنم.

خوب حالا تو اين موردی که ما داريم بحث ميکنيم هم همينه،هميشه يه راه ساده تر وجود داره
من اينجا سعی ميکنم چند تا از راه ها رو بگم.

خدا سايه شرکت Adobe (نوشته ميشود ادوبه،خوانده ميشود ادوبی)D: رو از سر ما کم نکنه, اولين راه استفاده از برنامه فتوشاپ است.

خوب مراحل انجام کار به اين صورته:

1- در صورت نداشتن نرم افزار فتوشاپ به نزديک ترين فروشگاه کامپيوتر محل مراجعه کنيد و يک فروند فتوشاپ تهيه کنيد

2- بعد از انجام مراحل نصب برنامه را اجرا کنيد و عکسی که ميخواهيد کوچيک کنيد رو باز کنيد

-3 حالا دکمه Ctrl و Alt و I رو با هم بزنيد

-4 در صفحه جديدی که باز شده ميتوانيد اندازه عکس را ببينيد

-5 اينکه اندازه عکس را چه ميزان ميخواهيد کوچيک کنيد به خود شما بستگی دارد امّا به نظر من 600*800 يا 768 *1024ميتونه اندازه مناسبی باشه.

-6 بعد از اينکه اندازه عکس رو به اندازه دلخواه خود در آورديد به منو File رفته و Devices& Save for Web را انتخاب کنيد

-7 در پنجره جديد هم فرمت عکس را به JPEG تغيير دهيد و کيفيت عکس را به Medium يا High تغيير دهيد و حالا عکس را هر جايی که دوست داريد ذخيره کنيد. فقط حواستون باشه رو فايل اصلی ذخيره نکنيد!

حالا ممکنه يکی بگه خوب من اگه بخوام اين همه مرحله رو برم که صبر ميکنم اصل عکس رو ميفرستم برای اون دوستان هم راه حال ساده وجود داره،

اول به اين لينک زير برويد و برنامه رو دانلود کنيد، برنامه کاملاً مجانی و کم حجم است

http://download.cnet.com/FastStone-Photo-Resizer/3000-2192_4-10319476.html?tag=mncol

بعد از نصب برنامه مراحل زير را دنبال کنيد تا عکس خود را کوچيک کنيد

اين هم از رژيمی برای عکس

اگر سوال خاصی در مورد کامپيوتر داريد خوشحال ميشم بتونم جواب بدم

کامنت فراموش نشه !!!!

پرشين سعيد واقفی: آنجا که دين گشاد می‌دهد

2009-09-04T13:30:00.001+10:00

یکی از تفاوت‌های ایران و استرالیا در اینه که اگر در استرالیا چند روز از خبرها دور باشی چیز زیادی رو از دست نمی‌دی. فوقش اینه که از ماجرای نجات گربه گیر کرده لای کاموا با خبر نمی‌شی! اما این ایران دوست داشتنی رکورددار خبر داغه! حالا این شما و این هم چند خبر داغ با نگاهی از زاویه دید بنده:

اول؛ هلو آمد

به نقل از روزنامه اعتماد، هنگامی که لنکرانی وزیر سابق بهداشت (دولت نهم) برای بازدید به نمایشگاه قرآن رفته بود، برخی از حاضران خطاب به او به یکدیگر می گفتند: "هلو آمد... هلو آمد". چرایش را از ا.ن بپرسید!

×××

دوم؛ گوشت قرآنی یا قرآن گوشتی؟

تا صحبت از نمایشگاه قرآن است به اطلاعتان برسانم که خونه‌دار و بچه‌دار زنبیلو وردار و بیار! چرا که در نمایشگاه قرآن گوشت قرمز می‌فروشند (می‌فروختند!) با قیمتی تو مایه‌‌های سه جفت صد تومن! حالا این که این گوشت تن سهراب است یا ندا، اللهُ اعلم!

×××

سوم؛ حرف حساب جواب نداره!

نمی‌دونم چرا با نوشتن بند دوم به یاد زندان افتادم و بد ندیدم که نظر یکی از خوانندگان روزنامه حیات نو مورخ پنجشنبه 12 شهریور رو در مورد لاغری ابطحی اینجا بذارم:

"در مورد صحبت آقاى جوانفکر که گفته بود آقاى ابطحى بعد از رفتن به زندان متوجه شدند چاقى براى سلامت روح و جسم ضرر دارد پیشنهاد مى‌کنم که دوست عزیزمان برادر آقاى ح-ن و نیز رئیس ستاد.... آقاى ح- ف را هم یه مدت ببرند زندان در همون شرایط نگهدارى بشن شاید آنها هم کمى لاغر بشن.خسته نباشید در مورد صحبت آقاى جوانفکر که گفته بود آقاى ابطحى بعد از رفتن به زندان متوجه شدند چاقى براى سلامت روح و جسم ضرر دارد پیشنهاد مى‌کنم که دوست عزیزمان برادر آقاى ح-ن و نیز رئیس ستاد.... آقاى ح- ف را هم یه مدت ببرند زندان در همون شرایط نگهدارى بشن شاید آنها هم کمى لاغر بشن."

محض اطلاعتون عرض کنم که "رئیس ستاد.... آقاى ح- ف" همان سرلشگر فیروزآبادی خودمان است! اما حقیقتاً نمی‌دونم "ح-ن" کیه!

×××

چهارم؛ یه بوم و دو هوا

خوب صحبت از ابطحی و فیروزآبادی، به نوعی یاد آور جناح چپ و راست است. بد نیست بدانیم که روزنامه اعتماد چنین نوشته: "خبر رسیده است در یکی از دادگاه‌های زیرمجموعه قوه قضائیه دو نماز جماعت ظهر و عصر همزمان در یک ساختمان برگزار می‌شود. دو روحانی با گرایش به هر یک از جریانات سیاسی روز، مسؤولیت امام جماعت را برعهده دارند. با وجود رایزنی‌های گسترده، مسؤولان این نهاد موفق نشدند از بروز این پدیده جلوگیری کنند و با توجه به تعداد بالای نمازگزاران در ایام ماه مبارک رمضان، مسؤولان تصمیم‌گیری در این خصوص را به ماه‌های آتی موکول کرده‌اند. جالب توجه اینکه مراجعه کنندگان به این مرکز قضایی نیز از وقوع چنین ماجرایی آگاه هستند و بر اساس گرایش خود اقدام به حضور در یکی از این نمازها می کنند."

×××

پنجم؛ تیمی متشکل از حماقت و امنیت

می‌دونم دولت ا.ن مشروع نیست. اما خوب فعلاً که ا.ن خر مراد رو سواره و چهار نعل هم داره می تازه! اما یکی از نکات قابل تأمل اعضای کابینه پیشنهادی اوست که همین پیش پای شما همگی آن‌ها به جز سه نفر رأی اعتماد هم از مجلس بی‌بخار گرفتند! اما اگر نگاهی دوباره به لیست کابینه پیشنهادی بیندازیم دو قشر متفاوت در این لیست هستند. یکی افرادی نظیر سوسن کشاورز (البته رأی اعتماد نگرفت) که هنوز نمی‌دانند میکروفن سخنران مجلس کجاست! یک قشر هم که شامل اکثریت کابینه می‌شوند همگی نظامی-امنیتی بوده، هست و خواهند بود! این جوریاست که حکومت نظامی دائم شکل می‌گیره!

×××

ششم؛ شهرنو مسعود جیگر

در این بین، جناب چماق‌دوست سابق و هنر دوست کنونی، حضرت مسعود ده‌نمکی، کلاً خلاف جهت شنا می‌کنه! اون موقع که خاتمی رئیس جمهور بود، ده‌نمکی چماق به دست بود و حالا بعد از ساختن دو افتضاح سینمایی عامه پسند، قراره سریال نورزوی شبکه پنج رو هم بسازه! آقاجان به قول این اجنبیا Give me a break! لابد سال بعد هم برای عید غدیر، جناب ده‌نمکی می‌ره به محضر خامنه‌ای برای Pole Dancing و استریپنیز!

×××

هفتم؛ آنجا که دین گشاد می‌دهد!

دختر خانمی از آیت الله العظمی سید محمد صادق روحانی سوالی پرسیده و جوابی گرفته است، که نتیجه اخلاقی آن این است که اصولاً اخلاق اسلامی گشاد گشاد راه می‌رود!

×××

هشتم؛ کم کم خبرها مرفه‌تر می‌شود!

خدمتتان عارض هستم که بحث دین‌داری و فوتبال بد جوری این روزها درهم گوریده شده است! یکی میاد گیر می‌ده به موی بازیکنان، یکی دیگه به عرق خوری گیر می‌ده و یکی به روزه خواری! خوب این همون داستان دموکراسی دینی گروه کیوسکه دیگه! (بخوانید پیتزای قورمه سبزی) الان هم که در ایران ماه بوی بد دهان و دو دره کردن کار و به آتش کشیدن بیت المال است! از قضا، فوتبالی که سالیان گذشته در این ماه باید تعطیل می‌شد و حتی در ماه‌های دیگر هنگام اذان حق پخش مستقیم آن وجود نداشت، کم کم راه خودش را پیدا کرده و به یک دموکراسی دینی ناهنجار رسیده تا جایی که بازی‌های لیگ برتر بدون وقفه در این ماه برگزار می‌شه ولی در ساعاتی که بدن از نظر بیولوژیکی بیشتر تمایل به آرامش داره! اکثر بازی‌های ساعت 9 شب برگزار شده ولی هفته گذشته بازی ملوان و استقلال بنا به اعتراف مزدک میرزایی به دلیل پخش سریال آب دوغ خیاری ماه رمضان با 15 دقیقه تأخیر آغاز شد. تا اینجا هم باز خیلی مشکلی نیست. اما موضوع خنده‌دار اینجاست که سازمان لیگ، زمان بازی ذوب‌آهن با پرسپولیس رو از 9 به 8:30 و استقلال سایپا را از 9 به 10:30 تغییر داده و عزیز محمدی رئیس سازمان لیگ، وقتی با اعتراض صمد مرفاوی سرمربی استقلال مبنی بر تغییر ساعت بازی به دلیل پخش سریال روبرو شده، اعلام کرده: "من دلایل تغییر ساعت این بازی را گفتم و این موضوع ربطی به پخش سریال ندارد.» وی همچنین در مورد صحبت‌های واعظی‌آشتیانی (مدیر عامل باشگاه استقلال) که گفته بود برگزاری این مسابقه در ساعت 10:30 حرفه‌ای نیست و این ساعت وقتی خواب بازیکنان است تأکید کرده: «سوال من این است که آیا اروپایی‌ها که ساعت 11 شب مسابقات خود را برگزار می‌کنند، غیرحرفه‌ای هستند؟»

البته جناب عزیز محمدی یادشان رفته که تهران با اروپا 3:30 ساعت اختلاف ساعت داره. مگه نه؟

×××

نهم؛ پورشه رو عشق است!

ای مردم عزیز و جو زده! شما هی بنشینید داد و بیداد کنید و صدا و سیما و زیمنس و نوکیا و سیگار خارجی را تحریم کنید! اما یادتان باشد که بعضی‌ها در این وانفسا در حال تأسیس واردات پورشه به ایران هستند و حالش را هم می‌برند!

×××

دهم؛ یک خبر از جنس استرالیایی

در همسایگی دیوار به دیوار تیم ما در شورای شهر بریزبن، تیم دیگری ساکن است به نام City Planning. اما به سبک کتاب فیزیک اگر نگاهش کنیم، از دید ناظر بیرون، این تیم همسایه بیشتر شبیه مجلات مد است. انگار جناب خوش اشتهای مدیر این تیم، شرط استخدام را قد و وزن و دوره سینه و دور باسن و ... گذاشته است! از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که اخیراً شخصی حائز استانداردهای مدیر خوش اشتها به این تیم پیوسته که آن مجله مد را بیشتر به Play Boy شبیه کرده است! خلاصه گفتم اینو بنویسم اینجا که شاید یک مقداری سبک شوم! آخه این انصافه که تیم 15 نفره ما 3 تا خانوم داشته باشه که دوتاشون بالای 60 سال هستند و دیگری با ارفاق 40، آنوقت این تیم 6 نفری همسایه هم 3 تا خانوم داشته باشه با شرایط مذکور؟

Free and Open Source Software - FOSS و. ر: دنيای کامپيوتر به زبان ساده. دنيای

2009-09-04T11:19:00.003+10:00

راستش می‌خواستم به زبان رسمي اين يادداشت رو بنويسم ، اما نمي‌دونم چرا فكر مي‌كنم همينطوری بهتره!

در واقع قراره ما طی چند بخش با يه مفهوم نسبتا جديد كه خواه ناخواه زندگي ما رو از اواخر قرن بيستم به بعد داره تحت تاثير قرار ميده ، آشنا بشيم.

نرم افزارهای آزاد و دنيای هكرها:

مساله برمي‌گرده به زماني كه شخصي بنام ريچارد استالمن (1) در اواخر دهه هفتاد ميلادي، زماني كه دانشجوی دكترا در آزمايشگاه هوش مصنوعي MIT بود (2) به دليل پايبندي اخلاقي بسيار زيادی كه به فرهنگ هكرها (3) و روح آزادانديشي علمي داشت ، شروع به نقد ايده نرم افزارهاي تجاری كرد. اينكه فرهنگ هكری چيه و از كجا نشات گرفته و تفاوت يك هكر (Hacker) و يك كراكر (Cracker) چيه خودش نياز به يك مقوله ديگه داره كه در قسمت بعد به اون خواهم پرداخت.

بطور صريح و خلاصه، استالمن معتقد بود بايد دنيای نرم افزار هم مثل علوم ديگه (بخصوص رياضی و فيزيک) ايده ها و نظريات رو تشويق كنه و باعث بشه از اين طريق دانش همگاني و منتشر بشه.

معمولا دانشمندان واقعي بيشتر دوست دارن وقتي ايده نويی رو كشف مي‌كنن با ديگران اونو در ميون بذارن تا اشكالات احتمالي اون مشخص و برطرف بشه و به سوی هر چه بي نقص‌تر بودن پيش بره (البته شايد به احتمال زياد با رويكرد ابطال پذيری پوپری (4) ). و اين اصل در دنيای نرم افزار بدون انتشار كد تقريبا غير ممكنه.

بنا براين استالمن پيشنهاد مي‌كنه متخصصان نرم افزار كد خودشون رو هم در كنار نرم افزار منتشر كنن تا كاربران (چه كاربران عادی و چه متخصصان) بتونن اونو ببينن ، روش كار كنن و اشكالات رو گزارش يا رفع كنن.

استالمن در اون برهه زماني به واسطه حضور در MIT در بطن حوادث مهم تاريخي قرار داشت، حوادثي كه به زودی چهره ارتباطات بشريت رو برای هميشه تغيير مي‌داد. همكاران استالمن يكي پس از ديگری به فكر به ثبت رسوندن الگوريتم‌های ابداعي خود و توسعه نرم افزارهای تجاری بر اساس اون بودن. ايده هايي كه لزوما جالب نبودن. در واقع نه تنها جالب نبودن بلكه بعضی وقتها احمقانه هم به نظر مي‌رسيدن، اما به هر حال كار ميكردن !! خوب اونا ديگه مجبور نبودن كد رو هم نشون بدن تا ديگران بفهمن چه كاری كردن يا نكردن. فقط يه فايل اجرايي به مشتری عرضه مي‌كردن و تمام! يه عالمه پول هم برای اين كار در انتظار اونا بود. در واقع اين دقيقا عكس آموزه‌های فرهنگ هكرها بود. فرهنگي كه به خود كد بيشترين اهميت رو مي‌داد.

مساله يه مشكل خيلي بزرگ ديگه هم داشت . از كجا يه كاربر مي‌دونست اين نرم افزار دقيقا چكار مي‌كنه ؟؟ آيا در كنار كار اصليش ممكن بود مثلا به عنوان يه ابزار جاسوسي هم عليه افراد استفاده بشه ؟ پاسخ مثبته و اين مساله به شدت استالمن رو ترسوند.

حالا ديگه قضيه داشت از حالت نرم افزاری و زيبايي علمي و ... خارج مي‌شد . با بزرگتر شدن ARPANET (پدر اينترنت كنوني) و روند رو به رشد اينترنت اين خطر وجود داشت كه با يكپارچه شدن ارتباطات افراد ، دولت‌ها بخوان كنترل هر چه بيشتر و بيشترب بر شهروندان داشته باشن. كابوسي كه به حقيقت هم پيوست (5).

استالمن ديد نمي‌شه بيش از اين ساكت نشست . شروع به صحبت با همكاران و افرادی كه مي‌شناخت كرد. بعضي‌ها ايده هاي اون رو قبول كردن ، و طبيعتا خيلي‌ها هم كه منافعشون در خطر بود اونو رد كردن. در واقع نه تنها رد كردن بلكه القابي همچون كمونيست بودن و ... رو هم به ايشون نسبت دادن (6). استالمن اما بي‌اعنتا به اين حرف‌ها تعريف خودشو از نرم افزارهای آزاد چنين بيان كرد(7):

"نرم‌افزار آزاد درباره آزادی است، نه قيمت. برای درک بهتر بايد به معنای آزاد در آزادی بيان فکر کنيد، نه در آبجو مجانی .

نرم‌افزار آزاد در مورد آزادی کاربران برای اجرا، کپی، توزيع، بررسی، تغيير و بهبود دادن نرم‌افزار می‌باشد. بطور دقيق‌تر نرم‌افزار آزاد به چهار نوع آزادی برای کاربران يک نرم‌افزار اشاره می‌کند:

آزادی برای اجرای برنامه برای هر منظوری (آزادی ۰)

آزادی برای مطالعه و بررسی چگونگی عملکرد برنامه و تغيير آن برای نياز خود (آزادی ۱). دسترسی به کد منبع يک پيش‌شرط برای اين آزادی می‌باشد.

آزادی برای توزيع مجدد کپی‌هايی از آن، بنابراين شما می‌توانيد به همسايگان خود کمک کنيد (آزادی ۲)

آزادی برای بهبود برنامه و انتشار اين تغييرات برای عموم، بنابراين تمام جامعه از آن بهره می‌برند (آزادی ۳). دسترسی به کد منبع يک پيش‌شرط برای اين آزادی می‌باشد".

درک اينكه چرا اينقدر آزادی اهميت زيادی در نرم افزارهاي آزاد داره بدون درک فرهنگ هكرها ميسر نيست. بنا براين در بخش بعد خواهيم ديد فرهنگ هكری چيست ؟ از كجا نشات گرفته؟ و به چه دليل آزادی و كيفيت از اين درجه از اهميت برخوردار هستند ...

پي نوشت:

1- http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Stallman

2- اين Lab كه الآن بنام CSAIL در MIT فعاليت ميكنه يكي از محترم ترين و دوست داشتني‌ترين مكان‌ها برای هكرهاست . رجوع كنيد به : http://www.csail.mit.edu/

3- اين كه يك هكر كيه و فرهنگ اون چيه در بخش بعد توضيح ميدم. فقط لطفا اينو در نظر داشته باشه كه كلمه هكر در اصل به معني برنامه نويسي خلاقانه هست و هيچ ارتباطي با از بين بردن و خراب كردن سيستمها نداره.

4- متاسفانه به غلط و شايد هم با ديد هاليوود محور رسانه‌های آمريكايي اين كلمه به غلط جا افتاد. هكرها به افرادی كه مقاصد اهريمني خودشونو پشت نقاب اين كلمه مخفي مي‌كنن به اصطلاح Cracker ميگن.

5- پوپر (كه عبدالكريم سروش نقش زيادي در معرفي او به جامعه ايران داشت) معتقده :
" آنچه فعاليت دانشمندان را در آزمايشگاه شكل مى‌دهد، تلاش براى اثبات نظريه‌ها نيست، بلكه تلاش براى آگاهى از خطابودن آنهاست. ابطال پذيرى بدين معنى نيست كه قضاياى علمى قطعاً يا احتمالاً باطل خواهند شد؛ بلكه بدين معنى است كه اگر قضيه علمى باطل باشد مى‌توان ابطال آن را با تجربه نشان داد يا حداقل آن گزاره قابليت ابطال شدن را داشته باشد. علم مجموعه فرضيات وحدسياتى است كه فعلاً ابطال نشده‌اند و تاريخ علم ، تاريخ انباشت نظريات علمى است. "

6- رسوايي اين مساله همون زمانها مشخص شد . پروژه هايي كه بعدها از حالت صرفا نظامي خارج شد و شكل بشردوستانه تري به خود گرفت . تكنولوژی‌هايي از قبيل RFID ، GPS و GIS ، سيستم‌هاي كنترل و شنود تلفن همراه و اينترنت و احتمالا به زودي نسل بعدي نرم‌افزارهاي Face Recognition و ..... در صورتيكه با ملاحظات اخلاقي و حفظ حريم خصوصي افراد همراه نباشند تبديل به يكي از مخوف‌ترين ابزارهاي سركوب عليه بشريت مي‌شن. دنيايي كه حتي در بيابان‌هاي دور دست هم در امان نخواهيد بود !!

7- درواقع كلمه كمونيست هنوز هم بار منفي سنگين خودش رو در فرهنگ آمريكايي حفظ كرده. و اين مساله يكي از بهترين شگردها براي بدنامي افراد در جامعه مذهبي آمريكاست. به حال اين تاكتيک هميشه مورد استفاده شركت‌هاي تجاري قرار گرفته و تا آينده‌اي نه چندان نزديك هم ادامه خواهد داشت.

8- برگرفته شده از سايت رسمي بنياد نرم افزار هاي آزاد :http://www.gnu.org/philosophy/free-sw.fa.html

ابراهيم خندان: خاطراتی از يک طرح ملی. قسمت دوازدهم: ابراهيم جان يک کاريش بکن

2009-09-04T11:16:00.002+10:00

عبارت‌ها و جمله‌هایی در محاوره روزمره ما ایرانی‌ها وجود دارد که در پس ظاهر ساده خود دنیایی از معنا را در دل خود دارند به ‌طوری ‌که برای ترجمه آنها به زبانی دیگر، در ساده‌ترین حالت، باید چند صفحه در باره فرهنگ و جامعه شناسی و تاریخ وجغرافی و اسطوره‌های ایران بگویی تا شاید بتوانی کمی حق مطلب را ادا کنی. برای مثال عبارت "یک کاریش بکن" جمله ساده‌ای به نظر می‌رسد ولی در واقع به هیچ وجه اینطور نیست. در این جمله گوینده به مخاطب می‌گوید: من تمام کارهای قانونی و غیر قانونی را برای رسیدن به منظورم امتحان کرده‌ام و به هر کس و هرجایی که بتوان تصور کرد متوسل شده‌ام و می‌دانم که درخواستم غیر عملی است ولی تو باید این کار را برای من به سر انجام مطلوب برسانی و اگر این کار را نکنی معنی آن این است که دلت نخواسته است قدمی کوچک برای من برداری و کمکی بکنی، چون تو بطور حتم توانایی‌هایی داری که بروز نمی‌دهی. اگر این کار را هم بر فرض در حد توانت پیش بردی نباید انتظار قدردانی هم داشته باشی چون وظیفه‌ات بوده است و تو هم از آن منتفع شده‌ای و البته این حق مسلم من است که کیفیت کارت را بسنجم و پس از رسیدن به مراد چگونگی عملکردت را داوری کنم.

در دورانی که با طرح ملی همکاری می‌کردم چند بار این جمله را شنیدم و چند باری هم به کار بردم که یکی از آنها واقعا خاطره انگیز و جالب بود.

محل احداث طرح ملی نیازمند مطالعات بسیار دقیق و طولانی بود و چند گروه بطور همزمان در سراسر کشور سرگرم مطالعه و آزمایش‌های فنی لازم بودند تا بتوانند با تکیه بر نتایج این مطالعات محل نهایی احداث طرح را مشخص کنند. برای جلوگیری از هرگونه شبهه‌ای یا دستکاری‌های احتمالی در نتایج آزمایش‌ها، به نفع یا ضرر یک منطقه خاص، راهکارهای زیادی را پیش‌بینی کرده‌بودیم و بدقت آنها را رعایت می‌کردیم. از جمله اینکه گروه‌های مطالعاتی فقط کار جمع‌آوری داده‌ها را بر عهده داشتند و تحلیل داده‌ها بر عهده و در توان آنها نبود و گروهی دیگر داده‌ها را بدون اینکه بدانند متعلق به چه منطقه ایست تحلیل می‌کردند. نتایج تحلیل داده‌ها هم محرمانه بود و فقط دو نفر از آن آگاه بودند. روند کار هم به این گونه بود که در ابتدا همه مناطق مناسب در کشور شناسایی شدند و پس از داده‌گیری و تحلیل، مناطق نامناسب حذف شدند. این کار ادامه داشت تا اینکه در کل کشور پنج یا شش منطقه برای احداث طرح مناسب تشخیص داده شدند. در این مرحله تنوع و دقت کارهای مطالعاتی بیشتر می‌شد بطوری که بتوان در پایان یک منطقه اصلی و یک منطقه جانشین را برای احداث شناسایی کرد. پس از معرفی رسمی شش منطقه اصلی، موجی از نامه‌های اعتراضی به نتایج اعلام شده به دستمان رسید که در چند نکته مشترک بودند:

يک: هیچکدام از نامه‌ها از مراکز تخصصی مانند دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی نبودند. دفاتر ائمه جمعه شهرستان‌ها، شوراهای شهر و روستا، فرمانداری‌ها و دفاتر نمایندگان مجلس شورای اسلامی نویسنده اغلب این نامه‌های اعتراضی بودند.

دو: هیچکس ما را قابل ندانسته بود که بطور مستقیم نامه را برای ما بفرستد و مخاطب همه نامه‌ها دفتر رهبری، ریاست جمهوری یا مجلس شورای اسلامی بودند و همه نامه‌ها با یادداشتی با مضمون اینکه "لطفن بررسی و نتیجه در اسرع وقت اعلام شود" از این مراکز بدست ما می‌رسید.

سه: در همه نامه‌ها در حذف یک منطقه یا "سوء مدیریتی" متصور بود یا "حقوق مسلم منطقه محرومی" نادیده گرفته شده بود یا "غرض شخصی و قومی" منجر به چنین "تصمیم شتابزده و غیر عقلانی" شده بود.

به هر حال با کمی مقاومت و تشریح روند کار و همچنین مقاومت و کاردانی دکتر "ر" از شر این نامه‌ها در امان ماندیم و به کار خود ادامه دادیم. ولی با تغییر دولت و حذف یکی دیگر از نامزدهای احتمالی محل احداث طرح، ماجرا جدی شد.

روزی یکی از همکاران معاونت با تلفن همراهم تماس گرفت و گفت اگر آب در دست داری به زمین بگذار و خودت را به اینجا برسان که جناب آقای معاون از صبح تا به حال چند بار سراغ تو را گرفته است. با تعجب علت را جویا شدم ولی او هم چیزی نمی دانست. با سابقه‌ای که از روسای جدید داشتم می‌دانستم که به احتمال زیاد مشکل جدی‌ای پیش آمده است که خود جناب آقای معاون به دنبال من می‌گردد. وقتی به محل معاونت رسیدم بسرعت مرا به اتاق ایشان راهنمایی کردند و ایشان هم بدون معطلی شروع به ابراز احساسات کردند و پرسیدند که تا به حال کجا بوده‌ام وقتی یادآور شدم که خودشان مرا از نعمت حضور و خدمت محروم کرده‌اند بیشتر عصبانی شدند که پس چرا کارهای طرح را به کس دیگری منتقل نکرده‌ام با یادآوری چگونگی خاتمه همکاری و لطف ایشان و جناب آقای دکتر "ق" خواستار بیان دلیل احضار شدم. نامه‌ای را به دستم و داد و گفت بخوان. نامه همانند نامه‌های پیشین از طرف یکی از نمایندگان مجلس خطاب به جناب آقای وزیر بود در اعتراض به حذف منطقه متبوعه‌شان از فهرست نقاط مورد مطالعه برای احداث طرح و حاشیه‌ای به خط خود وزیر که نتیجه سریع به اطلاع ایشان برسد. ولی این نامه با نامه‌های پیشین دو تفاوت عمده داشت. اول این که نویسنده نامه همشهری و دوست آقای وزیر بود و در ضمن منطقه اشاره شده زادگاه این دو نیز بود و تفاوت دوم هم این که در حاشیه نامه درخواست بررسی و اعلام نظر نشده بود بلکه خواسته شده بود که بجای این منطقه منطقه دیگری حذف شود و گروه مطالعاتی به منطقه باز گردند.

در ابتدا سعی کردم که روند کار را برای آقای معاون توضیح بدهم ولی ایشان چیزی از عرایض من متوجه نشدند و می‌خواستند که بجای اتلاف وقت گران‌بهای ایشان سریع با مسئول گروه مطالعاتی تماس بگیرم و از او بخواهم که در تصمیم خود تجدید نظر کند.

مدیر گروه مطالعاتی فرد کاردان و دانشمندی بود که تحت تاثیر کسی قرار نمی‌گرفت و به کارش اعتقاد داشت و کسی نمی‌توانست برایش تعیین تکلیف کند. با شناختی که از او داشتم ضمن عذر خواهی از جناب آقای معاون، شماره تماسش را به ایشان دادم و خواستم که خودشان تماس بگیرند. بعدها شنیدم که جناب آقای معاون تمام راه‌های ممکن برای قبولاندن نظر جناب آقای وزیر به میر گروه را امتحان کرده‌ ولی راه به جایی نبرده‌است.

چند وقت بعد یکی از آشنایان و همکاران قدیمی که از اهالی همان منطقه بود بطور سرزده با یک جعبه بزرگ شیرینی به دفتر کارم آمد. از حضورش در آنجا یکه خوردم و این تعجب را با او در میان گذاشتم. گفت که ماموریتی برایش پیش ‌آمده است و چون وقت آزاد داشته به سراغ من آمده است تا دیداری تازه کند. پس از تعارف و تحلیل اوضاع مملکت و گرانی کالاها و وضعیت آب و هوا به سراغ اصل مطلب رفت که همانا استفاده از من برای تحت تاثیر قرار دادن مدیر گروه تحقیاتی برای تغییر نظرش بود. چون از دید ایشان من روابط خوبی با مدیر داشتم و او امیدوار بود که من به پاس سال‌ها دوستی و مراوده با این همکارعزیز از آقای مدیر چنین درخواستی بکنم. با کمی صحبت مشخص شد که سرچشمه اصلی نامه نماینده مجلس به وزیرهم، او بوده ‌است چون هم با آن نماینده و هم با وزیر از کودکی دوست بوده است و از آنها برای پبشبرد هدفش کمک خواسته است و چون به نتیجه نرسیده است به سراغ من آمده ‌است. با صبر و حوصله تمام مراحل کار را برای او توضیح دادم و در نهایت این نکته را هم اضافه کردم که آقای مدیر به سفارش هیچکس در این زمینه توجهی نمی‌کند و کاری از دست من بر نمی‌آید. پس از چند ساعت سخنرانی و نوش جان کردن چند لیوان چایی و نصف جعبه شیرینی، او خیلی دوستانه گفت: ابراهیم جان یک کاریش بکن.

رضا گنجی: بوکا لوپو

2009-08-28T12:32:00.004+10:00

خب اين خيلي منطقي است كه موقع خداحافظي به هم بگوييم: «خوش بگذره»، «موفق باشي»، «شاد باشي» و خيلي چيزهاي ديگر كه همگي نشان دهنده‌ي آرزوهاي خوب از طرف گوينده است ولي اين يكي ديگر بايد نوبر باشد كه بشنوي برايت آرزو كنند «بروي به دهان گرگ»! مثل اين است كه بگويند «ايشالا بري زير تريلي هيجده چرخ»، يا «اميدوارم بي‌افتي ته دره» يا «الهي جز جگر بزني» يا همچه‌ ‌چيزي. اما اين «بري به دهن گرگ» را اهالي پايتخت ايتاليا به هم مي‌گويند و كلي هم خوشحال مي شوند كه چه آرزوي خوبي در حقشان شده است.

اصولا همه‌ي رمي ها علاقه دارند يروند به دهن گرگ. اما همينجا وسط پرانتز يك تكنيكي هم ياد بدهم كه شما به‌جاي اين «بري به دهن گرگ» كه به زبان خودشان مي‌شود «بوكا لوپو»، مي‌توانيد از اكسير «چائو» استفاده كنيد كه در ايتاليا چاره‌ي هر دردي همان «چائو» است و هرجا احساس كرديد نمي‌دانيد چه بايد بگوييد كافي است از آن استفاده كنيد خودبه‌خود همه چيز حل مي‌شود. اما برگرديم به همان دهن گرگ. تا جايی که متوجه شده‌ام اگر زبان شما آنقدر پيشرفته شد كه هوس رفتن به دهن گرگ بكنيد، در جواب كسي كه چنين چيزي به شما گفته بايد بگوييد «مي گيرمش» كه به زبان خودشان مي شود «كرپي» يا بطور كامل‌تر « كرپي لوپو » يعني «گرگه رو مي‌گيرم»! حالا اينكه اين جواب چه ربطي به آن آرزو دارد را در اين نوشته باهم سعي مي‌كنيم بفهميم.

من اولين بار كه كسي بهم گفت بوكا لوپو، همينطور هاج و واج نگاهش كردم و به اصطلاح خودمان قفل كرده بودم چون خودم را براي «چائو» و چيزهاي ديگر آماده كرده بودم و يكباره ديدم همه‌ي نظام فكري من و برنامه‌ريزي هاي قبلي من به‌ هم ريخت و يك چيز جديد شنيدم. اوضاع وقتي بدتر شد كه معني آن ‌را هم فهميدم چون اين ديگر هيچ جوابي برايش متصور نبود. به هر حال انگيزه‌اي شد براي من كه دنبالش را بگيرم و در سلسله مطالعات و تحقيقات گسترده و جانفرسايي كه داشتم به آنجا رسيدم كه اين «بري به دهن گرك» به يكي از افسانه هاي قديم رم برمي‌گردد كه بر طبق آن در هزاران سال پيش دو كودك خردسال به نام رومولوس و رومئو، بي‌پناه، در سرزميني كه بعدها «رم» ناميده شد گرفتار شده بودند و چيزي براي خوردن نداشتند و در حال مرگ بودند كه «خانوم گرگه» به دادشان رسيد و به آنها شير داد. اين «خانوم گرگه» االبته با آن «آقا گرگه» ي قصه‌هاي ما فرق دارد كه سر شنگول و منگول و حبه‌‌ي انگور را كلاه مي‌گذاشت و مي‌خواست بخوردشان. اين «خانوم گرگه» در حقيقت فرشته‌ي نجات كاشفان فروتن رم بود و «رومئو» و «رومولوس» هم توانسته بودند به دهن گرگ بروند و سالم بمانند و گرگ را هم بگيرند و رام كنند! الآن هم نماد رسمي رم تصوير يك گرگ است با چندين پستان كه دو بچه دارند از آنها شير مي‌نوشند.

مي بينيد كه منطق «بوكا لوپو» هم جور شد و يك جور آرزوي خوشبختي و خوش شانسي و زنده ماندن در خطرات را در دل خود دارد و درحقيقت آرزوي زندگي است. بنابراين از اين به بعد با خيال راحت مي توانيد براي هم آرزوي رفتن به دهن گرگ بكنيد.

اينجا هم كه جمعه‌ها براي فكر كردن به زندگي است پس ... «بوكا لوپو»!

ابراهيم خندان: خاطراتی از يک طرح ملی. قسمت يازدهم: مرض خوش‌خيالی

2009-08-21T09:57:00.001+10:00

در زمان دکتر "ر" (معاون پیشین وزارت) برای درگیر کردن دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی داخلی و خارجی با طرح و جلب مشارکت آنها، نامه نگاری‌هایی شروع شده بود. این نامه‌ها براساس توانایی‌ها و امکانات این مراکز تهیه شده‌بود و از آنها می خواست که برای پیشبرد این طرح ملی در حد توان همکاری کنند. آنها می‌توانستند با تعریف طرح‌های پژوهشی مرتبط یا معرفی افراد کارآمد یا ارئه امکانات فنی و آزمایشگاهی در این طرح مشارکت کنند. برای جلب توجه آنها مشوق‌هایی هم در نظر گرفته شده بود. واکنش دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی داخلی به تقریب همه یکسان بود؛ انگار پاسخ را از روی دست همدیگر نوشته بودند. همه در خواست پول کرده بودند و از اینکه در شرایط فعلی امکان همکاری ندارند شرمنده بودند. این پاسخ مشترک جمله‌ای درخشان داشت که معنای آن " بی مایه فطیر است " بود.

در نقطه مقابل پژوهشگران و دانشگاهیان خارج از کشور بودند که مشتاقانه برای همکاری اعلام آمادگی می‌کردند. عده‌ای از آنها دانشمندان ایرانی ساکن در آنسوی مرزها بودند و باقی، چهره‌های معروف علمی دانشگاهی. در بین آنها حتی آمریکایی‌ها هم حضور داشتند بدون اینکه از همکاری با یکی از محورهای شرارت (اصطلاح بوش رئیس جمهور پیشین آمریکا در باره ایران و عراق و کره شمالی) واهمه‌ای داشته باشند.

با توجه به این عکس العمل، قرار شد که با این افراد و دانشگاه‌ها بیشتر مذاکره کنیم و ببینیم که برای این طرح چه کمکی می‌توانند بکنند. نتیجه این مذاکره‌ها به اینجا رسید که می‌بایست با سفر به آن کشورها از امکانات آنها بازدید و از بین آنها یک یا دو گروه را به عنوان همکار علمی طرح انتخاب کنیم. ولی مشکل کوچکی وجود داشت و آن هم بی پولی بود یا به زبان دیگر بودجه‌ای برای این کار وجود نداشت. این بازدیدها سفری تجاری یا سیاسی نبود که نفعی به کسی برساند تا هزینه آن از جایی تامین شود و در ضمن ما نیز ورزشکار نبودیم که از صدقه سری "هیئت همراه "پول سفرمان با امدادهای غیبی جور شود. برای حل این مشکل چهار راه حل پیدا کردیم:

اعضای "کارگروه" در سفرهایی که برای کارهای دیگر برایشان مقدور می‌شد در کنار سفر کاری خود لطفی بکنند و اگر امکاناتشان اجازه می‌داد مراکز و افراد داوطلب کمک را از نزدیک ببینند.

از متخصصان ایرانی ساکن در بعضی از کشورها برای بازدید و مذاکره کمک بگیریم.

اگر امکان داشت بعضی از آنها را به بهانه‌های مختلف از جمله برای شرکت در سمینارها به ایران بکشانیم.

اگر هیچکدام از راه‌های پیشین مقدور نبود و بازدید از آن مرکز یا مذاکره باآن فرد هم ضروری بود یکی از اعضای کارگروه با هزینه شخصی این کار را به سر انجام برساند و به امید این بماند که شاید روزی از جایی هزینه سفرش تادیه شود.

این کار هم با افت و خیز پیش می‌رفت تا اینکه دولت نهم بر سر کارآمد و دکتر "ر" از حوزه معاونت برکنار شد.

همانطور که قبلا گفتم مدیران جدید بطور کلی نسبت به طرح بدبین بودند و آن را جدی نمی‌گرفتند و در جایی که کل طرح زیر سوال بود مذاکره با خارجی‌ها برای همکاری با آن خیلی خنده دار به نظر می‌رسید. با این حال این تلاش را ادامه می‌دادیم و به امید این بودیم که شرایط تغییر کند. درست در همین زمان و در کشاکش اسلامی کردن طرح ملی، مذاکره‌های پیشین با یکی از مراکز تحقیقاتی پیشرو در یکی از کشورهای اروپایی به نتیجه رسید و آنها از ما خواستند که برای آشنایی بیشتر با مرکز، پرسنل و امکانتشان و همچنین مذاکره در باره راه‌های همکاری نماینده‌ای را معرفی کنیم. یکی از همکاران طرح که جوانی پرجنب ‌وجوش و پرهیجان و پرامید بود پیگیر ارتباط با این مرکز بود. این مرکز از قضا در شهری بود که او بستگانی در آن داشت و همین امکان سفری کم هزینه را فراهم می‌کرد. با همفکری به این نتیجه رسیدیم که او برای دیدن بستگانش به آن کشور برود ومن نیز به عنوان هیئت همراه او را همراهی کنم البته با هزینه شخصی.

توشه راه و رخت سفر به سرعت آماده شدند و ما عازم شدیم. سفر خیلی خوبی بود و میزبان ما برای همکاری‌های آینده چندین راهکار ارائه داد. از آموزش متخصصان و برپایی دوره‌های مشترک تحصیلی گرفته تا مشارکت در طراحی و ساخت و بهره‌برداری. با توجه به تجربه و شهرت این گروه در دنیا پیشنهاد همکاری آنها بسیار هیجان انگیز بود و می‌توانست عاملی قوی در جلب توجه دیگران در کمک و همراهی با طرح باشد. پس از بازگشت، نتایج سفر و پیشنهادهای همکاری آنها را در غالب گزارشی کامل به جناب آقای دکتر "ق" ارائه دادم و "برای استحضار مقام محترم معاونت" هم رو نوشتی از گزارش را برای ایشان فرستادم. در عالم خیال مدیرانم را می‌دیدم که از این اتفاق خوشحال شده‌اند و از این فرصت بخوبی استفاده می‌کنند. ولی خیلی زود فهمیدم که خوش‌خیالی بیماری سختی است که درمان ندارد.

پژواک صمدانی: ترانه قومی

2009-08-21T09:50:00.001+10:00

از خیلی قبل‌تر می‌دونستیم که با افغان‌ها زبان مشترک داریم. بعد تر فهمیدیم که با تاجیک‌ها هم خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردیم اشتراک‌های فرهنگی داریم، که زبان شاید یک موردش باشه. من خودم همین زبان رو هم نمی‌دونستم تا آهنگ «از کدومی سفر» شبنمی ثریا رو نشنیده بودم. (شنیدید که؟) این:

http://www.youtube.com/watch?v=2dY9-raPFLc

حالا سوال. این ترانه رو بخونید و حدس بزنید مربوط به کدوم کشوره. راهنمایی، کشور مورد نظر افغانستان و تاجیکستان نیست.

پاک سرزمین شاد باد

کشور حسین شاد باد

تو نشان عزم عالیشان

ارض ....

مرکز یقین شاد باد

پاک سرزمین کا نظام

قوت اخوت عوام

قوم، ملک، سلطنت

پایندہ تابندہ باد

شاد باد منزل مراد

پرچم .....

رهبر ترقی و کمال

ترجمان ماضی شان حال

جان استقبال

سایه خدای ذوالجلال

همونطور که از ظاهرش پیداست، این سرود ملی یک کشوره. حدس نزدید؟ این سرود ملی کشور همسایه پاکستانه. با وجود اینکه زبان رسمی پاکستان اردوست، اما به دلایلی سرود ملیشون به زبان فارسیه.

در سال 1947 که پاکستان مستقل میشه، هنوز سرود ملی انتخاب نشده بوده. جناح از یکی از شعرای پاکستان میخواد که برای کشور تازه تاسیس یک سرود ملی بنویسه و این سرود در عرض پنج روز ساخته میشه و به مدت هجده ماه سرود ملی باقی میمونه.

اما یک سال بعد قانی کمیته مخصوصی تشکیل میده برای یک سرود ملی جدید و مسابقه ای با جوایز ویژه برگزار میشه برای بهترین سرودی که ساخته بشه. تلاش های اولیه برای یک سرود خوب موفق آمیز نیست و جریان ادامه پیدا میکنه تا سال 1950 که قرار میشه شاه ایران برای دیدار به پاکستان بره و دولت به کمیته دستور میده که بدون اتلاف وقت و هر چه سریع تر سرود ملی آماده بشه.
بالاخره سرود فعلی تصویب و موسیقی آماده و در مراسم استقبال از شاه ایران اجرا میشه.

متن سرود کلمات فارسی شده از اردوست. تمام کلمات این سرود به جز کا، فارسی هستند. که کا در اردو به همان معنی کسره ربط در فارسی (یا of در انگلیسی است). نام سرود هم قومی ترانه است که در اردو به همان معنی سرود ملی است.

ابراهيم خندان: خاطراتی از يک طرح ملی. قسمت دهم: علوم حدیث و طرح اسلامی

2009-08-14T12:45:00.001+10:00

امروزه شاخه‌هایی در علوم و فناوری بوجود آمده‌اند که میان رشته‌ای نامیده می‌شوند و ترکیبی هستند از کاربرد یا همپوشانی چند رشته علمی یا فناوری مختلف. در ایران علاوه بر آن تخصصی بوجود آمده است که شاید بتوان آن را "برون رشته‌ای" نامید. متخصصان برون رشته‌ای، تخصصی در حوزه علوم پایه و مهندسی و پزشکی و انسانی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و هنر و ورزش و غیره ندارند ولی هم دکترا دارند و هم در بسیاری از جاها مدیرند. دکتر "ق"، مدیر جدیدی که من می‌بایست زیر نظر او کار رصدخانه را ادامه می‌دادم، نیز یک دکتر برون رشته‌ای بود. هیچگاه کسی نفهمید که او در چه رشته‌ای درس خوانده است و چه تخصصی دارد ولی این مانعی بر سر راه مدیریتش نبود.

انتقال من به زیر مجموعه دکتر "ق" خیلی سریع و بی نظیر بود(حداقل برای خودم). روزی به محل کارم مراجعه کردم و دیدم که قفل دفترم تعویض شده است. وقتی با تعجب از همکاران علت را جویا شدم گفتند که اتاقت به یکی از مشاوران جدید آقای معاون تخصیص داده شده است و وقتی سراغ وسایل و مدارک و اسناد طرح ملی را گرفتم متوجه شدم که می‌توانم آنها را در گوشه آبدارخانه پیدا کنم و اینگونه بود که پس از دوهفته بلا تکلیفی بالاخره به اداره کلی که دکتر "ق" مدیرش بود راهنمایی شدم و در آنجا کارم را شروع کردم. البته این اصرار خود من بود که کار را ادامه بدهیم و به سرانجامی برسانیم وگرنه در بدنه ساختار جدید معاونت تمایلی برای ادامه این پروژه مشکوک وجود نداشت و همه پیگیری‌های من همیشه به در بسته می‌خورد. در همین اداره بود که دوره‌ی آموزش ضمن خدمت جاسوسی و خبرچینی بطور رایگان برگزار می‌شد و همه کارمندان نیز موظف به شرکت در دوره و گذراندن کارگاههای عملی آن بودند.
برای ادامه کار مجبور بودم که معاون جدید را ملاقات و او را در باره کارم و روند طرح پیشرفت طرح آگاه کنم ولی تقاضای دیدن معاون آن هم از طرف عنصر بسیار مشکوکی همچون من چیزی مانند تقاضای دیدن سوالات شب اول قبر پیش از مردن بود. از ما اصرار و از او انکار. تا اینکه دستور رسید که باید درخواست ملاقات از طرف دکتر "ق" باشد و او در باره طرح حرف بزند و اگر نیازی بود از من هم دعوت به عمل خواهد آمد. البته من آنقدرها خام نبودم که از ابتدا به معاون وزیر متوسل شوم و این کارم به دستور خود آقای دکتر "ق" بود که می‌گفت خودت برو با معاون صحبت کن. دست از پا درازتر پیش دکتر "ق" برگشتم واز او درخواست ملاقات کردم و ایشان هم پس از یک هفته یک ربع ساعت وقت دادند که من درباره طرح با او حرف بزنم.

در وقت موعود در اتاق ایشان حاضر شدم و ایشان نیز به جای یک ربع در پنج دقیقه به من فهماندند که این طرح خیلی آبکی و بی‌معنی است و دولت جدید چنین چیزهایی را قبول نمی‌کند و تنها راهی که بتوان آن را دوباره فعال کرد این است که طرح دوباره بررسی و تصویب شود. با تعجب از او پرسیدم که طرحی که قبلا بررسی شده و تصویب شده و ردیف بودجه گرفته است را باید دوباره بررسی کنید؟ و پاسخ خیلی قاطع، بلی بود. در اولین قدم وظیفه من تنظیم یک طرح توجیهی بود که به تایید ایشان برسد. از بین طرح‌های توجیهی قبلی یکی را با کمی اصلاح به او دادم که مقبول نیفتاد و این کار چندین بار تکرار شد. در نهایت دوباره درخواست ملاقات کردم و از او پرسیدم که خودش بگوید که چه چیزی نیاز دارد. او گفت که این طرح به همه چیز اشاره می‌کند بجز تاثیر آن در دنیای اسلام و مسلمین. به هیچ وجه انتظار این یکی را نداشتم ولی چاره‌ای بجز اطاعت هم نداشتم.

در ویرایش جدید طرح توجیهی جاهایی که به ارتقا سطح دانش کشور در منطقه اشاره می‌کرد به "ارتقای وضعیت علمی کشور در جهان اسلام" و جاهایی که به تبادلات علمی با کشورهای دیگر می‌پرداخت را به " تبادلات علمی با کشورهای دیگر به عنوان ام‌القرای جهان اسلام" تبدیل کردم. دکتر "ق" اینبار کمی تشویق کرد ولی هنوز آن را کافی نمی‌دانست و به دنبال تاثیر مستقیم طرح در دین مردم بود. کلافه شده بودم و نمی‌دانستم چکار کنم که به یاد دوستی افتادم که در دانشگاه "علوم حدیث" در شهر ری تحصیل می کرد. به دیدنش رفتم و مشکل را مطرح کردم و با کمک او چند صفحه به طرح توجیهی اضافه کردم. اگرچه نود درصد این چند صفحه عربی بود و من از آن سر در نمی‌آوردم ولی خلاصه‌اش این می‌شد که این طرح برای اسلام ومسلمین خیلی خوب است. این‌بار دکتر "ق" طرح را پذیرفت و قرار شد با آقای معاون در این باره مذاکره کند.

این ماجراها در طی چند ماه اتفاق افتاد و در طی این چند ماه تنها کاری که برای طرح شده بود همین اسلامی شدن طرح توجیهی بود. چند وقت پس از این اتفاقها بر حسب تصادف گزارش عملکرد حوزه معاونت که به دفتر وزیر ارائه شده بود را دیدم که در آنجا قید شده بود:

تشکیل دبیرخانه مستقل طرح ملی برای پیگیری این طرح.

و تازه فهمیدم که تمام این اتفاق‌ها از قبیل جا دادن مدارک طرح در گوشه آبدارخانه یعنی تشکیل دبیرخانه و من بی‌سواد متوجه موضوع نشده بودم.

ادامه دارد

پژواک صمدانی: به سمت معشوق با روحیه یاغیگری

2009-08-14T12:35:00.002+10:00

تو دنیای موسیقی، بازخوانی و اجرای دوباره آهنگ‌های خواننده‌های دیگه امری عادیه. گاهی اما، همون اجرای اصلی بهترین اجرا باقی میمونه و اصالتش رو بعد از سال‌ها به رخ میکشه و گاهی هم خواننده دوم، چنان آهنگ رو به سبک و دنیای خودش میبره که کلا تبدیل به چیز دیگه‌ای میشه. حتا خیلی وقت‌ها هم اجراهای بعدی خیلی معروف تر و مشهور تر از نسخه اصلی میشن و خیلی‌ها هرگز متوجه نمیشن که اجرای اصلی متعلق به کس دیگه ای بوده.

چند تا از معروف ترین این آهنگ‌ها رو مرور میکنیم، امیدوارم جایی باشید که دسترسی نامحدود به یوتوب داشته باشید که به شدت برای این پست به دردتون خواهد خورد. آهنگ‌های معرفی شده لزومن بهترین کاور‌ها، و یا معروف ترین‌ها نیستن. فقط لیستی‌اند از اهنگ‌هایی که خودم دوست دارم.

Nancy Sinatra - Bang Bang

اگه فیلم کیل بیل (کوئنتین تارانتینو) رو دیده باشید میدونین که با یک ملودی آروم و غمناک شروع میشه که در واقع آهنگ بنگ بنگ از نانسی سیناتراست. اما در واقع این ترانه رو اولین بار Cher در سال ١٩٦٦ اجرا کرد و در دومین آلبومش گذاشت که اتفاقا آهنگ موفقی هم شد و جزو تاپ تن همون سال بود.

همون سال، نانسی سیناترا این نسخه رو ضبط کرد، کمی ریتم رو پایین آورد و اضافه‌ها رو حذف کرد به صورت یک تصنیف اجراش کرد. اما این اهنگ چندان موفق نبود و کسی خبردار نشد تا اینکه سال ٢٠٠٣ تارانتینو از این نسخه برای فیلم کیل بیل استفاده کرد. از همون سال این آهنگ یکی از پرطرفدار ترین‌ها در دنیای فیلم شد و شهرتش بسیار فراتر از نسخه اصلیش رفت تا جایی که خیلی‌ها فکر میکنن که شر، آهنگ نانسی سیناترا رو خونده.

http://www.youtube.com/watch?v=T5Xl0Qry-hA

I will Always Love You - Whitney Houston

فکر میکنم کمتر کسیه که این‌ آهنگ خیلی معروف رو نشنیده باشه. حتا اگه فیلم Bodyguard رو ندیده باشید، حتما یا خود این آهنگ یا ملودیش رو شنیدید. این آهنگ که یکی از عاشقانه ترین ترانه های قرنه، تونست چهارده هفته متوالی در رده بندی فروش، جایگاه شماره یک رو حفظ کنه و تبدیل شد به پرفروش ترین ترانه تاریخ موسیقی.

اما، با اینکه همه این آهنگ رو با اسم ویتنی هیوستون میشناسن، در واقع آهنگ اصلی متعلق به خواننده بسیار محبوب و پرطرفدار آمریکایی Dolly Parton ه که در سبک Country آهنگ میسازه و میخونه. ملودی اصلی، که در سبک و سیاق کارهای خود پارتونه ریتمی آهسته و محلی آمریکایی داره بعد از اجرا در سال 1974 به موفقیتی نسبی دست پیدا کرد. جالبه که بدونید الویس پریسلی هم مدتی به دنبال این آهنگ بوده ولی موفق به جلب نظر پارتون نشد.

در هنگام ساخت فیلم Bodyguard بازیگر اصلی فیلم، کوین کاستنر این آهنگ رو برای کارگردان برد و بهش پیشنهاد داد که ازش در فیلم استفاده بشه و نتیجه غیر قابل باور بود و هنوز خیلی ها ویتنی هیوستون رو به خاطر اجرای این آهنگ میشناسن.

http://www.youtube.com/watch?v=_utP1mGoutQ

http://www.youtube.com/watch?v=HGC003Xz3CY

I Drove All Night - Cindy Luper / Celine Dion

این آهنگ در واقع در سال 1987 برای Roy Orbison نوشته شده بود و در همون سال هم ضبط شد ولی منتشر نشد تا اینکه دو سال بعد یعنی 1989 توسط Cyndi Luper که اون زمان خواننده بسیار محبوب و موفقی بود ضبط و منتشر شد. گفته میشه که لوپر به شدت برای اجرای این آهنگ مشتاق بوده چون حس میکرده که نشستن یک زن پشت فرمان و راندن به سمت معشوق با روحیه یاغیگری و منشی که اون زمان در حال ترویجش بوده خیلی خوب جور در میاد.

البته خود اوربیسون در سال 1992 نسخه خودش رو منتشر کرد که به موفقیت اجرای لوپر نرسید. سلین دیون هم در سال 2003 این اهنگ رو در آلبوم One Heart گذاشت و هنوز هم در خیلی از کنسرت هاش به عنوان آهنگ افتتاحیه ازش استفاده میکنه.

Tainted Love - Soft Cell

در سال 1981 گروه Soft Cell این آهنگ رو در حالی اجرا و منتشر کردند که از همون اول امید چندانی به موفقیتش نداشتند. ولی این آهنگ کم کم تبدیل به یکی از پرطرفدار ترین ترانه های دهه هشتاد و دهه های بعد شد. به لطف اجرای زیبا در برنامه بهترین های پاپ، این آهنگ به رتبه یک در جدول فروش ترانه های انگلستان رسید و بعد از اون به سرعت جهانی شد.

Marilyn Manson در سال 2001 این آهنگ رو برای فیلم «Not Another Teen Movie» اجرا کرد که به اندازه نسخه سافت سل موفق نبود. ولی جالبه که نسخه اصلی این آهنگ قدمتش به خیلی پیش از اینها، یعنی سال 1964 برمیگرده. گلوریا جونز که یکی از معروف ترین خواننده های سبک دیسکو در دهه شصت بود این آهنگ رو در اون سال اجرا میکنه ولی هرگز به موفقیتی که بیست سال بعد سافت سل بهش میرسه حتا نزدیک هم نمیشه. خواننده سافت سل این آهنگ رو در کلوپی در انگلستان میشنوه و تصمیم میگیره که دوباره اجراش کنه.

http://www.youtube.com/watch?v=NSehtaY6k1U

The Man Who Sold the World - Nirvana

نیروانا در اجراهای زنده آهنگی اجرا میکرد به اسم مردی که دنیا را فروخت. در حالی که هرگز به عنوان تک آهنگ رسمی عرضه نشد، اما اجرای زنده این آهنگ به خصوص در کنسرت MTV Unplugged در سال 1993 که درست یکسال قبل از مرگ Kurt Cobain بود آهنگ رو جاودانه کرد.

اما این آهنگ در اصل متعلقه به David Bowie که بیشتر از بیست سال قبل در سال 1971 این آهنگ رو منتشر کرده بود. خود دیوید بویی همیشه شکایت میکرده از اینکه در کنسرت‌ها بعد از اجرای این ٱهنگ، عده‌ای از جوون‌ها میرفتن سراغش و ازش به خاطر اجرای زیبای آهنگ گروه نیروانا تشکر میکردن. اونم جواب میداده برید گمشید، این آهنگ خودمه.

http://www.youtube.com/watch?v=209ArurxVG4

اما، محسن نامجو هم کاور بسیار زیبایی داره بر اساس این آهنگ به اسم «مرغ شیدا» برای آلبوم ترنج. این اهنگ طبق سبک و سیاق کارهای خود نامجو تلفیقیه از سبک های مختلف، و ترانه اش هم گویا سروده آرزو خسرویه.

Misirlou

تاریخ این آهنگ برمیگرده به سال 1927 که توسط یک گروه یونانی در آتن اجرا شد. ولی در واقع آهنگ ساز اصلیش مشخص نیست و تمی مشهور یونانیه. در سال 2004 توسط آکادمی المپیک یونان به عنوان تاثیر گذار ترین موسیقی یونانی شناخته شد و در طول قرن اخیر بار ها توسط هنرمدان مختلف اجرا و بازخوانی شده.

این آهنگ که اسمش به معنی زن زیبای مسلمان مصریه (لعبت مصری)، به روابط بین نژاد ها و اقوام میپردازه که اون زمان موضوعی جنجال برانگیز بوده. از مهم ترین اجراهای این آهنگ میشه به آجرای Beach Boys و Black Eyed Peas اشاره کرد.

این آهنگ در عنوان بندی فیلم مشهور Pulp Fiction اثر کوئنتین تارانتینو استفاده شد. البته پیش از این ها هم محمد نوری آهنگ «ای وطن» رو با استفاده از از این تم اجرا کرده بود.

در سال 2006 اجرایی از این آهنگ در بازی Guitar Hero گنجانده شد.

http://www.youtube.com/watch?v=ZIU0RMV_II8

Sway – Pussycat Dolls

این آهنگ نسخه انگلیسی ترانه مکزیکی ¿Quién será? که در سال 1953 اجرا شد. یکسال بعد شعرش به انگلیسی برگردانده و توسط Dean Martin ضبط میشه. از اون به بعد این آهنگ توسط بسیاری از خواننده های دیگه دوباره اجرا میشه که موفق‌ترینشون اجرای Michael Bubble و اجرای گروه Pussycat Dolls ه که ازش در فیلم Shall We Dance استفاده شد.

http://www.youtube.com/watch?v=Mk7Uh_-ILY0 PCD

http://www.youtube.com/watch?v=YsgL35RCGcc dean martin

دنیای موسیقی پره از کاورها، که بارها در لیست بهترین‌ها و بدترین‌ها قرار گرفته‌اند و گاهی شهرت بازخونای بسیاز از اجرای اصلی فراتر رفته. معرفی و صحبت درباره آهنگ‌های دیگه باشه، برای شاید وقتی دیگر.

پرشين سعيد واقفی: دو راهی اعتراف و آخیش طفلکی مُرد

2009-08-07T11:33:00.000+10:00

درود بر ژنرال

ژنرال! یادت می‌آید آن آوازی را که استاد شجریان در دستگاه شور برای‌مان می‌خواند؟ همان که راجع به معمای هستی بود؟ یک جایی در میان آن چهچه‌ها، جناب استاد ناله کنان می‌گفت: "دمار از من بر آوردی، نمی‌گویی برآوردم ...". حالا حکایت ما هم همین شده! هفته گذشته از فرط تن‌پروری، گلاب به رویت، رودل کرده بودیم. فلذا دعوت رفیقمان (دکتر) را لبیک گفتیم و با رمز یا زهرا یا هیچکس قدم به میدان وزنه و میل و کباده نهادیم. اما چشمت روز بد نبیند که معلم ورزش‌مان، در همان جلسه نخست عروس‌مان کرد! دختره نیم وجبی اجنبی، چنان از سر شکم سیری از تن پرورده ما بیگاری کشید و به روی خودش نیاورد که تا دو روز بعد از آن ناله کنان زمزمه می‌کردیم: "دمار از من بر آوردی، نمی‌گویی برآوردم ...".

×××

ژنرال! جایت خالی، دو سه روز پیش به یکی از تماشاخانه‌های شهرمان رفتیم و "درباره الی ..." را دیدیم. ژنرال! بهت توصیه می‌کنیم که در این وانفسای قحطی فیلم خوب ایرانی، این فیلم را از دست ندهی.

×××

ژنرال! یادت می‌‌آید که ا.ن بیست و پنج میلیونی جمهوری اسلامی، طیاره سواری سید خندان را کوبیده کرده بود؟ حالا خودش از بس که خیابان‌ها مملو از طرفدارانش است، در راستای کاهش ترافیک، مسیر ناقابل پاستور تا بهارستان را با چرخ بال طی می‌کند! ژنرال! ما مرده و شما زنده! این ا.ن بیست و پنج میلیونی جمهوری اسلامی دیر یا زود مجبور می‌شود از سیستم فاضلاب شهری برای عبور و مرور خود استفاده کند که البته بسیار شایسته‌اش می‌باشد.

ژنرال! این روزها که زندان رفتن و اندیشیدن در زندان و رسیدن به این نتیجه که "من هم اغتشاشگر هستم" مد شده است، بد نیست قبل از پیوستن به جنبش تفکر در زندان، دو خط راجع به عقایدت بنویسی و یک جایی در کنار وصیتنامه‌ات نگهش داری. چون انتهای این جنبش تفکر در زندان، دو راهی یا اعتراف یا "آخیش طفلکی مُرد" است!

ژنرال! این روزها ادبیات فارسی، مته پر زوری است، چرا که ا.ن و دار و دسته‌اش ادبیاتشان الهی است و بیشتر در خط یافتن آن بچه 5 ساله‌ای هستند که همین چند وقت پیش گم شده و هنوز هم به چاهش برنگشته! بنابراین باز هم در انتهای نامه‌مان به شما توصیه می‌کنیم که از سید علی صالحی و اشعارش غافل نشی:

×××

نان از سفره و کلمه از کتاب،
چراغ از خانه و شکوفه از انار،
آب از پياله و پروانه از پسين،
ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد!

ما رؤيا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که اين کوچه، بُن‌بست و
آن کبوترِ پَربسته، بی‌آسمان و
صبوریِ ستاره بی‌سرانجام است.
ما گهواره به دوش از خوفِ خندق و
از رودِ زمهرير خواهيم گذشت.
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
هنوز علائمی عريان از عطر علاقه و
آواز نور و کرانه‌ی ارغوان باقی‌ست.
سرانجام روزی از همين روزها برمی‌گرديم
پرده‌های پوسيده‌ی پرسوال را کنار می‌زنيم
پنجره تا پنجره ... مردمان را خبر می‌دهيم
که آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
باغی بزرگ از بلوغ بلبل و فهم آفتاب و
نم‌نمِ روشنِ باران باقی‌ست.

ستاره از آسمان و باران از ابر،
ديده از دريا و زمزمه از خيال،
کبوتر از کوچه و ماه از مغازله،
رود از رفتن و آب از آوازِ آينه گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد؟

ما رؤيا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که فانوسِ خانه شکسته و
کبريتِ حادثه خاموش و
مردمان در خوابِ گريه‌اند،
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار،
روزنی روشن از رؤيای شبتاب و ستاره روييده است
سرانجام روزی از همين روزها
ديده‌بانانِ بوسه و رازدارانِ دريا می‌آيند
خبر از کشفِ کرانه‌ی ارغوان و
آواز نور و عطر علاقه می‌آورند.

حالا بگو که فرض
سايه از درخت و ری‌را از من،
خواب از مسافر و ری‌را از تو،
بوسه از باران و ری‌را از ما،
ريشه از خاک و غنچه از چراغِ نرگس گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد!؟

×××

ژنرال! چرخ بالت را بخورم!

پژواک صمدانی: درباره‌ی زن بودن ... درباره‌ی قضاوت کردن

2009-08-07T11:07:00.006+10:00

درباره الی

درباره الی چی می‌دونیم؟ الی دختر جوان، زیبا و ساده‌ای به نظر می‌رسه. اینو تو همون صحنه‌های اول فیلم می‌بینیم. الی زیاد حرف نمی‌زنه، ساکته، بیشتر گوش می‌ده، سعی می‌کنه خیلی تو چشم نباشه و شوخی‌های بقیه رو نشنیده بگیره. الی همش نگرانه، باید برگرده ولی قدرت تصمیم گیری نداره پس می‌مونه.

قوت فیلم و نبوغ سازنده‌اش رو از همین‌جا میشه دید. فرهادی، ما رو هم می‌بره و می‌شونه جای یکی از شخصیت‌های فیلم، الی رو بهت نشون میده، و میگه حالا قضاوت کن. تماشاگر هیچ چیزی بیشتر از بقیه شخصیت‌ها درباره الی نمیدونه، و این الی، که یهو وسط فیلم گم می‌شه باید توی حرف‌ها، تعریف‌ها و کنش و واکنش‌های همون یکی دو روزی که مثل بقیه دیدیمش پیدا شه. اما فیلم درباره الی نیست.

درباره سپیده

تو نمایشی که الی ستاره غایبشه، راوی سپیده است. سپیده است که همه رو جمع کرده، با دوز و کلک کشونده شمال (با اینکه می‌دونست ویلای خالی ممکنه پیدا نشه)، سپیده مرکز ثقل همه این گروه دوستیه. گروهی که شاید خودش بانیش بوده و با تموم وجود سعی می‌کنه حفظش کنه و بزرگش کنه.

تا وقتی سپیده در مرکز قدرته، همه چی، حالا یه جوری پیش میره، ولی کم‌کم هر چی می‌ریم جلو و از اینطرف اونطرف فشار‌ها زیاد میشه و چند صدایی که پیش میاد، همه چیز به هم می‌ریزه. ولی فیلم درباره سپیده هم نیست.

درباره زن بودن

چی میشه گفت درباره زن بودن. چی میشه گفت درباره زن ایرانی بودن. چیا میشه گفت درباره زن خاورمیانه‌ای، زن شرقی. از مدام تحت نظر بودن؟ یا قضاوت شدن به خاطر هر حرف و هر حرکت.

الی دختر تنهاییه که با دوستش اومده شمال، ولی برای همین باید چندین دروغ گفته بشه که این سفر یه جوری توجیه بشه. دروغ به خانواده، دروغ به کلید دار، دروغ به پلیس، و هر کدوم از این دروغ‌ها بعدن باعث پیچیده تر شدن کلافی میشه که همینطوریش هم گره کور خورده.

چی میشه گفت؟ از قدرت گرفتنی که با شرط و منت همراهه. موقع شوخی و خنده، زن میتونه تا رهبری گروه هم بالا بره، اما موقع گرفتن تصمیم‌های حساس و جدی، قیم میخواد، اعتراض هم نباید بکنه و حرف هم حرف شوهره. نقطه اوج فیلم، جایی که ورق برمیگرده و شکل دیگه به خودش میگیره، دعوای سپیده و امیره، که زور بر منطق میچربه. از این به بعد بازی، بازی مردانه است. چه درست، چه غلط. و جالب اینکه قدم به قدم اوضاع بدتر میشه.

تو نیمه اول فیلم، هر تصمیم سپیده باعث به هم پیوستن و دوستی و شادی میشه، ولی تصادف گردش کار رو برعکس می‌کنه و امیر قدرت رو با زور به دست می‌گیره و تو نیمه دوم با هر قدمی که به سپیده تحمیل میشه، اوضاع خراب تر میشه. با همه این حرف‌ها، فیلم درباره زن بودن هم نیست.

درباره جامعه

فیلم با یه گروه شش نفره از دوستان شروع میشه، و با سه زوج تیپیک ایرانی تموم. آخر فیلم دیگه خبری از دوستی‌ها و تعار‌ف‌ها و نقاب‌های اول فیلم نیست،‌ نقاب‌ها برداشته شده و پرده‌ها کنار رفته و دیوار‌ها ریخته. دیگه داستان درباره گروه دوستی که با هم تصمیم می‌گیرن و متحدن نیست، سه تا خونواده‌ان که هر کدوم حواسشون باید به بدبختی خودشون باشه. رخت چرک‌ها آویخته شده، حرمت‌ها شکسته شده و آخرین پیوند‌ها در حال شکسته شدنه.

اون خنده‌ها و شوخی‌ها اول فیلم و بزن وبرقص‌ها، تبدیل میشه به من گفتم که، بعد تو گفتی که بعد اون گفت. دوستی‌ها تبدیل میشه به گشتن دنبال مقصر. تعارف‌ها میشه فحش، مردانگی میشه کتک. باز هم درست حدس زدید، این فیلم اما درباره جامعه هم نیست.

درباره اخلاق

این فیلم، همه چیزایی که گفتم رو داره، شخصیت‌های قوی، حرف‌های گفته و نگفته درباره ارزش و کرامت زن، ارزش و کرامت انسان، خانواده، جامعه، دوستی، عشق. اما این فیلم، فقط درباره یک چیزه. اخلاق.

اخلاق یعنی قضاوت. یعنی وقتی الی گم میشه، در عرض نیم ساعت از دختر معصوم، فقط با حرف و نگاه مردم تبدیل میشه به قهرمان، بعد دختر لوس و دیوانه، بعد دروغ گوی متقلب، و بعد خائن و هرزه. یعنی همون دختری که یک روز قبل داشت با بقیه می‌گفت و می‌خندید و تاییدیه خوب بودنش رو، سپیده از همه، حتا از امیر هم گرفت، زیر نگاه این همه آدم، و تو ذهن هر کدوم یه جور تصویر میشه بسته به قضاوت‌شون. و جالب اینکه فرهادی ما رو هم شریک تک تک این قضاوت ها می‌کنه و آخر سر به هممون رو دست می‌زنه و می‌بینیم الی تمام مدت همونی بود که دیدیم.

اخلاق یعنی صداقت. یعنی نگفتن دروغ. یعنی تا وقتی همه حقیقت رو نمیدونی، قضاوت نکنی. هر بدبختی که پیش میومد، به دنبال گفتن یه دروغی بود که قبلن یکی گفته بود.

از اون مهم‌تر، کل فیلم خلاصه میشه تو آخرین جلسه گروه، وقتی می‌خوان تصمیم بگیرن که به نامزد بگن الی چرا باهاشون اومده بود یا نه. و نتیجه‌اش میشه ملاقات سپیده و نامزد الی و این سوال که بهتون گفته بود یا نه؟ و جواب، نه فقط جواب سپیده است، که کل اخلاقیات یک جامعه و کل فرهنگ رو نشونه میره. راست بگم و آبروش رو بخرم، یا دروغ بگم و خودمو نجات بدم.

اخلاق یعنی احترام، یعنی حفظ حرمت‌ها و حریم‌ها. حفظ چارچوب‌های ارزش‌های انسانی، در هر شرایطی. ساده‌تر، یعنی ادم خوبی بودن.

اخلاق یعنی چطور یک جامعه کوچیک، در مقابل یک فاجعه عکس العمل نشون میده. با کمک همدیگه و راستی و صداقت راه نجات رو پیدا می‌کنه یا با درگیری و جدایی، از درون متلاشی میشه. فیلم درباره اخلاق انسانیه. تو جامعه ما.

درباره الی

فیلم تموم شد. حقایق رو شدن. الی نامزد داشت، ولی می‌خواست باهاش به هم بزنه ولی پسره ولش نمیکرد. خونواده‌اش هم راضی به جدایی نبودن. به اصرار سپیده میاد سفر که احمد رو ببینه.

الی، به عنوان یک انسان آزاد و عاقل و بالغ، حق داره که تصمیم بگیره، انتخاب کنه و انتظار داشته باشه که به تصمیمش احترام گذاشته بشه. هر قدم الی برای راضی کردن یه نفر دیگه است. دلش نمیاد با نامزدش به هم بزنه. جایی نمیره چون مادرش نگران میشه، نمیتونه برگرده چون سپیده اصرار می‌کنه. زیبا‌ترین قسمت فیلم، لحظه رهایی الیه موقع بادبادک بازی. وقتی که از پوسته سخت خودش بیرون میاد و میشه دختری شاد و خندان و همراه با بادبادک قرمزش، بدون نگرانی از قضاوت شدن و نگاه های بقیه پرواز میکنه.

درباره فیلم

بازی‌ها عالین. به خصوص گلشیفته فراهانی. به قدری همه خوبند که تماشاگر به راحتی بعد از چند دقیقه خودش رو بین همون جمع حس میکنه و باهاشون به وجد میاد و شادی میکنه.

کارگردانی فوق العاده است. کارگردان اونقدر با مهارت صحنه‌ها رو چیده که میشه راحت سرک کشید به درونی‌ترین رازهای هر کس و شخصیت پنهان هر کدوم رو کشید بیرون. صحنه غرق شدن پسر بچه فوق العاده است، و کنار هم قرار دادن و دنبال کردن همه شخصیت‌ها بدون اینکه هیچ کدوم قربانی حضور بقیه بشه.

داستان عالیه. تمام این چیزایی که گفتم تو فیلم هست، ولی موقع تماشا حس می‌کنی که داری یک فیلم جذاب تریلر سرگرم کننده تماشا میکنی. برای همین گرفتن این پیام‌ها شاید برای بار اول دیدن سخت باشه، باید دوباره دید، یا بعد از دیدن کلی فکر کرد. هر چی فیلم جلوتر میره، ضرباهنگ تندتر میشه و بیننده رو کنجکاوتر دنبال خودش می‌کشونه. ابهام و تعلیق، تو کل فیلم موج میزنه و تو نیمه دوم، این ابهام با فکر و احساس مخاطب مرتب بازی می‌کنه.

اما خود فیلم. «درباره الی» فیلم خوبیه. ولی عالی نیست، زیادی کش داره، نیمه اولش تکرار و قسمت‌های اضافه زیاد داره. خیلی از شوخی‌ها چند بار تکرار میشن، خیلی از چیزایی که گفته میشه و سرنخ‌هایی که داده میشه بعدن استفاده نمیشن. برعکس خیلی سر نخ‌ها استفاده میشن که تو نیمه اول گفته نشدن و بیننده ارجاع داده میشه به قبل‌ها!

جدا از چند صحنه درخشان، فیلم به یاد موندنی نیست، حداکثر یک هفته بعد فراموش میشه، و دو هفته بعد اسم شخصیت‌ها رو هم از یاد می‌بریم. شاید اینم به خاطر طولانی بودن بیش از حدش باشه.

پایان بندی فیلم هیچ خوب نیست، پایان باز نیست، اما داستان هم تموم نمیشه. با اینکه جنازه رو تو سردخونه میبینی، اما باز نمیتونی تصمیم بگیری که این الیه یا نه. کسی هم چیز خاصی نمیگه. این حس رو به بیننده‌اش میده که فیلم، دو ساعت تمام خرش رو گرفته، دنبال خودش کشیده و کشیده و کشیده و برده کله‌اش رو تو سوراخ سمبه‌های زندگی مردم فرو کرده، بعد یهو آخر داستانو بهش گفته و ولش کرده با کلی اطلاعات. برای همین می‌تونی بیای بیرون و یکی دو روز به قضاوت‌هات فکر کنی و بعد هم کلن فیلم رو فراموش کنی.

"درباره الی" فیلم خوبیه. باید دیده بشه. ولی آیا فوق العاده و به یاد موندنیه؟ نه.

ابراهيم خندان: خاطراتی از يک طرح ملی. قسمت نهم: اصول مديريت

2009-08-07T11:02:00.001+10:00

در ایران هر مدیری در شروع کارش به سه اصل اعتقاد قلبی و عملی دارد:

يکم: مدیر قبلی مدیر نبوده و تمام تصمیم هایش اشتباه است و من مدیری خواهم بود که شق القمر کمترین کارم خواهد بود.

دوم: اگر مدیر قبلی با شما هم جناح و همسو و همفکر نبوده پس حتما خائن به ملت و انقلاب بوده است.

و سوم: دو اصل پیشین را فراموش نکن.

این اعتقادات همیشه پس از مدتی کوتاه یا بلند به یک نتیجه منتهی شده است؛ ادامه راه مدیر قبلی ولی با تحمیل خسارتهای مالی و جانی و انسانی به ملت همیشه هوشیار و فداکار و باهوش ایران، بعنوان هزینه کارآموزی مدیر جدید و تجربه اندوزی وی و معاونان و مشاورانش.

انتخابات ریاست جمهوری نهم فرصتی به من داد که از نزدیک شاهد تغییرات مدیریتی در سطح مدیران رده بالای دولتی باشم و اعتقاد آنها را به اصول قبل از نزدیک بسنجم. خوشبختانه همه آنهایی که می‌شناختم در این آزمون سربلند بیرون آمدند حتی مدیران جدید، بند دوم را کمی بیشتر تعمیم دادند و نتیجه این شد که مدیران قبلی و همکاران‌شان، علاوه بر صفات فوق الذکر، دزد و فاسد و بی‌عرضه هم بوده‌اند. البته این بند در دل خود دارای تناقضی شدید است که درک آن را کمی مشکل می‌کند. طبق فرهنگ ما، دزدی نوعی نشان دادن عرضه و هوش قلمداد می‌شود و اصولا کسی تا به حال دزد بی‌عرضه و خنگ ندیده ‌است. ولی به هر حال این تعمیمی بود که مدیران جدید به آن اعتقاد داشتند به تناقض‌های آن هم فکر نمی‌کردند.

مدیران جدید در ساختمان معاونت مستقر شدند و در جلسه معارفه‌ای که با ذکر مصیبت عاشورا به اتمام رسید قرار براین شد که انقلاب بزرگی در این حوزه به وقوع بپیوندد و همه خرابکاری‌های مدیران پیشین جبران شود و در این میان همکاران می‌بایست با از خود گذشتگی آماده جهادی بزرگ شوند.

مقدمات این جهاد و تغییرات از هفته اول شروع شد و برادرها و برادر خانم معاون جدید چند پست مدیریت و مشاورت تقبل کردند و چون در زمان مدیر پیشین فقط سه دستگاه خودروی معمولی دولتی (سمند، پژو و پیکان) در معاونت وجود داشت و جهادیون می‌بایست قدرت تحرک زیادی داشته باشند، سه دستگاه خودروی گران قیمت از محل بودجه‌های غیر ضروری، مانند بودجه حمایت از پژوهشگران، ابتیاع و در اختیار مدیران قرار گرفت.

تغییرات خیلی سریع شروع شد. همه مدیران کل بر کنار شدند و مدیران جدید جای آنها را گرفتند. مدیران جدید در دو چیز وجه اشتراکی باور نکردنی داشتند. اول اینکه بسیاربد دهن بودند و دوم اینکه همانند ماموران سرویس‌های اطلاعاتی به همه چیز و همه کس مشکوک بودند و تلاش زیادی داشتند که از کارمندان مامورانی اطلاعاتی درست کنند که کار آنها مراقبت از کار بقیه کارمندان باشد. برای مثال کاری به من ارجاع می‌شد و نتیجه کار من به کارمند دیگری داده می‌شد تا بطور پنهانی صحت کار مرا داوری کند و نتایج کار کارمند دیگر به من داده می‌شد تا مچ او را بگیرم. در این میان بسیار پیش می‌آمد که داور به همان کارمند اول مراجعه می‌کرد تا از او در زمینه داوری کارش مشورت بگیرد. وضعیتی خنده‌دار و در همان حال مهوعی پیش آمده بود. همه به هم بدبین شده ‌بودند و تمام کارها راکد شده بود. افتخار معاون جدید وزیر این بود که در کارتابلش ده‌ها نامه امضا نشده دارد که از ماه‌ها پیش در انتظار توشیح ایشان‌اند و این را نشانه حجم عظیم کار و دقت و نظر کارشناسانه می‌دانست و این طرز تفکر را مدیران زیر دستش نیز داشتند.

در این میان وضعیت طرح ملی از همه بدتر بود. چون این طرحی بود که دکتر "ر" برای پیشبرد آن تلاش زیادی کرده‌ بود و درست به همین دلیل پروژه‌ای مشکوک قلمداد می‌شد و صد البته آدم مشکوکی نیز همچون من پیگیر مکاتبات و درخواست‌های پیشین بود. برای خنثی شدن توطئه‌های احتمالی، در اولین قدم من که زیر نظر مستقیم معاون وزیر کار می‌کردم به حوزه یکی از مدیران پایین دست منتقل شدم. گام بعدی سنجش صداقت و درستکاری من بود که این کار با سپردن نسخه‌ای از پرونده‌های طرح به یکی دیگر از همکاران شروع شد. من از این راستی‌آزمایی خبر نداشتم. روزی همان همکار که آقایی بسیار محجوب و مودب بود درخواست کرد که مرا بیرون از اداره ملاقات کند. در آن ملاقات او از من خواهش کرد که به او کمک کنم تا بفهمد این طرح یعنی چه و اینکه آیا من کارها درست اجرا کرده‌ام یا نه. قدم بعدی لغو جلسه‌های "کارگروه" طرح بود و آخرین گام بررسی مجدد طرح و آگاهی از اینکه این طرح ارزش و اهمیت پیگیری را دارد یا نه.

این نکته آخر برای من بسیار شگفت‌آور بود. طرحی ملی که بهره‌بردارش فرد یا گروه خاصی نیست و تاثیر بزرگی در پیشرفت کشور دارد و همچنین یک بار بررسی و تصویب شده چه نیازی به تایید دوباره داشت.